Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Οι Πομάκοι και οι φοιτητές


Στα Πομακοχώρια όπου μετέβη ο αεικίνητος πρωθυπουργός μας, δεν είχε πρόβλημα με τους νέους. Χαμογελαστά παιδιά έδειξαν γύρω του οι φωτογραφίες. Κορίτσια με μαντίλες και χωρίς μαντίλες, αγόρια κανονικά, όλα φαίνονταν ευχαριστημένα που βρίσκονταν δίπλα του. Μήπως δεν είχαν λόγους δυσαρέσκειας; Στο κάτω- κάτω ο πρωθυπουργός εκπροσωπεί το ελληνικό κράτος, από το οποίο έχουν αρκετά ταλαιπωρηθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μέχρι πριν δεκατρία χρόνια χρειάζονταν χαρτιά για να περνάνε μια μπάρα και να πηγαίνουν στο χωριό τους. Ίσως, μπροστά στη μεταχείριση του παρελθόντος, το παρόν να μοιάζει ειδυλλιακό. Δεν ξέρω. Λίγες μέρες μετά, ο πρωθυπουργός μιλώντας σε κοινό φοιτητών στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, είχε μπροστά του μερικούς έλληνες φοιτητές που φώναζαν, έβριζαν, τον διέκοπταν, και γενικά φέρθηκαν αρκετά άσχημα. Διάβασα στο ρεπορτάζ ότι κάποιος ζήτησε να ηρεμήσουν για να γίνει διάλογος και ένας φοιτητής απάντησε: «Τι λες ρε, αυτός μου έκοψε την υποτροφία μου, τι διάλογο να κάνω;»
Λίγο μετά ο Παπανδρέου έπρεπε να δει τη Μέρκελ, οπότε οι θυμωμένοι φοιτητές ξεχάστηκαν. Μπορεί το περιστατικό να είναι απλώς μια ένδειξη της επαναστατικότητας της μεσαίας τάξης, όπως λένε διάφοροι αναλυτές. Τι θα ζητάει αυτή επανάσταση, εκτός από τα προνόμια ακέραια; Μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αρνητικών συναισθημάτων;  Αν αυτό είναι επαναστατικό, οι αληθινοί προλετάριοι, που στην Ελλάδα είναι οι μετανάστες, οι μειονοτικοί και διάφοροι άλλοι άνθρωποι με ουσιαστικά λιγότερα δικαιώματα, είτε δεν είναι αρκετά επαναστάτες, είτε έχουν έμφυτη ευγένεια και καλλιέργεια που τους κάνει να είναι φιλόξενοι σε κάποιον υψηλό επισκέπτη. Άραγε η ευγένεια αυτή είναι απλώς φόβος; Άραγε η αγένεια των φοιτητών είναι απλώς θάρρος; Υπάρχει θέμα αγωγής από την οικογένεια, αν μεγαλώνεις με τη βεβαιότητα ότι δικαιούσαι τα πάντα χωρίς να περιορίζεσαι από κοινωνικές αρχές, ή με την άποψη ότι οφείλεις να σέβεσαι κάποια πράγματα κι ας είναι καταπιεστικά; Πώς μεγαλώνει η μεσαία τάξη τα παιδιά της;
Δεν ξέρω. Δεν έχω απαντήσεις. Απορίες μόνο.
Δημοσίευση σχολίου

Μέγα κόστος

Φωτογραφία: Βασίλης Μαθιουδάκης Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει στον κόσμο αυτό έστω κι ένας άνθρωπος που αποφασίζει μια ωραία πρωία ...