H ασημένια Βίβλος

Ξεκούραση στο καφενείο της βιβλιοθήκης της Ουψάλας

Στη βιβλιοθήκη της Ουψάλας έχουν ένα χειρόγραφο που το λένε «Η ασημένια βίβλος». Μετάφραση της Βίβλου στα γοτθικά από τον επίσκοπο Ουλφίλα για τον βασιλιά Θεοδώριχο. Για να το δεις, μπαίνεις στο μουσειάκι της Βιβλιοθήκης, τρία μικρά δωμάτια όλα κι όλα, και το θαυμάζεις σε ειδική βιτρίνα και ειδικό ημίφως, να μη χαλάσει η περγαμηνή. Υπάρχουν ακόμα μερικές βιτρίνες στο μουσειάκι, μικρές θεματικές εκθέσεις, όπου με λίγη προσπάθεια μπορείς να ξοδέψεις ένα εικοσάλεπτο. Ύστερα βγαίνεις στην είσοδο του κτιρίου όπου μπορείς να αγοράσει σουβενίρ και βιβλιαράκια από το μαγαζάκι της Βιβλιοθήκης. Ακόμα κι αν δεν μπεις στο αναγνωστήριο ή στη γραμματεία, παίρνεις μια ιδέα της ατμόσφαιρας, ειδικά αν πας  και αριστερά, στο καφενείο της Βιβλιοθήκης και πιεις τον καφέ ή το τσάι σου καθισμένος στα παλιά παράταιρα έπιπλα που θυμίζουν σαλόνι. Έχεις να λες ότι επισκέφτηκες τα σεβάσμια ιδρύματα μιας παλιάς πανεπιστημιακής πόλης, την οποία ενίσχυσες με τον οβολό σου.

Στην Αθήνα  πάλι μπορείς να λύσεις ακαδημαϊκές απορίες, όπως: Τι παθαίνουν τα πόδια των ανθρώπων όταν γίνονται χρήστες ηρωίνης; Κάνοντας μια βόλτα μπροστά στην περίφημη αθηναϊκή τριλογία, η οποία σχεδιάστηκε για να είναι αφιερωμένη στη γνώση. Ακαδημία, Πανεπιστήμιο, Βιβλιοθήκη, τα πρότυπα και πρωτότυπα αυτά νεοκλασσικά κτίρια το ένα δίπλα στο άλλο, θα σας απαντήσουν ότι οι χρήστες ναρκωτικών παθαίνουν εκζέματα στα πόδια, κοιμούνται με αγκυλωμένα άκρα, κι όταν προσπαθούν να περπατήσουν δυσκολεύονται, τρεκλίζουν, τα γόνατά τους λυγίζουν, αλλά περνάει πολλή ώρα μέχρι να βρουν κάπου βολικά να σωριαστούν και να παραδοθούν στους κόσμους των παραισθήσεων.

Ωστόσο η Εθνική Βιβλιοθήκη έχει καταπληκτικά χειρόγραφα βιβλία, εξίσου παλιά και παράξενα και πολύτιμα με την «Αργυρή Βίβλο» της Ουψάλας. Θα μπορούσε κι αυτή να κάνει ένα μουσειάκι, να μπαινοβγαίνει  κόσμος, να μαθαίνει, να θαυμάζει, και να κάθεται να πίνει καφέ, να αγοράζει και κανένα σουβενίρ. Κάποτε που το είχα γράψει αυτό, είχα μαζέψει αγανακτισμένα σχόλια με το τσουβάλι από κάτω. Τι ξεφτιλισμένα πράγματα πρότεινα για τα σεβάσμια ιδρύματά μας!  Εμείς νομίζουμε ότι η γνώση είναι ένα αποστειρωμένο, απόμακρο πράγμα που πρέπει να προστατεύεται από τα αδιάκριτα βλέμματα. ΄

Ωστόσο, η αθηναϊκή τριλογία συνεχίζει να διδάσκει: αν  έχετε απορίες για το πώς διακινούνται τα ναρκωτικά στην ένδοξη πόλη, θα τις λύσετε περνώντας από το ίδιο σημείο. Βαποράκια και άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς δόσεων εκτίθενται τοις πάσι στο σεβάσμιο απ’ όλους χώρο μεταξύ των ευαγών ιδρυμάτων.  Για περισσότερες λεπτομέρειες  θα χρειαστείτε μια πιο τεχνολογική προσέγγιση, γι αυτό λάβετε τον κόπο να περάσετε από το Πολυτεχνείο, που έχει ειδικότητα σε κατασκευές, επεξεργασίες και αναλυτικές περιγραφές μεθόδων κατανάλωσης κάθε ισχυρού ναρκωτικού που παράγεται στην υφήλιο.

Έχουμε αποκτήσει ένα είδος παγκόσμιας βιτρίνας ναρκωτικών σε φόντο επιβλητικό, κολόνες, γλυπτά, τρίγλυφα, μετώπες, και δεν συμμαζεύεται. Η Αθήνα είναι ίσως η μόνη πόλη που προσφέρει ένα τέτοιο περιβάλλον μελέτης της διακίνησης και των αποτελεσμάτων ναρκωτικών ουσιών, γιατί πού αλλού θα δει κανείς χρήστες υπό την σκιά και την προστασία τέτοιων αρχιτεκτονημάτων; Είναι κρίμα που κανείς αρμόδιος δεν κάνει κάτι να προβάλει αυτή την τόσο μοναδική εικόνα της πρωτεύουσας μας.

Υπάρχει, υποτίθεται, μεγάλος προβληματισμός για το πώς να αξιοποιηθεί ο χώρος της τριλογίας, και συνέχεια αναρωτιέμαι, κανείς δεν ενδιαφέρεται να τον ζωντανέψει; Αυτή τη στιγμή περνάμε σαν κυνηγημένοι όλοι από μπροστά, και το βράδυ λες αμάν να περάσει κανα αυτοκίνητο να ηρεμήσουμε. Αν κάνουν και την Πανεπιστημίου πεζόδρομο, πώς θα αποφύγουν να δημιουργήσουν το μεγαλύτερο πρεζόδρομο του κόσμου;

Κι όμως το Πανεπιστήμιο έχει χώρο μπροστά, απόδειξη ότι φιλοξενούσε όλες τις συγκεντρώσεις μέχρι να γίνει τρέντι το Σύνταγμα, χώρο όπου θα κάθονταν οι τουρίστες να φάνε το παγωτό τους αφού θα είχαν δει το δικό του μουσειάκι, θα είχαν αγοράσει από το δικό του μαγαζάκι κάποιο σουβενίρ, και θα ήθελαν να απολαύσουν τη λιακάδα.

. Ίσως αξίζει να το δοκιμάσουμε.

 http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18941

H μπλε ιστορία

Τα μπλε παντελονάκια

Ο Ξένιος Ζευς βγήκε παγανιά, το είπαν οι ειδήσεις. Ψάχνει να βρει παράνομους μετανάστες, να δείξει πόσο φιλόξενος είναι, τι άλλο; Ακόμα δεν συνήθισα τον ευφημισμό του, κάποια ευαίσθητη αρχαιολάτρης μέσα μου, μια  έφηβη που διάβαζε, ένα παιδί που πίστευε αντάμα στην Αθηνά, στον Άγιο Βασίλη, στον Ποσειδώνα και στο Χριστούλη, στριφογυρίζει ενοχλημένη και μουδιάζει τη σκέψη μου.

Αν είναι εκεί έξω ο Ζευς, εγώ καλύτερα να μείνω μέσα. Να μην ξανασυναντηθούμε σε τέτοια κατάσταση, δεν υπάρχει λόγος. Έχουμε περάσει και καλύτερες μέρες μαζί.

Καλύτερα να κάνω μια δουλίτσα ανώδυνη, καθημερινή, να βεβαιωθώ ότι λειτουργώ κανονικά, να βγάλω κι εγώ παγανιά την κανονικότητα. Να ποτίσω, ας πούμε, τις γλάστρες. Έχουν φουντώσει από τη ζέστη, τώρα μόλις αρχίζουν να κιτρινίζουν τα φύλλα του αμπέλωπα. Ή μήπως είναι θηλυκό, η αμπέλωψ της αμπέλωψης; Να κοιτάξω λεξικό. Να βάλω το Γκουγκλ. Τόσα πράγματα μπορεί κανείς να κάνει χωρίς να τον αντιληφθεί ο Ζευς, ξένιος ή άλλος. Δεν είναι κανένας θεός που τα πανθ’ ορά. Τίποτε δεν ορά, φασαρία κάνει μόνο.

Την άνοιξη που πέρασε, όποτε άκουγα για την επιχείρηση αυτή της Αστυνομίας, φοβόμουν για την Αφγανή μου φίλη και τα παιδάκια της. Ερχόταν κάθε Τετάρτη για μάθημα ελληνικών, από την Ομόνοια που έμεναν, η μαμά κι οι τρεις κόρες της. Οι δυο μεγάλες ήταν δίδυμες, εννιά χρονών, ολόιδιες. Τις έντυνε ίδια, έμοιαζαν και τα ονόματα, αδύνατον να τις ξεχωρίσω. Ο μόνος τρόπος ήταν να γράφουν. Είχαν διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα, διαφορετικό τετράδιο, η κάθε μια αποτύπωνε εκεί τη δική της προσωπικότητα. Ας παραδεχτώ ότι αυτός ο παλιοκαιρίσιος τρόπος να διδάσκω γραφή και ανάγνωση, με μπόλικη αντιγραφή και επαναλήψεις, μου θύμιζε τα παιδικά μου χρόνια περισσότερο από τον τρόπο που είχαν μάθει τα δικά μου παιδιά γράμματα, ο οποίος ήταν πιο μοντέρνος, λιγότερο χειροποίητος, ας πούμε. Γράφανε αυτά τα κοριτσάκια με την ψυχή τους, ακούραστα, αδιαμαρτύρητα, σελίδες επί σελίδων στρογγυλά γραμματάκια, με μια προθυμία που με άφηνε κατάπληκτη κάθε φορά.

Κάποια στιγμή η μια δίδυμη έπαψε να έρχεται. Τι έγινε; ρώτησα τη μαμά της, που μάθαινε κι αυτή μαζί με τα παιδιά. Έφυγε, μου είπε. Σουηδία. Και βούρκωσαν τα μάτια της. Δεν μπορούσα να ρωτήσω λεπτομέρειες, αλλά κατάλαβα ότι αφού έφυγε το ένα παιδί, θα έφευγαν όλοι. Θα στείλανε το ένα δίδυμο μήπως ο χωρισμός ήταν πιο απλός επειδή έμενε το άλλο ίδιο παιδί. Η καρδούλα της το ήξερε, της μάνας.

Ερχόταν κι ένα πιτσιρίκι μαζί τους, ένα λεπτεπιλεπτο πεντάχρονο κοριτσάκι που άλλαζε δόντια και μου τα έδειχνε κάθε φορά. Της είχα πάρει ένα βιβλίο ζωγραφικής να χρωματίζει. Μόλις το γέμισε, μου το έφεραν πίσω, δεν το έπαιρναν με τίποτε. Δεν ήθελαν κανένα δώρο ποτέ, κανένα κέρασμα. Μια φορά που έφυγε η μαμά για δουλειές λίγη ώρα, βρήκα ευκαιρία και μπούκωσα τα παιδιά κουλούρια και φρούτα, με πρόσχημα να μάθουμε πώς λέγονταν τα φαγητά.

Έφυγαν λοιπόν όλες το καλοκαίρι για τη Σουηδία. Καλή τους ώρα, μακάρι να ησυχάσουν πια οι άνθρωποι. Εννιά χρόνια είχαν περάσει σε στρατόπεδο προσφύγων στο Ιράν. Τι ζωή κάνουν, τι βάσανα τραβήξανε, και πώς διατηρούσαν με τέτοιες συνθήκες την αξιοπρέπεια τους… Ασύλληπτα πράγματα.

«Μένω στην Ομόνοια», είχε μάθει να λέει η μικρούλα, και δεν χρειάστηκε, ευτυχώς, ποτέ να της εξηγήσω τι θα σκέφτονταν οι Έλληνες, που την έβλεπαν έτσι γλυκούλα και καλοβαλμένη, αν την άκουγαν να το λέει αυτό.

Το μόνο που κράτησαν είναι ένα βιβλιαράκι της Παυλίνας Παμπούδη, «Η μπλε ιστορία». Ευτυχώς δεν θα χρειαστεί ποτέ να τους εξηγήσω τους μπλε ελληνικούς συνειρμούς. Θα μάθουν τους σουηδικούς κατευθείαν, έχουν κι οι Σουηδοί γαλάζια σημαία. Το βιβλιαράκι θα μείνει αθώο μπλε.

 Ίσως ξεχάσουν τα ελληνικά τελείως. Ή μπορεί να θυμούνται να διαβάζουν τους πρώτους στίχους της Μπλε ιστορίας:

Ήταν μια ωραία μέρα

Κι όλοι λέγαν καλημέρα

Ήταν μπλε ο ουρανός

Μπλε γαλάζιος γαλανός

Είχε ήλιο κι αρκετούς

Μπλε ριγέ χαρταετούς
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18775

Σουηδική νίκη

Η ωραιότατη Στοκχόλμη με ένα προπύργιο ελευθεριών

Μ’ αρέσει πολύ η Γιουροβίζιον, και χάρηκα που επιτέλους έφτιαξα την τηλεόραση μας, έμαθα και πώς δουλεύει το τηλεκοντρόλ, κι έκατσα να την απολαύσω. Μ’ αρέσει ο χορός των εθνικών κλισέ με ένδυμα ελαφροπόπ, αυτή η εξέλιξη των ευρωπαϊκών εθνικισμών στο φιλικό και στη μαθητεία συνύπαρξης, δεν τη χορταίνω. Οι γείτονες που ψηφίζουν γείτονες, οι πρώην εχθροί που τείνουν χείρα φιλίας, οι τολμηροί λαοί που ξεπερνούν τις προκαταλήψεις και τους ρατσισμούς τους πιο γρήγορα από τα επιτελεία  εξωτερικής πολιτικής των κυβερνήσεων τους.

Είχα χάσει όμως επεισόδια λόγω χαλασμένης τηλεόρασης (και περιρρέουσας ακεφιάς για να λέμε την αλήθεια) και δεν ήξερα τι είχε προηγηθεί της βραδιάς του τελικού. Έβλεπα τη Σουηδία να ανεβαίνει στη βαθμολογία και δεν καταλάβαινα γιατί. Την έβλεπα να εκτοξεύεται και δεν ήξερα ότι η τραγουδίστρια Λορίν είχε ήδη μια μικρή προϊστορία στην παρουσία της στο Αζερμπαϊτζάν. Την Παρασκευή είχε δώσει συνέντευξη σε μια εφημερίδα της αντιπολίτευσης και είχε δηλώσει ότι το καθεστώς της χώρας παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. ‘Κρίμα που θέλησε να πολιτικοποιήσει τη Γιουροβίζιον’ δήλωσαν κατόπιν αυτού οι αζερικές αρχές. Και το βράδυ του Σαββάτου η Λορίν, από τη Σουηδία, κόρη μεταναστών ήρθε πρώτη, εκτοξεύτηκε για την ακρίβεια, κέρδισε όπως δεν έχει κερδίσει κανείς στη Γιουροβίζιον ποτέ. Μπορεί να ήταν φαβορί το τραγούδι, αλλά τόσο ψηλά σίγουρα έφτασε για άλλους λόγους.

Φαντάζεστε τη στενάχωρη θέση του καθεστώτος, που είδε το αναιδές κορίτσι  να ενθουσιάζει τους Ευρωπαίους; Πόσο θα ήθελαν να της αποδείξουν ότι είχε δίκιο για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αλλά δεν μπορούσαν. Κι όλοι αυτοί οι νεαροί της Ευρώπης με τα κινητά στο χέρι, αντί να προτιμήσουν τις ωραίες κοπέλες με τα σέξι φορέματα, ή τους πανέμορφους νεαρούς με τις πικάντικες φατσούλες, αντί να αφήσουν την παιδική ψυχή τους να αγκαλιάσει τις ρωσίδες γιαγιάδες, αντί να τιμήσουν την παράδοση στο πρόσωπο του Ένγκελμπερτ Χάμπερντιγκ, αντί να εκτιμήσουν κάποιες ωραίες φωνές, έδωσαν τις ψήφους μονοκούκι στα ανθρώπινα δικαιώματα!

Παράξενα νιάτα, απρόβλεπτα. Τα βλέπεις με τα κινητά όλη την ώρα, τα βουλωμένα αυτιά, το χαμένο βλέμμα, και λες τι γενιά είναι τούτη, δεν ξέρει τίποτε, καλομαθημένη, άβγαλτη, τα βρήκε όλα έτοιμα, δεν εκτιμά κανέναν, κλπ… Φαίνεται όμως πως έχει τις αδυναμίες της κι αυτή. Ας πούμε, έχετε πάει ποτέ στο Gay Pride ακόμα και της Αθήνας να δείτε πόσοι νέοι μαζεύονται χωρίς να είναι ομοφυλόφιλοι; Εγώ πηγαίνω και εντυπωσιάζομαι πάντα. Οι νέοι αγανακτούν με την ανισότητα, θεωρούν κεκτημένο τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλο τον κόσμο, ακόμα και στην Ελλάδα που δεν τους τα μαθαίνουμε κι από την κούνια. Κι έχουν αυτή τη θαυμάσια αφέλεια ορισμένοι, όπως η σουηδέζα τραγουδίστρια, και δεν υπολογίζουν τίποτε, το λένε κατάμουτρα σε όλους, το θεωρούν αυτονόητο.

Κρίμα που δεν ήξερα τις λεπτομέρειες αυτές και δεν χάρηκα τη θριαμβευτική σουηδική άνοδο. Εντάξει, είναι γνωστό ότι ψηφίζει ο κόσμος πολιτικά και εθνικιστικά στη Γιουροβίζιον, αλλά έχει σημασία τι και πώς ψηφίζει. Η νεολαία της Ευρώπης θέλει δημοκρατία, δεν της αρκούν τα ταρατατζούμ, τα φώτα κι οι φωτιές, οι μουσικές και οι γιορτές.

Κι έτσι από το μέχρι πρότινος άγνωστο Μπακού το φεστιβάλ θα πάει στη χώρα των ΑΒΒΑ, στην πλούσια πόλη του βορρά με την πιο πετυχημένη και σχετικά επίσης άγνωστη στις λεπτομέρειες της σοσιαλδημοκρατία, στην πόλη που χτίστηκε σε πολλά νησιά αλλά δεν στέρησε γι αυτό το λόγο τον εαυτό της από φαρδιά, χορταστικά πεζοδρόμια.
Από  το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=15596

Heavy shower in the birch forest

The birch forest before the rain

Swedish Lapland's places got strange names. Yesterday we start from a spot kalled Nikkaluokta, and walked some 6 km inside a birch forest, in a nicely made footpath, to another place named, wait, Laddjujavri.
Well, despite the names, it was really very nice, but coming back we experienced what the english call 'heavy showers' on our shoulders, and really soaked up, so maybe needed even more weird names to name the feeling. Like e.g. Alalahtari, the village we crossed by car, being almost naked inside, and another like Ylahtiluosomething when we made the exit from the car, shoes and soaked clothes in hand, and run to the house wearing only t-shirts (that were long enough, thank god...).

Signs like this you can never dream to see  in greek footpaths

Unforgetable walk anyway.... The birch is such a literary tree, and even under the rain I could feel the fulfillement of my constant craving for nature, but this was not enough. Walking through this so well looked after landscape, I couldn't but  think to my own city, to our old walks in the mountain, in a forest that does not exist anymore. Greeting people that we crossed with the swedish word 'Hej', meaning hi, made me remember that we used to greet people when we walked with our children in the footpaths of Parnitha, just like that, with the greek word γεια, (ya) that means 'health' by the way, as if this would be for ever a familiar way to entertain ourselves. Walking in the mountains, why should it be such a big deal, such an unpermitted luxury? We let the woods burn. I visited myfavorite place 3 years after the fire, the footpath was a white line between a black landscape. The big old pines will never grow up again.
There is no hope that we can walk again in our mountain, walk for long hours under those big pines as we used to do. Not in my lifetime. We let it be destroyed and do nothing except some demonstration in Syntagma sq, because those demonstrations is the only thing we know how to do, and we believe in them as in magic. As if god himself is staying inside the Parliament and we need just to show what we want and press him to provide us... What a spoiled, hopeless people we are...

Στον ωραίο Βορρά: Toπία της Στοκχόλμης

 Από ψηλά, καθώς το αεροπλάνο κατεβαίνει προς τη Στοκχόλμη, εμφανίζονται σκορπισμένα στη θάλασσα ένα σωρό μικρά νησιά καταπράσινα. Τόσο  πράσινα που μπερδεύονται τα χρώματα τους, το σκούρο πράσινο με το μπλε της θάλασσας. Σα να τίναξε πυκνές σταγόνες χρώμα ένα πινέλο. Δεν ξεχωρίζει ανθρώπινη παρουσία, δρόμοι, κτίρια, τίποτε. Αργεί πολύ να φανεί η πόλη, μια διακριτική φρίζα μεταξύ δασών, λες και μόλις τωρα έχουν έρθει οι άνθρωποι εδώ να αποικισουν.

Βέβαια όταν πατήσεις το πόδι σου διαπιστώνεις πως η πόλη απλώνεται και με το παραπάνω, αφού έχει μόνο 750 000 κατοίκους, κι όμως τρεις μέρες τώρα δεν καταφέραμε να τη γυρίσουμε ολόκληρη.

Δεν είναι όμως και τόσο καινούργια.  Η πόλη ξεκίνησε τον 13ο αιώνα ως κάστρο που θα προστάτευε και κάποια εμπορικά στοκ, εξ ου και το όνομά της, Stockholm, το νησί του στοκ. Ένα νησάκι τριγυρισμένο από άλλα μεγαλύτερα και προστατευμένο απο το νερό, το Gamla Stan, ήταν η κοιτίδα της πόλης. Και σε αυτό και στα τριγύρω νησιά όπου απλώθηκε, τα κτίρια είναι μεγάλα και επιβλητικά, το βλέπεις αμέσως ότι υπάρχει χώρος, φιλοδοξία και χρήμα, αισθάνεσαι ότι υπήρχε εξαρχής.

Μια σταλιά ιστορία έχει ο οδηγός. Της καημένης της Σουηδίας της λείπει  ο μύθος, αυτό που έχουμε εμείς μπόλικο, αλλά μας λείπουν άλλα. Κάποια στιγμή έγινε υπερδύναμη, εκεί στον 17ο αιώνα με τον Γουσταύο Αδόλφο, το κάναμε και στο σχολείο, αλλά δεν κράτησε πολύ. Οι νοτιότεροι, Γερμανοί και Γάλλοι, είχαν πολύ μεγαλύτερο ζήλο. Από τότε φαίνεται σαν οι Σουηδοί να θέλουν να εξιλεωθούν για την εξουσία που απέκτησαν. Κατ' αρχήν αποφάσισαν ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα ότι δεν θα μπλέξουν ξανά σε πολέμους, και τήρησαν την απόφασή τους, πράγμα που τους γέμισε κι άλλες τύψεις, με αποτέλεσμα να συμμετέχουν σε διάφορες ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ και να είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να βοηθήσουν αναξιοπαθούντες του Τρίτου Κόσμου.

 Οι τύψεις γενικώς φαίνεται ότι παίζουν μεγάλο ρόλο στην κουλτούρα τους. Ο Νόμπελ ας πούμε, όπως ξέρουμε κι εμείς, από τύψεις που εφηύρε κάτι τόσο καταστροφικό όπως την πυρίτιδα, θέσπισε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τα άλλα βραβεία.

Θυμηθείτε στην ταινία του Μπεργκμαν, Φάνυ και Αλέξανδρος, εκείνο τον απαίσιο πατριό, τον πουριτανό τιμωρό που απέκτησε ο ήρωας πάνω στην εφηβεία. Δράμα βέβαια η καλλιεργεια ενοχών για το κάθε τι, αλλά απέναντι στην ελληνικη αναισθησία, αναγωρίζεις ότι έχει κάποια αξία.

Ένα είδος αυστηρότητας υπάρχει και στην αρχιτεκονική, τα στολίδια των κτιρίων είναι στυλιζαρισμένα, λείπει εκείνο το ξεχείλισμα της νοτιότερης Ευρώπης. Το σπίτι που μένουμε είναι γεμάτο ινδικά αντικείμενα, ανατολίτικα φαγητά, κινέζικα παιχνίδια, βιβλία βουδισμού και τέτοια. Μέσα κυκλοφορούμε με τις κάλτσες, όπως στην Τουρκία. Η σπιτονοικοκυρά μας είναι ταξιδιωτική ρεπόρτερ. Ωραία εργασία. Έχει μανία με την Ανατολή, εμφανώς. Κι εγώ θα είχα, αν μεγάλωνα εδώ. Μια μικρή μανία δεν βλάπτει. Νοιώθεις πάντως την αμόσφαιρα την ταξιδιωτική σε όλη την πόλη. Από παντού ξεχωρίζουν κατάρτια βαποριών, ή καμινάδες, ή το άσπρο σώμα τους και οι διαφημίσεις για μικρές κρουαζιέρες.

Αχ ναι, καλοί μου Σουηδοί, ανακαλύψτε τον κόσμο, και προπαντός βοηθείστε τον να ανακαλύψει κι εκείνος εσάς. Διαδώστε το μυστικό, πώς τα έχετε καταφέρει; Τόσα χρόνια ειρήνη και αφθονία, τόσα χρόνια κοινωνικές κατακτήσεις, τι κόλπο έχετε; Μη σταματείστε να λυπάστε τους άλλους ανθρώπους, προσπαθείστε να σας βλέπουν διαρκώς, να σας ζηλεύουν, μην τους αφήνετε σε ησυχία.  

Κι επειδή ξέρουν οι Σουηδοί ότι πιο γνωστοί απο τη χώα τους είναι μερικοί ηθοποιοί, σγγραφείς και τραγυδιστές, τους έχουν περί πολλού. Στο αεροδρόμιο σε υποδέχονται στην πατρίδα τους, έτσι διατείνονται, Η Γκάρμπο, ο Μπέργκμαν, ο Λάρσον, ο Στρίντμπεργκ, οι ΑΒΒΑ αυτοπροσώπως, με τεράστιες χαμογελαστές φωτογραφίες (Όχι, ο Στρίντμπεργκ δεν χαμογελά. Μην τρελαθούμε κιόλας.)

Στο μαγαζί που κάποτε εργάστηκε υπάλληλος η Γκρέτα Γκάρμπο, ένα πολυκατάστημα στον

εμπορικό δρόμο, γράφουν στη βιτρίνα ότι εκείνη πίστευε στην κομψότητα της απλότητας, και με την ευκαιρία σου θυμίζουν ότι εκεί δούλεψε πριν γίνει ηθοποιός. Η οποία Γκάρμπο προσπάθησε να εισάγει σουηδικά πρόσωπα στη διεθνή μυθολογία, παίζοντας ας πούμε τη Βασίλισσα Χριστίνα, αλλά δεν κατάφερε σπουδαία πράγματα, αν και θα της άξιζε. Είναι η βασίλισσα που κάλεσε τον Καρτέσιο στην Στοκχόλμη. Βέβαια μετά δεν είχε τι να τον κάνει, δεν τον συναντούσε, δεν του ανέθετε κάποια αποστολή, απλώς τον άφησε να περιμένει λίγους μήνες κι εκείνος πέθανε τελικά εκεί, πιθανότατα απο το σοκ της αλλαγής κλίματος. Απέμεινε η αναμνηστική πλάκα σε ένα ωραίο σπίτι της παλιάς πόλης να θυμίζει ότι εκεί κατοίκησε και ετελεύτησε ο μέγας φιλόσοφος.

Διαβάζω μια σύντομη βιογραφία αυτής της βασίλισσας, που ήταν κόρη του περίφημου Γουσταύου Αδόλφου, και ήταν όντως μια συναρπαστική ζωή και προσωπικότητα, αλλά δεν είχα ιδέα περί του προσώπου ως τώρα.

Οι σπιτονοικοκύρηδες μας ετοιμάζονται για την Ελλάδα. Πολύς κόσμος πάει φέτος στην Ελλάδα, μας λένε. Λες και φοβούνται μη χαθεί, λέμε και γελάμε,  πικρά. Ρωτώ αν διαβάζουν Καλλιφατίδη, μου λένε ότι είναι πολύ διάσημος και αγαπητός, γράφει ωραία σουηδικά, ίσως επειδή μεταφράζει ελληνικές εκφράσεις. Πετυχημένες ξενιτιές, ο Καλλιφατίδης, ο Αλεξάκης... Κλείσανε μέσα στην καρδιά τους την Ελλάδα, την πήρανε και φύγανε μακριά της, την έσωσαν και σώθηκαν...
Ετοιμαζομαστε να εξερευνήσουμε και να καταλάβουμε αυτή τη χώρα, το ήσυχο αυτό στέκι των εξερευνητών.