Κάποιο θάμα

 Μπαίνω σε λεωφορείο γεμάτο τιγκα, με πολύ κόπο προχωράω λίγο πιο πίσω από την πόρτα, όλο και πιο αραιά περνούν πλέον, όλο και πιο γεμάτα και πιο βρώμικα. Κατεβαίνω βράδυ στο Πεδίο του Άρεως, ακούγονται οι μουσικές δυνατά, ξεκινά το πρόγραμμα στο Green Park, θα καλοπεράσουν στη Μαυρομματαίων. Δυο παρκαδόροι απέξω συζητούν εναλλακτικές, τα αυτοκίνητα δίπλα παρκαρισμένα μπροστά τους. Στο Άλσος τα βάζουν μέσα στο πάρκο, το οποίο κλείνει από τις 10 για τους κοινούς θνητούς. Λίγο πιο κάτω μια παρέα εφήβων πηδάει πάνω από τα μυτερά κάγκελα. Προβλέπω τίτλο είδησης: νεαρός λογχίστηκε από περίφραξη πάρκου. Όλο και πιο συχνά κολλάει στο μυαλό μου ο στίχος «βουβοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ισως κάποιο θάμα» (Βάρναλης)

Μόνοι στο δρόμο

Ήταν ο τρίτος ηλικιωμένος άνθρωπος που έτυχε να δω στο δρόμο πρωί- πρωί, σε ακτίνα πενήντα μέτρων. Ήταν η πιο καλοστεκούμενη. Πρώτα ένας άντρας με μπαστούνι στη γωνία κοιτούσε γύρω του, έκανε ένα βήμα, ξανακοιτουσε. Ας τα καταφέρει, προσευχήθηκα σιωπηλά, ας προχωρήσει λίγο, αν χρειαστεί να τον βοηθήσω θα αργήσω, περιμένουν τα παιδιά μου. Κι ύστερα μια γυναίκα φορτωμένη τσάντες, αναμαλλιασμένη, διπλωμενη στα δυο, μονολογούσε σέρνοντας τις στο δρόμο. Προχώρησα με το ίδιο άγχος, η τελευταία είδα πως κατάφερε να φτάσει στην πόρτα της. Μικρή νίκη. Ισως να μην ήταν τόσο χάλια όσο φαίνονταν, προσπάθησα να παρηγορήσω τον εαυτό μου, ισως απλώς ζουν έτσι.

Γωνιακές κτηνωδίες

Εκεί που το πεζοδρόμιο είναι στενό, εκεί που πρέπει να περνάς με το πλάι, εκεί που έχει βάλει κι ο ΟΤΕ τα κουτιά του ώστε να τα τρίβεις να γυαλίζουν καθώς περνάς, να γλιτώνουν τα έξοδα καθαριότητας, εκεί θα πάνε κι οι γείτονες να πετάξουν το σκουπιδαριό τους, για να δέσει πλήρως το τοπίο. Γιατί να δείχνουν την κτηνωδία τους μόνο οι άλλοι; Κι εμείς, κι εμείς!

Ασφυξία

 Όταν χτιζόταν μανιακά η Κυψέλη, σε κάθε πολυκατοικία έβγαζαν και δυο τρία μαγαζιά, για προίκα στη θυγατέρα που ιδανικά δεν θα χρειαζόταν να δουλέψει ποτε της. Το σχέδιο απέτυχε γιατί έγιναν τόσο πολλά μαγαζιά που έμεναν ξενοίκιαστα, εξού και αναγκάστηκαν γενικώς οι θυγατέρες να δουλέψουν. Και να που τώρα μαγαζιά ανοίκιαστα για πέντε δεκαετίες, γίνονται διαμερισματάκια, μπας και βγάλει εισόδημα η εγγονή της τότε θυγατέρας. Να το πω εγγλέζικο ή γιαπωνέζικο το σύστημα; Ασφυκτιούμε γενικώς, όπως η μουσμουλιά που ψήλωσε ανάμεσα στις πολυκατοικίες κι άδικα γεμίζει η καημένη μουσμουλα κάθε καλοκαίρι