Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Μνήμη Ζωρζ Σαρρή

Μας εγκαταλείπουν οι μεγάλες κυρίες, αυτές που έζησαν τον πόλεμο, οι μοντέρνες γυναίκες της ταραγμένης εκείνης εποχής. Πέθανε η Ζωρζ Σαρρή στα 87 της. Διάβαζα τις προάλλες τη Νινέτ, αυτοβιογραφικό και πρόσχαρο βιβλίο, όπως όλα της. Όχι, λάθος είναι η λέξη πρόσχαρο, το αίσθημα αυτό δημιουργείται στον αναγνώστη καθώς προχωρά τις σελίδες. Το διαπνέει προσήλωση στη χαρά της ζωής και  βαθύς ανθρωπισμός.
Τη φέρνω στο νου όπως εμφανιζόταν στο Happy day του Παντελή Βούλγαρη. Έπαιζε τη Φρειδερίκη που πάει επίσκεψη στη Μακρόνησο, κι ήταν τόσο πετυχημένη, το στυλ, το βάδισμα, τα μαλλιά προς τα πίσω, ήταν ίδια, όχι ακριβώς με τη στημένη εικόνα του αντιπαθητικού αγάλματος που ήταν τότε η βασίλισσα, αλλά με την άνεση που θα είχε σε μια εκδρομή στη Μακρόνησο την εποχή των στρατοπέδων της 'αναμόρφωσης'. Αυτό το κομψό περπάτημα πάνω στα βράχια, ανάμεσα στους τιμωρημένους άντρες, ήταν τόσο χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου που δεν θέλει να αντιληφθεί τι ακριβώς βλέπει. Από εκείνη την ταινία δεν θυμάμαι πια παρά αυτή τη σκηνή μέσα στο λιοπύρι. Τότε ανακάλυψα ότι ήταν ηθοποιός, την ήξερα μόνο σα συγγραφέα. Διάβασα μεγάλη τα παιδικά της. Η αθωότητα των ηρώων της, η αφέλεια τους που θέλγει τα παιδιά, ο τρόπος που παρασέρνονται σε περιπέτειες απροετοίμαστοι είναι τόσο βολταιρικοί ώρες- ώρες, και τόσο χαρακτηριστικοί της γενιάς της. Ξεχνάμε πάντα ότι και τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά τον Α' πόλεμο ήταν ταγμένα για μια καλύτερη ζωή, είχε φτιαχτεί η Κοινωνία των Εθνών και οι ευρωπαίοι έλπιζαν πως δεν θα γινόταν άλλος πόλεμος. Η ζωή άλλαζε γρήγορα για τις γυναίκες, φαινόταν ότι είχε έρθει η στιγμή που θα μπορούσαν να χαίρονται την ανεξαρτησία τους, να σπουδάζουν ελεύθερα και να εργάζονται παντού, να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα. Κι έγιναν όλ' αυτά, αλλά προηγουμένως έγινε ο Β' πόλεμος.
Η Ζαρζ Σαρρή ήταν απο κείνους τους αριστερούς που πίστευαν στην προσπάθεια για καλυτέρευση του ανθρώπου. Οι ήρωες της έχουν κοινωνικά συναισθήματα, απολαμβάνουν και υποφέρουν απο τις σχέσεις τους με τους άλλους και με τη συνείδηση τους. Είναι ήρωες θετικοί χωρίς να γίνονται διδακτικοί και βαρετοί, πράγμα που θέλει μεγάλη τέχνη. Βοηθούσε βέβαια και ο χαρακτήρας του αριστερού κινήματος της εποχής: ήταν διαφωτιστικό και εκσυγχρονιστικό, πίστευε στην ανάγκη της καλλιέργειας των ανθρώπων, στη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση στην τέχνη. Κι εκείνη, αστή και καλλιεργημένη, όπως τόσες και τόσες γυναίκες της εποχής της στρατεύτηκε στον αγώνα αυτόν χωρίς να χάσει ούτε τη θηλυκότητα, ούτε την κομψότητά της. Έγραψε ιστορίες με δροσιά και ζωντάνια, με ανθρώπους που προσπαθούν, δοκιμάζονται και ωριμάζουν, έστω κι αν η ζωή τους φέρεται όπως στον Αγαθούλη του Βολταίρου.
Θα ξαναδιαβάσω τα βιβλία της, ν' ακούσω ξανά τη φωνή απο την εποχή της -αριστερής- αθωότητας.




Δημοσίευση σχολίου

Μου έρχεται να ουρλιάξω

Ναι, εντάξει, να κάνεις κατάληψη. Όμως έτσι, άντε- άντε; Εύκολο να το λες... Αν θέλεις να την κάνεις στ’ αλήθεια, πρέπει να βρεις  έναν σο...