Μετανάστες στην αγγλική γλώσσα

 Τέλειωνα το βιβλίο της Ιρανής Σανάμ Μαλουτζί, λίγες σελίδες μου είχαν μείνει και έτσι δεν άνοιξα εφημερίδες για πρωινή ενημέρωση, έμαθα το μεσημέρι για την επίθεση στο Ιράν, αφού το είχα τελειώσει το βιβλίο και σκεφτόμουν τις ηρωίδες του, Περσίδες της υψηλής κοινωνίας που έχουν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ και προσπαθούν να ξαναβρούν το μεγαλείο που έχασαν, ή έστω τον αληθινό τους εαυτό, ενώ αποκαλύπτουν διάφορα τρομερά του παρελθόντος τους. Γραμμένο στα αγγλικά από την μεγαλωμένη στις ΗΠΑ, κόρη εμιγκρέδων Ιρανών συγγραφέα, όπως και πολλά γοητευτικά μυθιστορήματα άλλων μεταναστών εξ ανατολής, ή παιδιών μεταναστών, του Αφγανού Χαλέντ Χοσέινι, της Παλαιστίνιας Σούζαν Αμπουλάβα, της Ινδής Τζούμπα Λαχίρι, της Τουρκάλας Ελίφ Σαφάκ. Δεν ξέρω πού να τα ταχτοποιήσω στη βιβλιοθήκη μου αυτά τα βιβλία. Κανονικά πρέπει να μπουν στην αγγλόφωνη λογοτεχνία, το σε διαρκή επέκταση κομμάτι της βιβλιοθήκης, όπου επέκταση σημαίνει πρωτίστως στρίμωγμα, διότι ένα διαμέρισμα έχουμε, δεν μπορούμε να επεκταθούμε και στους γείτονες. Αλλά δεν θα αδικήσω έτσι την καταγωγή των συγγραφέων που είναι και το βασικό θέμα των βιβλίων τους; Ιστορίες Ινδών, Ιρανών, Αφγανών, Τούρκων, Παλαιστινίων, ακόμα και Σαουδαράβων, αν υπολογίσω και την Μούντι Αλ Ρασίντ που γράφει για την αρχαία Μεσοποταμία αλλά πέφτει συχνά στον πειρασμό να αναφέρει περιστατικά από τη ζωή της;

Και την Κορεάτισσα Χαν Κανγκ, που πήρε και το Νόμπελ πρόπερσι, να τη βάλω στην παρέα; Ε, όχι, ας μην το βλέπουμε πια τελείως γεωγραφικά, αυτή εξάλλου δεν γράφει αγγλικά και δεν ασχολείται με χαμένες πατρίδες, εκτός αν θεωρήσουμε τη Χορτοφάγο της ειδικά, μετανάστρια από τον ανθρώπινο κόσμο, που έχει καταστεί αβίωτος, σε κάποιον άλλον, όπου δεν μπορεί να ζήσει. 

Κι αμέσως βέβαια άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνουν τώρα οι Περσίδες του βιβλίου, λες και είναι αληθινές, τι θα σκέφτονται, πώς θα αντιδράσουν, σε τι κινδύνους θα μπουν. Ταξίδεψα νοερά σε όλες τις πατρίδες των συγγραφέων και γνώρισα ανθρώπους στα ταραγμένα μέρη που τα λέμε Μέση Ανατολή, ενώ είναι βέβαια Εγγύς Ανατολή, κοντινή μας, κι ας στρέφουμε την πλάτη μας όσο μπορούμε. 

Πορεία για τα Τέμπη

Να έχουν γίνει τα τραίνα άψογα μέσα στα τρία  χρόνια που πέρασαν από το δυστύχημα στα Τέμπη. Αυτό θα ήταν το σωστό μνημόσυνο, να λειτουργούσαν τέλεια, να είχαν δουλέψει όλοι όσοι τα κρατούν στα χέρια τους σιωπηλά για να αλλάξουν όλα από φιλότιμο, την αμετάφραστη λέξη (πώς να μεταφραστεί έτσι που τη βιώνουμε;) κι από ενοχή. Να είχε γίνει η επανάσταση στα τραίνα, δηλαδή απλώς να λειτουργούσαν κανονικά, και στον τοίχο του ανακαινισμένου σταθμού Λαρίσης ή Θεσσαλονίκης, να μνημονεύονταν τα ονόματα των νεκρών και να λέγαμε, πάλι κλαίγοντας όπως τώρα, να, έπρεπε να γίνει αυτό για να αλλάξουν όλα;

Αντί γι αυτό, έχουμε ξανά τις ίδιες ιερουργίες, πορείες, κλπ, πιασμένοι σαν τα χάμστερ στο κλουβί που ξεγελιούνται να τρέχουν ασταμάτητα σε ένα κυκλικό παιχνίδι