Καίνε την Αθήνα

Καίνε πάλι την Αθήνα. Καίνε μαγαζιά και καφενεία. Δεν έχει τέλος πια αυτός ο εφιάλτης της καταστροφής. Βάλαμε στη ζωή μας τιμωρούς για κάθε στιγμή που περάσαμε σαν άνθρωποι σ΄αυτή την πόλη. Αντί για γερμανικές αποζημιώσεις δε ζητάτε καλύτερα γερμανούς πυροσβέστες πριν εξαφανιστεί εντελώς αυτή η πόλη, εσείς οι μανιακοί με τους γερμανούς που αγαπάτε την πατρίδα; Τινος είναι αυτή η πόλη; πότε θα πούμε φτάνει πια; Ενα τρίγωνο ειχαμε που έμοιαζε με πόλη, Σύνταγμα -Ομόνοια- Ακρόπολη, σπάστε το, καψτε το, μην αφείστε τίποτε, να ζήσουμε για πάντα στα τσιμεντένια κλουβιά βουβοί και ξεχασμένοι Κρεμάστε με. Δεν κατάφερα να φύγω σε προάστειο. Έκανα βόλτες στην Αθήνα. Προχτές στο Αττικόν σήκωσα το βλέμμα και καμάρωνα τον πολυέλαιο. Κρεμάστε με. Σημερα κατάλαβα ποιος είναι ο τόπος μου. Ως τώρα έλεγα έχω πατρίδα τα Σπάρτα ΜΑσίας, τη Δράκεια και τέτοια, μέρη που δεν ήξερα, τα χωριά των γιαγιάδων μου. Ρομαντισμοί, πατρίδα μου είναι η Αθήνα. Την καίνε και δεν έχω τόπο πια. Δε με νοιάζει και να χρεωκοπήσουμε, αλήθεια σας λέω Δεν περπατάτε ποτέ στα Εξάρχεια εσείς; Το λένε οι άνθρωποι στις αφίσες τους ότι θέλουν να τα κάψουν όλα. Γιατί δεν τους πιστεύετε; Παρακρατικοί τις βάζουν και τις αφίσες; Δεν περπατάτεποτέ πουθενά, γι αυτό δε σας νοιάζει να μην υπάρχει τόπος να βάλετε το βήμα σας