Απόψε πήγα κι εγώ να δω την ταινία για τον Καζαντζίδη, και τη χάρηκα. Διαλεγμένα ένα κι ένα τα τραγούδια, αγαπημένα όλα σχεδόν, ξέρω όλα τα λόγια, όπως ήξερα μέσες- άκρες τη ζωή του και την τρέλα του, την οποία την έδειχνε ωραία η ταινία, γιατί ήταν μεγάλο αστέρι και παρακολουθούσαν οι εφημερίδες τα πάντα. Μέχρι που θυμήθηκα πως είχα στεναχωρηθεί όταν είχα διαβάσει ότι χώρισε με τη Μαρινέλα, τόσο είχα συνηθίσει να τους βλέπω μαζί στις φωτογραφίες και να τους ακούω στα δισκάκια, ας πούμε εκείνο το κουρασμένο παλικάρι και την Αθήνα του Χατζιδάκη ακόμα τα παίζει το πικάπ του μυαλού μου.
Νομίζω ότι η περίφημη διαμάχη μεταξύ οπαδών του Καζαντζίδη και μη, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Ήδη, την εποχή της καριέρας του οι μουσικοί και το κοινό είχαν συμφιλιώσει ρεμπέτικο με αστικό τραγούδι, τουλάχιστον για τη δική μου γενιά, ίσως λίγο αντιστέκονταν οι γονείς μας, για την τιμή των όπλων. Χατζηδάκις και Θεοδωράκης έκαναν αυτό που όλοι οι μεγάλοι συνθέτες δημιούργησαν στις χώρες τους, νέα είδη στηριγμένα σε όλον τον πλούτο που υπήρχε διαθέσιμος, παντού. Τώρα σώνει και καλά να μιλάμε για κάποια άλλη, βαθύτερη ουσία που εμείς οι άνθρωποι της πόλης αλλά όχι του περιθωρίου της, δεν μπορούμε να την πιάσουμε, μου φαίνεται τραβηγμένο από τα μαλλιά. Μια χαρά τα έχουμε τραγουδήσει όλα αυτά τα τραγούδια, και μας έχουν συγκινήσει. Ε, αν δεν μπορούμε περισσότερο πάμε παρακάτω, τι να κάνουμε;
Ένα πράγμα μου έλειψε από την ταινία, περίμενα να δείχνει κάτι για όλα αυτά τα ινδικά τραγούδια που έχουμε αγαπήσει με λόγια ελληνικά, χωρίς να ξέρουμε τότε την αληθινή προέλευση τους. Πώς γινόταν, πού έβρισκαν τους δίσκους οι συνθέτες, πώς αποφάσιζαν να τα αντιγράψουν. 110 τραγούδια, είχα διαβάσει κάπου, κλέψαμε οι Έλληνες από τους Ινδούς. Αλλά δεν είχε τίποτε περί αυτού, κρίμα.
Η φωτογραφία είναι άσχετη και σχετική μαζί, από τη δική μου ξενιτιά, στο Λονδίνο, ωραία, χριστουγεννιάτικη, φωτισμένη, αλλά όπως και να το κάνεις, ξενιτιά τελικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου