Κοδριγκτώνος και Κυψέλης

Μια πολυθρόνα στη γωνία δεχόταν με ανοιχτές αγκάλες τη βροχή κι έτσι πράσινη που ήταν νόμιζες ότι θα φύτρωναν επάνω της λουλούδια. Κάτι ζωντανό και δεκτικό, επιτέλους, στην αφιλόξενη γωνία. Όμως κάποιος τής υποσχέθηκε καλύτερες μέρες και τη μάζεψε έπειτα από τρεις καταιγίδες. Ένα μυστήριο πράγμα είναι αυτή η γωνία, μα πολύ μυστήριο. Ήταν άλλοτε περίλαμπρη, το πάρκο απέναντι, φαρδείς οι δρόμοι, δέντρα στο πεζοδρόμιο, τώρα συσσωρεύει βρώμα και αδιαφορία. Είναι τόσες δεκαετίες τώρα που χτίστηκε γύρω από ένα μικρό χτίσμα ένα άλλο μεγαλύτερο, το οποίο έμεινε κλειστό για πάντα. Δεν θα πρέπει να υπάρχει στον κόσμο άλλη τέτοια περίπτωση, ωστόσο δεν σκέφτηκε ακόμα κανείς να το κάνει σενάριο. Τι ήταν εκεί μέσα; Το μουσείο Πασά, που επί χούντας είχε αρχίσει να χτίζεται περίτρανο και αετωματοφόρο μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων, ύστερα έμεινε γιαπί κι ύστερα γύρισε και κρύφτηκε στο κτίριο- σαρκοφάγο τής περί ου ο λόγος γωνίας. Κάποια στιγμή εκτέθηκε αλλού ένα κομμάτι της συλλογής, το μυστηριώδες κτίριο όμως παρέμεινε φρούριο, αεροστεγώς κλεισμένο. 

Πριν από λίγους μήνες μάλιστα στο σημείο όπου βρίσκεται η υποτιθέμενη είσοδος- όπου κανείς ποτέ δεν μπαίνει- τοποθετήθηκε μια αλουμινένια προεξοχή που τρώει τετραγωνικά από το πεζοδρόμιο, ποιος ξέρει με τι στόχο. Άλλη μια ασχήμια και τσαπατσουλιά στον δημόσιο χώρο που δεν υπερασπίστηκε κανένας. 

Ελπίσαμε βέβαια για λίγο ότι κάτι θα δούμε, κάτι θα μάθουμε, θα λυθεί το μυστήριο, αλλά πού; Το επτασφράγιστο μυστικό απέκτησε απλώς ένα ακόμα στοιχείο παραλόγου, που υποδέχεται τρόλεϊ και λεωφορεία όταν στρίβουν κι αρχίζουν την άνοδο στην περιώνυμη οδό Κυψέλης, η οποία κάποτε ήταν λεωφόρος, να έχουν να αναρωτιούνται οι επιβάτες μέχρι να φτάσουν στην πλατεία. 

Μπουτάκι γεμιστό

«Σε περίπτωση νίκης του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ, θα προσφερθεί δωρεάν την Πέμπτη στις 14.45 μπουτάκι γεμιστό σε όσους προσέλθουν στην πλατεία» Στη βιτρίνα του φούρνου, υπήρχε κολλημένο το χαρτάκι, ως την προηγούμενη Τετάρτη το βράδυ, που έγινε το μέγα ματς  Η πλατεία είναι η Αγίου Γεωργίου, μικρή, αποπνιχτική, στενεία θα έπρεπε να τη λένε. Ωστόσο μοιράζεται με την Εξαρχείων το ζευγάρι από κείνα τα μπρούτζινα συμπλέγματα ερωτιδέων, που υποβαστάζουν τέσερεις δημόσιες λάμπες. Στα Εξάρχεια είναι όλες σπασμένες, στην Κυψέλη όλες γερές, αν και κατακουτσουλημένες. Το σουβλατζήδικο δεν απλώνει τραπεζάκια έξω. Κάθονται στα παγκάκια παρέες παππούδων από μακρινά μέρη που μιλάνε γλώσσες ακατάληπτες, γελούν μεταξύ τους. Στο καρτοτηλέφωνο περιμένουν ουρά, νέες γυναίκες των πρώην ανατολικών χωρών που μετατοπίζονται δυτικά μαζί με τις γεωλογικές πλάκες. Και οι χώρες και οι γυναίκες. Τα βράδυα παίζουν ποδόσφαιρο τα πιτσιρίκια στον μικρό ελεύθερο χώρο, μπροστά στην εκκλησία. Αυτά μιλάνε ελληνικά, την ελληνική κοινή. Τη νέα κοινή. Περνάμε βιαστικά πάντα εμείς οι ντόπιοι, είμαστε οι πιο απόμακροι. Αλλά το γεμιστό μπουτάκι μας σταμάτησε. Τι μπουτάκι θα ήταν,  τι γέμιση θα περιείχε και  πώς θα γινόταν το σερβίρισμα; Τάβλες  και πάγκοι; Ίσως και χοροί. Πανηγύρι στην πλατεία. Συναδέλφωση νοτίων Ευρωπαίων με Αφρικανούς, Ασιάτες, κι εκπροσώπους του πρώην υπαρκτού που θέλουν απλώς να υπάρξουν, εις βάρος των Αγγλοσαξώνων της Μάντσεστερ και κυρίως επί τη βάσει της κρεοφαγίας. Μέσα στην περιρέουσα ατμόσφαιρα ευαισθησίας προς τις χώρες του Τρίτου κόσμου, ο κιμπάρης φούρναρης θα δίδασκε χειροπιαστή φιλοξενία και ελληνική κουζίνα. Τι κρίμα! Ήταν ανάγκη να χάσει κι αυτός ο Ολυμπιακός;

https://www.tanea.gr/2001/10/15/opinions/analwsima-gemisto-mpoytaki