Αφαία η άφαντη

                         

-Παρακαλώ, υπάρχει λεωφορείο για την Αφαία;

-Μπα, δε νομίζω...

-Μα εσείς δεν είστε το γραφείο των ΚΤΕΛ;

-Ναι, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα. Βλέποντας και κάνοντας...

-Περίπου πότε θα το ξέρετε;

-Όταν έρθει πλοίο, ίσως...

-Μα ήρθε πλοίο. Εμείς ήρθαμε με το πλοίο.

-Πόσοι είστε; Δεκαπέντε;

-Όχι, μόνο πέντε.

-Τότε δεν γίνεται. Από δεκαπέντε κι επάνω βάζουμε λεωφορείο.

-Άλλος τρόπος δεν υπάρχει να πάει κανείς;

-Υπάρχουν ταξί, να εκεί απέναντι.

Τα ταξί περίμεναν σε μια μακριά ουρά, ίδια με τις πιάτσες της Αθήνας αλλά σε γκρίζο. Τόσα χρόνια, τόσες εκδρομές και καλοκαίρια στην Αίγινα, τόσα φυστίκια και μυθιστορήματα Αιγίνης, τόσες ιστορίες και παιδικές αναμνήσεις, πώς είχε γίνει να μην φτάσω ποτέ ως την Αφαία;  Η Αίγινα είναι το κοντινό νησί, την τρώμε υποτίθεται με το κουτάλι. Κι όμως. Πάντα αναβάλαμε την επίσκεψη. Αυτή τη φορά είπα, θα πάω.

Ο ναός είναι σε λόφο, όπως ο Παρθενώνας κι εκείνος του Ποσειδώνα στο Σούνιο, με τους οποίους κάνει μαγικό τρίγωνο, μας είπε ο ταξιτζής. Γιατί είναι μαγικό το τρίγωνο θα σας γελάσω, τρία σημεία στο χάρτη αν δεν βρίσκονται σε ευθεία πάντα σχηματίζουν τρίγωνο, αυτή είναι η μαγεία της Γεωμετρίας εξάλλου, μπορεί να εννοείται κάτι τέτοιο. Ή απλώς η δυνατότητα να βρίσκεις τουλάχιστον ταξί εκεί που τα λεωφορεία δεν ξέρουν αν θα ξεκινήσουν. Εχει τη μαγεία του κι αυτό.

Η Αφαία δεν λεγόταν πάντα έτσι. Ήταν η ωραία νύμφη Βριτόμαρτυς που την λιμπίστηκε ο Μίνωας και την κυνήγησε σε στεριά και θάλασσα. Δεν ήθελε να κατακτηθεί η Βριτόμαρτυς, ας  ήταν και βασιλιάς ο Μίνωας. Άρχισε να τρέχει, να τρέχει, έφτασε στη θάλασσα, κολύμπησε, βγήκε στην Αίγινα, ανέβηκε στο δασωμένο βουνό κι εκεί εξαφανίστηκε. Κρύφτηκε σε μια σπηλιά, εξαφανίστηκε. Κι έκτοτε ονομάστηκε Αφαία, δηλαδή άφαντη.

Ήταν συχνά  οι νύμφες απρόθυμες να σμίξουν ακόμα και με θεούς. Η Δάφνη είχε προτιμήσει να μεταμορφωθεί σε δέντρο για να γλιτώσει από τις σεξουαλικές ορέξεις του Απόλλωνα, όχι οποιουδήποτε βάρβαρου κι άξεστου αρσενικού. Τη στιγμή που ο θεός την άγγιζε γινόταν δέντρο. Άφαντη μέσα σε μια ξένη μορφή.

Η Αφαία εξαφανίστηκε τελείως, ο Μίνως δεν βρήκε τίποτε ν' αγκαλιάσει. Οι Αιγινήτες έχτισαν ναό στο σημείο της εξαφάνισης. Ίσως εκεί να εμφανιζόταν, να δίδασκε στις νέες προσκυνήτριες τα μυστικά της σωστής εξαφάνισης, να τους αποκάλυπτε την αξία της απουσίας.

Ανεβήκαμε το λόφο όπου έχει απομείνει το ερείπιο του ναού, τόσο αρμονικό μέσα στη γαλήνη του τοπίου. Αυτά τα ερείπια είναι όλα ναοί της εξαφάνισης, ιερά της απουσίας. Λείπουν οι στέγες τους, οι τοίχοι, τα χρώματα, τα γλυπτά που τους στόλιζαν, λείπει και η λειτουργία τους κυρίως. Η μεγαλύτερη ομορφιά τους είναι η φθορά.

Θα ήμουν καλή πιστή για την άφαντη θεά ακόμα και σε αρτιμελή ναό της. Οχι μόνο επειδή θέλω πολύ συχνά να γίνω άφαντη κι εγώ, κι όσοι με ψάχνουν να μη με βρίσκουν στ' αλήθεια, ενώ θα στέκομαι σε περίοπτη θέση, σε βουνό πευκόφυτο ν' ατενίζω τη θάλασσα και τα δυο άλλα μέρη του μαγικού τριγώνου,  αλλά κι επειδή όσο φανερώνω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, τόσο πιο άφαντη νιώθω. Χρειάζομαι αφάνεια για την προετοιμασία της εμφάνισης, όπως όλοι οι άνθρωποι, όλες οι γυναίκες, και δεν έχω αρκετή. Χρειάζομαι, κυρίως, διαχείριση της αφάνειας όσο και της εμφάνισης, κάποιος να με διδάξει. Ίσως να είναι ετούτη η κατάλληλη θεά, που ξέρει απο τέτοια. Να με διδάξει να αναγνωρίζω φόβους και προλήψεις, εμμονές και προκαταλήψεις, να μελετώ με ψυχραιμία ολονών τις επιπτώσεις, άμα τη εμφανίσει βεβαίως. Φυσικά είναι αδύνατον άνθρωπος να το πετύχει αυτό εγκαίρως, όταν η εμφάνιση μετράει, είναι δηλαδή νέος και ωραίος (για την ακρίβεια, νέα και ωραία) αλλά έστω κι εκ των υστέρων με στοχασμό και επίκληση κάτι μπορείς να κερδίσεις, τουλάχιστον στο όνομα της νέας γενιάς.

Όλ' αυτά θα ήταν καλύτερα και βαθύτερα αν ο ταξιτζής δεν βιαζόταν, αλλά πόση μαγεία πια να σου προμηθεύσει μια ξεχασμένη θεά;
Από το Protagon

Καισαριανή

Απο την παραπάνω γωνία του σπιτιού μου, Ευελπίδων και Κιμώλου, μπορείς να πάρεις το 224 και να κατέβεις στο νεκροταφείο της Καισαριανής. Από κει με μονοπάτια βγαίνεις γρήγορα στο Αισθητικό Δάσος που έφτιαξε η Φιλοδασική γύρω από τη Μονή Καισαριανής. Σε μια παράλληλη ζωή θα το έκανα αυτό όποτε ήθελα να ξεσκάσω. Αφού το σπίτι μας είναι η πόλη, όπως λένε οι αρχιτέκτονες του Rethink Athens, οι εξοχές της Αθήνας είναι ο κήπος μας. Αλλά άντε πες τα αυτά στους αθηναίους.

Στην κανονική ζωή πάντως έχω περπατήσει τον Υμηττό, από την Αγία Παρασκευή μέχρι το τέρμα του 224 με τον Ορειβατικό. Μας είχε πάρει εννέα ώρες, κι είμαι πολύ ευτυχισμένη που το έκανα. Μόνη μου είχα ξεκινήσει, κανένας φίλος δεν ήθελε να έρθει, αλλά είχα βρει έναν εκεί, με τον οποίο έχουμε την ευτυχία να αναπολούμε αυτή την εξαιρετική διάσχιση όποτε συναντιόμαστε.

Την Κυριακή πήγαμε στη Μονή, αρχαιολογική επίσκεψη, κι ύστερα μικρή βόλτα και πικνικ στο ανοιξιάτικο λιβάδι. Μ' αρέσει να ανακαλύπτω ξανά όμορφα μέρη με ξένους μαθητές. Κόβει το μάτι τους, παρατήρησαν τις αρχαίες κολόνες μέσα κι έξω απο την εκκλησία, και τη στρογγυλή μπανιέρα με τα καθίσματα, σίγουρα ρωμαϊκής εποχής που επέζησε στο μοναστηριακό λουτρό μέχρι να το κάνουν λιοτρίβι στην ύστερη τουρκοκρατία. Εγώ δεν θα το πρόσεχα. Ρωτήσαμε τις δυο υπαλλήλους του ΥΠΠΟ και μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν όντως αυτή η μπανιέρα που κάθονταν γύρω οι λουόμενοι, όπως έχουν και τώρα στα τζακούζι.

«Η βιβλιοθήκη της ήταν φημισμένη και περιείχε κατά πάσα πιθανότητα έγγραφα από βιβλιοθήκες της αρχαιότητας. Τα χειρόγραφα, σύμφωνα με διαπίστωση των δημογερόντων της εποχής, "επωλήθησαν μεμβράναις εις τους Άγγλους, τα επίλοιπα υπηρετούσαν τους μαγείρους της μητροπόλεως.." Κατά δε την πολιορκία της Αθήνας από τους Τούρκους μεταφέρθηκαν στην ακρόπολη και χρησιμοποιήθηκαν για προσάναμμα στα φυσέκια» (Από το site της Φιλοδασικής)

Το έχουν θαυμάσια συντηρήσει το Μοναστήρι, τα κελιά, την εκκλησία, την τραπεζαρία, αλλά με το λουτρό δυσκολεύονται προφανώς, πώς να το εντάξουν; Να το αφήσουν λιοτρίβι, να το ξανακάνουν λουτρό; Μένει κλειδωμένο. Μπορείς να περιπλανηθείς στα υπόλοιπα, κι ύστερα να κάνεις το γύρο στους κήπους απο πάνω, να δεις τις λιμνούλες, τον κρουνό με το κεφάλι κριού που έχουν φέρει απο τον αρχαϊκό Παρθενώνα, και τη γούρνα με τις χελώνες, που συγκίνησαν βέβαια τα νεαρά μου πλάσματα περισσότερο απο κάθε αρχαιολογία.

Ανεβήκαμε ως την Ανάληψη, εκκλησοσπηλιά που θα υπήρξε ιερό κάποιας νύμφης, ύστερα πήγαμε στο Φραγκομονάστηρο όπου συνηθίζαμε παλιότερα να πηγαίνουμε με τα παιδιά μας να παίξουν, κι εκείνα έτριβαν τα παντελόνια τους κάνοντας με τις ώρες τσουλήθρα στα απότομα βράχια. Περπατήσαμε κάμποσο στα δρομάκια του Υμηττού κι ύστερα γυρίσαμε στα λιβάδια για πικνικ. Άρχισε να βρέχει μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο να επιστρέψουμε.

Την άλλη φορά θα ξεκινήσουμε νωρίς, θα περπατήσουμε περισσότερο, θα, θα, θα, όλο έτσι λέμε όποτε πάμε στην Καισαριανή, και δεν το κάνουμε. Έτσι γίνεται με τον κήπο του σπιτιού σου, δεν μπορείς τις προετοιμασίες, βγαίνεις απλώς έξω μια στιγμή να πάρεις ανάσα, κι ύστερα ξαναμπαίνεις.

Μην ξεκινείστε πριν μπείτε στο site της Φιλοδασικής και διαβάστε λίγα πράγματα. Βλέπεις αλλιώς τριγύρω σου όταν ξέρεις ιστορίες.http://www.philodassiki.org/

Οι κήποι του πασά

Πήγα για πρωινό καφέ σε έναν πεζόδρομο στη Θεσσαλονίκη  κι άνοιξα τυχαία τον τουριστικό οδηγό σε μια σελίδα που έγραφε «Κήποι του πασά» Ο καφετζής είχε βαθιά φιλοσοφική συζήτηση περί χριστιανισμού, δογματισμού και αμφισβήτησης, αλλά ήταν τόσο ευγενικός που αποφάσισα να τον διακόψω δείχνοντας του την ωραία φωτογραφία μιας παράξενης κατασκευής μέσα σε δέντρα.

-Μήπως ξέρετε πού είναι αυτό το μέρος;

Το πήρε, το κοίταξε, το γύρισε λίγο, το διάβασε, το έδωσε στον συνομιλητή του, το κοίταξε κι εκείνος. Παραδέχτηκαν πως δεν ήξεραν να με κατατοπίσουν.

Τηλεφώνησα στον παλιό μου φίλο Πάνο Ερμείδη που ξέρει την πόλη και μου είπε πάνω κάτω τις συντεταγμένες. Τέσσερα χρόνια φοιτήτρια περπάτησα συστηματικά τη Θεσσαλονίκη, όμως δεν θυμόμουν καθόλου εκείνη την περιοχή, δεν με τραβούσε.

Βγαίνεις από τα τείχη, περνάς απέναντι, πάνω από το νοσοκομείο που λέγεται τώρα Αγίου Δημητρίου, πρώην Δημοτικό, πρώην Ξένων, πρώην Χαμιδιέ, βλέπεις μια πράσινη έκταση περιφραγμένη με καγκελόπορτα. Μοιάζει κλειστή αλλά δεν είναι. Σπρώχνεις απαλά και περνάς.

Μόλις μπήκα άρχισε να ψιλοβρέχει. Το πάρκο είναι ανηφορικό, με δρομάκια που οδηγούν στο ψηλότερο σημείο όπου βρίσκονται οι παράξενες κατασκευές με τα μαγικά σύμβολα. Οι οπαδοί της ιερής γεωγραφίας το θεωρούν μαγικό τόπο με μαγνητικά πεδία, διάβασα στον οδηγό. Έχει κάτι το μυστηριώδες σίγουρα. Θυμίζει γλυπτά του Γκαουντί στο πάρκο Γκουέλ στη Βαρκελώνη. Εκεί έδωσαν ένα παρκάκι στον μεγάλο αρχιτέκτονα, να ξεδιπλώσει ελεύθερα τη φαντασία του. Είναι δυνατόν να έγινε κι εδώ το ίδιο; Και ποιος το έκανε; Υπήρχε Γκαουντί στη Σαλονίκη;

Πλησιάζω τις παράξενες κατασκευές, είναι γεμάτες με σκουπίδια οι διάφορες τρύπες. Ν’ αφήνουν οι οπαδοί της ιερής Γεωγραφίας σκουπίδια; Ή τα παιδιά του σχολείου που βρίσκεται ακριβώς από πάνω; Μήπως οι σατανιστές που κάνουν τελετές; Γιατί μέχρι κι αυτό διάβασα στο Ίντερνετ ψάχνοντας. Βρήκα  διάφορα, πολλά μαγικά, σατανιστικά και μασωνικά, και μια σοβαρή μελέτη των αρχιτεκτόνων Πελαγίας Αστρεινίδου και  Κλεοπάτρας Θεολογίδου, οι οποίες εξηγούν αναλυτικά ότι πρόκειται όντως για αρχιτεκτονικές δημιουργίες τύπου Γκαουντί, φανταστική αρχιτεκτονική στον κήπο του Νοσοκομείου που έγινε το 1904, όταν στην πόλη κτίζονταν κτίρια εκλεκτικιστικά, που συνδύαζαν δηλαδή τα διάφορα αρχιτεκτονικά στυλ, κυρίως το ρομαντικό με το κλασσικό, και γενικά εξευρωπαϊζόταν με πάθος η Θεσσαλονίκη. Ιδου η εργασία τους

Κι ο αρχιτέκτονας που άφησε τη φαντασία του ελεύθερη κι έπλασε με τα χέρια αυτό το έργο που έχει κάμποσο λεηλατηθεί, ποιος ήταν; Άγνωστο. Κι ο πασάς; Κανείς, μόνο μια γενική ιδέα κάποιου πασά που ονειρεύεται και σχεδιάζει πολυτέλειες. Εν ολίγοις η Θεσσαλονίκη διαθέτει κάτι ακόμα μοναδικό και παγκοσμίως άγνωστο, που είναι τόσο παράξενο ώστε να το θεωρούν του Σατανά πράμα. Κι εγώ που νόμιζα ότι ξέρω αυτή την πόλη, πιάστηκα άλλη μια φορά αδιάβαστη και απερπάτητη.

Ίσως πρέπει να κάνω μια στήλη που να λέγεται «Εξερευνητική πατριδογνωσία», να σημειώνω τις ανακαλύψεις μου και να προτείνω κάθε φορά την επιγραφή που θα μπορούσε να μπει σε κάθε μέρος, ώστε να διευκολύνονται οι μελλοντικοί επισκέπτες, να βρίσκουν έτοιμα αυτά που ανακάλυψα και να προχωρούν παραπέρα.   

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ta3idia&id=23415 

 Οι φωτογραφίες που έβγαλα είναι εδώ

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10200415793251139.1073741830.1045241404&type=3