Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Αντίο φοινικιά

Οι φοίνικες πεθαίνουν όρθιοι στο πάρκο, φαγωμένοι απο τερμίτες απο πάνω προς τα κάτω. Τους καθαρίζουν, αλλά δεν θα ζήσουν, έτσι είπε ο γεωπόνος που είδα μια μέρα. Γύρω τα άλλα δέντρα είναι εντάξει, οι ευκάλυπτοι σκεπάζουν τα ουράνια, θάμνοι και μουριές βαίνουν καλώς και ζουν απαθώς τον κύκλο της ζωής τους. Μόνο οι φοίνικες πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον, αυτούς προτιμούν οι τερμίτες. Πώς τους αναγνωρίζουν, τι τους καλεί στους φοίνικες; Εϊναι άραγε η κοινή καταγωγή, αφρικανοί κι οι δυο, και η ατταβιστική ανάγκη τους ωθεί να πηγαίνουν απο φοίνικα σε φοίνικα;
Η ιδέα μου μπήκε επειδή θυμάμαι έναν τύπο που ήταν τόσο ρατσιστής ώστε τον ενοχλούσαν ακόμα κι οι φοίνικες. Πού τους πετυχαίνω κι εγώ τέτοιους ανθρώπους, είναι ν' απορείς. Εχουν γεμίσει κι αυτοί τον τόπο. Έχουμε, είχε πει, τόσους φοίνικες πια, όλο φοίνικες παντού, σε λίγο θα μιλάμε αραβικά! Προφανώς θα περίμενε να γελάσουμε, αλλά δεν είχαμε κάνει τίποτε, προσπαθήσαμε να αλλάξουμε συζήτηση για να μην αναγκαστούμε να δείξουμε ότι είχαμε ακούσει...
Αραγε θα είναι τώρα ευχαριστημένος που οι φοίνικες αφανίζονται; Αναρωτιέμαι. Είναι τόσο θλιβερό το θέαμα των άοπλων, ανυπεράσπιστων, παραδομένων δέντρων.
Ο Παλαμάς έλεγε τους φοίνικες φοινικιές. Υπάρχει ένα ωραίο ποίημα του, η Φοινικιά, μιλάει βεβαίως για ανθρώπους και τη δική τους μελαγχολία. Ισως εννοούσε τις λατάνιες. Αιώνες εγκλιματισμένος ο φοίνικας εδώ, αρσενικός ή θηλυκός. Με τους τερμίτες τι γίνεται δεν ξέρω.

Δημοσίευση σχολίου

Αλλο είναι το έπιπλο

Με ξάφνιασε το πάθος της αντίδρασης στο άρθρο του Καλύβα, περισσότερο από τις ίδιες τις απόψεις του, οι οποίες δεν θα φανταζόμουν, ε...