Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Μουσική στο δρόμο

Καμιά φορά όταν περπατάς στο δρόμο κι ακούγεται μια μουσική σαν αλλιώτικος αέρας που βρίσκει διέξοδο στα στενά και φεύγει γι αλλού (Πού πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε; ρωτούσε μια εκπομπή στο Τρίτο) νομίζεις ότι είσαι πρόσωπο κάποιας ταινίας και μπορεί να σου τύχουν την επόμενη στιγμή πράγματα θαυμάσια και πολύ ποιητικά.
Δϊνω πάντα ψιλά σε μουσικούς, αν και ξέρω πως είναι περαστικοί, δεν θα μείνουν καιρό σ' αυτή την αφιλόξενη πόλη.
Ωστόσο τις τελευταίες μέρες βλέπω έναν βιολιστή μέσα στο κρύο κάθε μέρα, και το παράξενο είναι ότι τον βλέπω στις διαφορετικές μου διαδρομές. Λες και ξέρει απο πού θα περάσω και πηγαίνει εκεί να με περιμένει, να συνοδεύσει για λίγο με τη μουσική του το πέρασμα μου απο τους δρόμους της Αθήνας.
 Κάθε φορά βρίσκω κάτι στην τσέπη να του δώσω, γυμνώνω τα δάχτυλα μέσα στην τσέπη κι όλο βρίσκω ψιλά. Ρίχνω τα νομίσματα στη θήκη του βιολιού του, και σκέφτομαι ότι με κάθε σέντσι ενισχύω την προσπάθεια του να φύγει γι αλλού, γιατί είμαι σίγουρη πως μαζεύει λεφτά για εισιτήριο.
Στάσου λίγο, του λέω βουβά, κράτα ακόμα λίγο, μείνε μαζί μας με λίγη συμπάθεια, μπορεί να είσαι αυτός που λείπει από τη ζωή μας, να σε επιδοτήσουμε, να σε κρατήσουμε με κάποιο τρόπο.
Αλλά βέβαια ξέρει ότι δεν επιδοτούμε τους αναγκαίους, κι αν μαζεύει λεφτά για εισιτήριο, έχει δίκιο να το κάνει. 
Δημοσίευση σχολίου

Μου έρχεται να ουρλιάξω

Ναι, εντάξει, να κάνεις κατάληψη. Όμως έτσι, άντε- άντε; Εύκολο να το λες... Αν θέλεις να την κάνεις στ’ αλήθεια, πρέπει να βρεις  έναν σο...