Δεν ζεσταίνει η λιακάδα

Το λιγότερο είναι η ταλαιπωρία, ακόμη και οι δουλειές που ματαιώθηκαν, και η ζημιά στα μαγαζιά, την οικονομία, την εικόνα της πόλης. Υπάρχει κάτι βαθύτερα ενοχλητικό στην απεργία των υπαλλήλων του Μετρό, όπως και στην αποχή των δικαστών, ή στους τσαμπουκάδες των υπαλλήλων της Βουλής. Υπάρχει η περιφρόνηση στην ίδια τους τη δουλειά, στο ρόλο που επιτελεί και κατ' επέκταση στην έννοια της κοινωνίας.
Είναι τόσο σπουδαίο πράγμα το Μετρό και δεν παύουμε να το λέμε. Φτιάχτηκε με τον αντίθετο τρόπο απο την πόλη, μεγάλο, καθαρό, πολυτελές, να εμπνέει αυτοσεβασμό και σεβασμό του συνόλου. Συγκεντρώνει απίστευτο μόχθο, επιστήμη, ανακαλύψεις, τεχνολογία, είναι προϊόν εξαιρετικής τόλμης, ένα θαύμα του πολιτισμού που έδωσε κάποια ανθρώπινη όψη στην Αθήνα. Κι αυτοί οι άνθρωποι που  θα έπρεπε να είναι περήφανοι για κάθε στιγμή που το κάνουν να λειτουργεί, δεν το σέβονται. Κρύβονται πίσω από βαρύγδουπες λέξεις, από δήθεν αγωνιστικές φράσεις. Οπως και οι άλλοι, οι δικαστές που δεν δικάζουν, οι υπάλληλοι που καταλαμβάνουν τη Βουλή, εξευτελίζουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, βάζοντας το λιθαράκι τους στη διάλυση των δομών και στη διάλυση των εννοιών, που ίσως είναι χειρότερη.
Απεργία για να μην υπαχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο, για φαντάσου! Την πρώτη μέρα μπορεί να νιώσεις και κατανόηση. Είναι καλύτερα από τους ανέργους, αλλά θα είχαν κάνει έναν προγραμματισμό ζωής, κάποιοι θα έχουν δάνεια, θα σπουδάζουν παιδιά. Για μια μέρα κάνεις υπομονή, βρίσκεις λύσεις, θυμάσαι πως ήταν η Αθήνα χωρίς μετρό, πόσο είχε βουλιάξει από την ανάπτυξη με λάθος σχέδια.  Αλλά πόσο να στοχαστείς πια και πόσο υπομονή να κάνεις και πόσο να ξεγελάς τον εαυτό σου και να μη βλέπεις τον εκβιασμό που συμφωνεί να κάνει ένα συνδικάτο στους κατοίκους της ρημάδας της πρωτεύουσας; Αφού πια το ξέρουμε όλοι πως τα λεφτά είναι δανεικά, είναι χρωστούμενα, κι είναι και λίγα. Πόσο ν' αντέξει η λογική μας αυτό τον εμφύλιο όπου κάθε συνδικάτο ζητάει για λογαριασμό του τα περισσότερα, τα κεκτημένα του, παριστάνοντας πως δεν καταλαβαίνει ότι τα κέρδη του θα αδικήσουν άλλους και πιθανόν θα απειλήσουν δομές κρατικές που δεν ξαναγίνονται;
Πόσο ακόμη νομίζουν ότι μπορούν να μας κοροϊδεύουν με επαναστατικές φράσεις; Το έχουμε καταλάβει ότι οι επαναστάσεις τους είναι το τι θα αρπάξει ο καθένας. Κι αυτή η στάση και η νοοτροπία κουράζει περισσότερο κι από το περπάτημα στην ανθυγιεινή πόλη. Γιατί δεν αφήνει καμία ελπίδα στο βάθος. Αυτή η απελπισία είναι η κρίση, η επιβεβαίωση, κάθε μέρα, πως ο καθένας θα τραβήξει το πάπλωμα όσο μπορεί, όσο τον παίρνει, όσο του επιτρέπεται, αδιαφορώντας πλήρως αν πουντιάσει ο άλλος από δίπλα.
Σε μια τέτοια πόλη όμως, σε μια τέτοια κοινωνία, σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής, όσα και να πάρουν δεν θα είναι ευχαριστημένοι. Ούτε οι υπάλληλοι της Βουλής, ούτε οι υπάλληλοι του μετρό, ούτε οι δικαστές, ούτε οι εφοπλιστές. Κανένας δεν μπορεί να απολαύσει τίποτα όταν δεν μπορεί να σεβαστεί τον ίδιο του το ρόλο στη λειτουργία της κοινωνίας, όταν δεν αναγνωρίζει σ' αυτή καμία αξία, όταν δεν μπορεί να του πει τίποτε. Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε αιώνια φτώχεια. Κοιτάξτε τα προσωπα των ανθρώπων σ' αυτή την πόλη που δεν ξερει να ζει, δεν ξέρει να χαίρεται. Αδικα ξεχειλώνουμε τα μεγάλα λόγια, δεν μπορούν να καλύψουν τη γύμνια μας. Δεν μας σώζουν ούτε όλες οι λιακάδες του κόσμου.
http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%B4%CE%B1

Πολιτικοί απο τη βάση

Νέοι πολιτικοί γεννιούνται από τη βάση, από τους αγέρωχους συνδικαλιστές.

Ας πούμε η ΔΕΗ τόσα χρόνια, πόσα χρόνια αλήθεια, πολλά μα πολλά χρόνια, κατέβαζε τους διακόπτες κάθε φορά που διεκδικούσε κάτι παραπάνω για τους μισθούς, τα επιδόματα και τα λοιπά βοηθήματα για μια καλύτερη ζωή του προσωπικού της. Δεν δικαιούνταν οι άνθρωποι να έχουν μια καλύτερη ζωή; Τη στιγμή που εργάζονταν στην καρδιά και στην ουσία της προόδου, εκεί που παράγεται και διανέμεται το ηλεκτρικό ρεύμα; Ποιος δεν τους καταλάβαινε όταν απεργούσαν κάθε τρεις και λίγο; Ποιος δεν καταλάβαινε και τη λάμψη, τη συναισθηματική επίδραση που είχε στις καρδιές μας η λέξη απεργία; Όλα καλά καμωμένα, ζεστά και φωτεινά σαν καλοριφέρ αλογόνου, απεργίες και αυξήσεις σκόρπιζαν θαλπωρή σαν πρωινός καφές, σαν τοστιέρες ανοιχτές.

Και πέρασαν τα χρόνια και συνηθίσαμε τα μπλακάουτ και τους εκβιασμούς, όπως συνηθίζεις το ηλεκτρικό ρεύμα και σου κακοφαίνεται να επιστρέψεις στη φουφού. Μια μικρή τεχνολογική αυτοκρατορία εντός της οικίας μας, που μας δικτύωνε με το υπόλοιπο ηλεκτροφόρο περιβάλλον. Το ιδιωτικό εντός του δημοσίου και τούμπαλιν, το μεγάλο μονοπώλιο, η ζεστή αγκαλιά του κράτους, όλ’ αυτά δεν το έχουν  ακόμα αναλύσει επαρκώς ούτε οικονομολόγοι ούτε ηλεκτρολόγοι. Ήρθε ο μισθός στη ΔΕΗ κι έγινε κάτι το δυσθεώρητο, ένας ηλεκτρικός άγγελος, ένα ηλεκτροσόκ προς όλους. Οι συντάξεις εξασφάλισαν ποιότητα ζωής σε επίπεδα που δεν τολμά να φανταστεί ο άλλος του ΙΚΑ, με την περικοπή στο δοξαπατρί απροειδοποίητα. Γιατί αν το φανταστεί θα τον διαπεράσει άλλου είδους ηλεκτροσόκ, μια επίγνωση αβάσταχτη σε καθεστώς δημοκρατίας, και δεν κάνει. Δεν κάνει να σου περνάει από το μυαλό ότι οι συνδικαλιστές των δημόσιων οργανισμών έχουν μισθούς που δεν θα δεις ούτε στον ύπνο σου και λένε τόσο ωραία αγωνιστικά λόγια, γιατί τότε πού να στραφείς, τι να σκεφτείς, τι γλώσσα τότε εσύ, τι λόγια να χρησιμοποιήσεις; Τι τρέλα να αντέξεις, και πώς να τη θεραπεύσεις, με την ψυχανάλυση έτσι πανάκριβη;

Γι αυτό οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, έξυπνοι σαν τον εφευρέτη Κύρο με το γλόμπο βοηθό, είχαν τη φαεινή να δηλώουν πως ταυτίζονται με τους φτωχούς όταν μπήκε στο λογαριασμό της ΔΕΗ το τέλος ακινήτου. Η γενικότερη συγκίνηση ήρθε κι έδεσε. Έλειπε όμως κάτι ακόμα, μια πινελιά σαν το κέτσαπ. Πέμπτη πρωί νωρίς στην

τηλεόραση η σύλληψη Φωτόπουλου ήταν το γλυκόξινο αυτό κόκκινο κέτσαπ στα τριήμερα καταλήψεων, επαναστατικής ρητορικής, απεργιών και δεν συμμαζεύεται.

Δάφνες και πικροδάφνες που σε κάνουν να ξεχνάς τα νούμερα. Να ξεχνάς ότι το χρέος και η καταστροφή είναι νούμερα, οι συντάξεις του ενός και του άλλου, οι περικοπές του ενός και οι μη περικοπές του άλλου, δεν είναι δάφνες και μεγάλα λόγια.

Υποδεχτείτε λοιπόν πίσω από τα κάγκελα, στο ηρωικό αυτό πλάνο, έναν ηγέτη να γεννιέται. Ή κάντε λογαριασμούς, πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό, διαίρεση..

Από το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=10498