Mε ποιους θα πήγαινε ο Γαβριάς;

Αν ήταν εδώ ο Γαβριάς, θα πήγαινε με τους κουκουλοφόρους, δήλωσε ο Αλαβάνος, όχι με τα μπλοκ των κομματικών νεολαιών. Ο μέγας  διαστρεβλωτής δεν αρκείται να ξεφτιλίζει τις ιδεολογίες, ανέλαβε να τσακίσει  και τους λογοτεχνικούς μύθους. Βέβαια, είναι πιο ανυπεράσπιστοι. Τι ξέρουμε για τον Γαβριά;  Μόνο μια εικόνα μπορεί να έχει μείνει στο μυαλό μας.
Ο Γαβριάς των Αθλίων του Ουγκώ ήταν παιδί των άθλιων Θεναρδιέρων. Ο πατέρας του ανήκε στον υπόκοσμο, η μάνα του ήταν  μέγαιρα, οι αδερφές του πόρνες, ο ίδιος αλητάκι. Δεδομένα άθλια λοιπόν, αλλά το παιδί ήταν ένα κεφάτο σπουργίτι, τριγυρνούσε και τραγουδούσε, ζούσε όπου έβρισκε, όπως μπορούσε. Κάποια στιγμή περιμάζεψε δυο παιδάκια χαμένα στην πόλη κι έγινε προστάτης τους. Ήταν τα μικρά αδέρφια του, αλλά δεν το ήξερε. Μιλάμε για μυθιστόρημα. Στο οδόφραγμα του 1830 όπου πήγε μαζί με τους επαναστάτες φίλους του, σκοτώθηκε τραγουδώντας. Ήταν δηλαδή ένα παιδί- υπόδειγμα για τον Ουγκώ της τάξης των εξαθλιωμένων που αποκτά συνείδηση και διεκδικεί πολιτικά καλύτερη θέση και δικαιώματα. Αυτό το παιδί θα πήγαινε λέει να κάψει την Αθήνα. Ε όχι, δεν θα πήγαινε. Γιατί έτσι θα ξαναγυρνούσε στον υπόκοσμο από όπου προερχόταν, κι αυτό δεν ενδιέφερε ούτε το Γαβριά, ούτε τον Ουγκώ. Ο Γαβριάς πάλευε να γίνει καλύτερος ο ίδιος, εκτιμούσε τα καλά πράγματα που συναντούσε στη ζωή του και στην πόλη του. Στο βιβλίο υπάρχουν άλλα πρόσωπα  που δεν ενδιαφέρονται να ξεφύγουν απο τη μοίρα τους, πρόσωπα που έχουν ξεχαστεί. Ο Γαβριάς δεν ήταν τέτοιος ήρωας, γι αυτό τον θυμόμαστε. 

Με ανθρώπους σαν αυτούς που περιγράφει ο Αλαβάνος ο Ουγκώ δεν θα είχε γράψει μυθιστόρημα ή θα ήταν κάποιο της σειράς. Οι ήρωες του αγαπήθηκαν επειδή είχαν προσωπικότητα και δεν αφέθηκαν στη μοίρα του στερεότυπου της τάξης τους. Ο κατεργίτης Γιάννης Αγιάννης ο αδικημένος συνάντησε έναν επίσκοπο, ναι επίσκοπο, ο οποίος τον άλλαξε. Τον έκανε να μετανιώσει και να παλέψει σε όλη του τη ζωή να εξαγοράσει τις μικρές κλοπές του. Έγινε ευεργέτης, αλλά η κοινωνία στο πρόσωπο του Ιαβέρη συνέχισε να τον κυνηγά, μέχρι που ο Ιαβέρης συνειδητοποίησε ποιον κυνηγούσε και αυτοκτόνησε. 

Οι ήρωες του Ουγκώ δεν είναι τα ταξικά στερεότυπα που προσπαθεί να δείξει ο Αλαβάνος. Είναι πρόσωπα που παλεύουν με τη μοίρα τους, προσπαθούν να την αλλάξουν. Ο Ουγκώ καταγγέλει τις αδικίες, αλλά μέσα απο πρόσωπα που περνάνε κρίσεις συνείδησης και μεταμορφώνονται.Σ' αυτό πίστευε ο Ουγκώ, στη δυνατότητα των ανθρώπων να αλλάζουν, και ζητούσε ίσες ευκαιρίες. Δεν ζητά επιείκια για τον μικροεγκληματία Γιάννη Αγιάννη αλλά επανένταξη, αποδοχή, ανθρωπιστικούς νόμους και καλύτερο σωφρονιστικό σύστημα. 

Ξέρετε τι θα του έλεγε ο Γαβριάς του Αλαβάνου;

Η Αθήνα χάλια μέρος

Σ' αυτό φταίει ο Βολταίρος

Δεν θα βρεις τον Ιλισό

Γράψε λάθος του Ρουσώ

Ο Αλαβάνος είναι γέρος

Σ' αυτό φταίει ο Βολταίρος

Παριστάνει τον μικρό

Γράψε λάθος του Ρουσώ

Δημοσιεύτηκε στην Athens Voicehttp://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%AE%CE%B3%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B5-%CE%BF-%CE%B3%CE%B1%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%82

Σημ. Το τραγουδάκι του Γαβριά στο οδόφραγμα λίγο πριν σκοτωθεί, σε μετάφραση Μανώλη Σκουλούδη

Αν δεν έγινα νοταίρος

σ’ αυτό φταίει ο Βολταίρος

ειμ’ ένα στρουθί μικρό

γράψε λάθος του Ρουσώ

Τραγουδώ χειμώνα-θέρος

Σ’ αυτό φταίει ο Βολταίρος

φτώχεια έχω για προικιό

γράψε λάθος του Ρουσσώ

Χάμου αν στρώθηκα τα υστέρου

γράψε λάθος του Βολταίρου

λάσπη τώρα κι αν μασώ

γράψε λάθος του Ρου…

Στους παλιούς αριστερούς μου συντρόφους

Μη μου λέτε πάλι για τους λίγους προβοκάτορες που παρεισφρέουν στην ειρηνική πορεία. Δεν είναι δυνατόν να λέτε τα ίδια πράγματα τόσα χρόνια. Το ξέρετε πολύ καλά ότι σε κάθε διαδήλωση έρχονται αυτοί που ρίχνουν μολότοφ, σε κάθε διαδήλωση καίνε τράπεζες, σπάνε μαγαζιά, λεηλατούν βιβλιοπωλεία και καταστρέφουν ιστορικά κτίρια. Το ξέρατε, λοιπόν, ότι θα γίνουν τέτοια στη διαδήλωση, αλλά πάλι διαδήλωση κάνατε. Κι όσο περνάει ο καιρός πιο βίαια συνθήματα βρίσκετε και διαδίδετε και πιο βίαιη εμφάνιση. Τύμπανα έχετε βάλει, δεν είχαν τύμπανα παλιά.

Αν δεν σταματήστε να κάνετε τα ίδια πράγματα και να βρίσκετε τις ίδιες δικαιολογίες, δεν μπορείτε να ξανακάνετε κριτική στην κυβέρνηση ότι κάνει συνέχεια τα ίδια, ότι βαραίνει συνέχεια τους ίδιους, ότι δεν έχει φαντασία να βρει τρόπους να ανακαλύψει τους φοροφυγάδες, να κυνηγήσει ενόχους, να μην αδικεί τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς. Να μην ξανανοίξετε το στόμα σας, γιατί ούτε κι εσείς έχετε φαντασία. Τίποτε δεν έχετε σκεφτεί τόσον καιρό εκτός από πορείες, πορείες, πορείες.

Φωνές, συνθήματα, τύμπανα.

Τα ίδια και τα ίδια.

Δεν άκουσα κουβέντα τόσους μήνες για τις καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας. Δεν σας νοιάζει για το αν δεν μπορεί ο κόσμος να περπατήσει ελεύθερα. Εχουμε χάσει τη βασική μας ελευθερία, και δεν έχετε πει τίποτε. Περνάνε οι πορείες και κατεβάζουν ρολά τα μαγαζιά, και δεν σας νοιάζει. Τόσες τράπεζες έχουν κάψει τόσους μήνες ύστερα από πορείες, και δεν έχετε αγανακτήσει. Αυτός είναι, λοιπόν, ο αγώνας σας, να καίγονται τράπεζες; Εσείς πού τα έχετε τα λεφτά σας, κάτω από το στρώμα; Κι όταν δεν έχετε λεφτά, από ποιον παίρνετε πιστωτικές κάρτες; Δεν το ξέρατε ότι κάποιος θα σκοτωνόταν όταν τόσα μαγαζιά καίγονταν κάθε τρεις και λίγο; Εντελώς τυχαία δεν υπήρξαν νεκροί πέρσι στους εμπρησμούς.

Ορίστε, λοιπόν, και οι νεκροί.

Και τι λέτε τώρα; Για προβοκάτορες που παρεισφρέουν στις ειρηνικές πορείες! Να κυνηγήσουμε φαντάσματα πάλι. Μα, δεν ντρέπεστε καθόλου; Πώς καταφέρνετε και ξεγελάτε τους εαυτούς σας ακόμα; Σας θαυμάζω ειλικρινά.