Περπατήσαμε σήμερα πολλοί από τη Μητρόπολη ως το Α Νεκροταφείο για να αποχαιρετήσουμε τον Κώστα Σημίτη, και μας έκανε καλό. Το περπάτημα ωφελεί, στοχάζεσαι, θυμάσαι, ακολουθεί η θλίψη το ρυθμό του σώματος, συναντάς πεζούς αγνώστους και γνωστούς, μετράς τη δύναμη των ποδιών σου, ξεδίνεις.
Θα έλεγα ευχαρίστως την πρώτη στροφή από το Χελιδόνι
«Ένα το χελιδόνι,
κι η άνοιξη ακριβή
για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολλή..»
αλλά ως εκεί, όχι παρακάτω με τους νεκρούς χιλιάδες νά’ναι στους τροχούς και τα λοιπά.
Αλλά δεν είπαμε κανένα τραγούδι, μόνο η μπάντα έπαιζε πένθιμα και σοβαρά εμβατήρια χωρίς λόγια, ο πολιτικός που χάσαμε ήταν λιτός και μόνο τα πιο βασικά της επίσημης τελετής κρατήθηκαν από την οικογένεια στην κηδεία. Και οι επικήδειοι.
Θα ήθελα να μπορούσαν μεγαλώνοντας όλοι οι είρωνες και υβριστές που ακούστηκαν μόλις πέθανε ο Σημίτης, να το ξανασκεφτούν και να προχωρήσουν εντός τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου