Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Ας κάνω πως δεν καταλαβαίνω

Ας κάνω πως δεν ακούω τον ταξιτζή να δηλώνει ακούγοντας ραδιόφωνο: «∆εν µπορώ να στενοχωρηθώ, ρε κοπελιά, για τον µπάτσο που σκοτώθηκε...». Ας αλλάξω κουβέντα, ας αστειευτώ µε το «κοπελιά». Σου µοιάζω κοπελιά, µικρή κι αθώα, µε το στόµα ραµµένο, γιατί αν του πω ότι καλά θα κάνει να προσπαθήσει να στενοχωρηθεί, µπορεί να συγχυστεί και να πατήσει περισσότερο γκάζι στην Σόλωνος, όπου ήδη τρέχει σαν τρελός.

Ας κάνω πως δεν βλέπω την είσοδο της Νοµικής µε το τείχος από αφίσες παχύ παχύ να σκεπάζει δυο µέτρα ύψος το ανακαινισµένο κτίριο. Ετσι κι αλλιώς, πρόκειται για µια συνηθισµένη εικόνα, γιατί να µε νοιάζει;

Ας αφοσιωθώ σε κάτι άλλο, στα κορίτσια που περπατάνε περήφανα, στις βιτρίνες που φωτίζονται, στα κασκέτα των σερβιτόρων µέσα στα ταχυφαγεία που σου δίνουν την εντύπωση ότι όλα πάνε ρολόι, θα αντέξουµε, µια µπουκιά ταχεία να φάµε, να πάµε παρακάτω.

Ας κάνω πως δεν καταλαβαίνω τι θέλανε αυτοί οι τύποι µαζεµένοι στην Πλατεία Κολωνακίου µε άγριες διαθέσεις, στυλώνοντας τα στήθη και πετώντας βαριές κουβέντες, κοιτώντας προκλητικά τους διαβάτες. ∆εν είδα υποτίθεται τη δηµόσια πρόσκληση για εκφοβισµό του πρώην πρωθυπουργού κάτω από το σπίτι του. Η καθηµερινή κυκλοφορία στους δρόµους χρειάζεται λίγο ηρωισµό και πολλή άγνοια. Ας µην αρχίσω να φαντάζοµαι εικόνες βαρβαρότητας από το µέλλον, όπου νταβραντισµένοι χουλιγκάνοι αρπάζουν στον δρόµο και καταστρέφουν ό,τι δεν τους αρέσει, τροµάζουν όποιον ασχολήθηκε µε την πολιτική, µας κάνουν να λουφάξουµε οριστικά αφού έχουµε πρώτα χάσει το νόηµα των λέξεων.

Ας κάνω πως δεν ξέρω την εξοχή της Κερατέας, την τοποθεσία που έχει επιλεγεί για ΧΥΤΥ, πως δεν έχω ιδέα ότι βρίσκεται µακριά από την πόλη, µέσα σε γούβα, µε ελάχιστα οικόπεδα να θίγονται, ας δηλώσω άσχετη, γιατί να τσακώνοµαι και να γίνοµαι στόχος; Οι τοίχοι µε βεβαιώνουν ότι «ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας είναι και δικός µας», άρα καλύτερα βουβή.
Αν κάνω πως δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν καταλαβαίνω, δεν ξέρω, δεν θυµάµαι, δεν µε νοιάζει, µπορεί στο τέλος να τα καταφέρω.
Δημοσίευση σχολίου

Συν Αθηνά και πόδα κίνει

Από τις ουρές, προτιμώ τις ίδιες τις καμήλες, ειδικά σε μορφή παστουρμά, γι αυτό όταν είναι να πάω να στηθώ, οργανώνομαι -νικώ, παίρνω μαζ...