Τι νόημα έχει η παχυσαρκία

Είμαστε οι πιο παχύσαρκοι της Ευρώπης λένε οι έρευνες κάθε τόσο. Όχι μόνο τα παιδιά, αλλά κυρίως τα παιδιά, κι αυτό είναι ανησυχητικό για το μέλλον. Εκτός κι αν δεν είναι. Γιατί, πού ξέρεις;

Μπορεί η πείνα που περιμένουν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, γιαγιάδες και μαμάδες, παππούδες και μπαμπάδες, να έλθει τελικά. Πώς το λένε οι οικονομολόγοι και οι αναλυτές των παγκοσμίων κρίσεων; Η πείνα που άρχισε να πλήττει τις φτωχές χώρες είναι η άλλη όψη της ανάπτυξης. Όσο οι άνθρωποι ζητάνε και παίρνουν περισσότερα τόσο οι τιμές θα ανεβαίνουν και οι φτωχοί θα πεινάνε. Κι ίσως να το ένιωθαν όλες αυτές τις δεκαετίες οι Έλληνες γονείς. Όπως τα κύτταρά τους θυμούνταν την πείνα περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, επειδή εδώ φαίνεται πως είχε κρατήσει περισσότερο καιρό, πως ήταν χειρότερη, αλλιώς δεν εξηγείται.

Μπορεί οι σημερινοί νέοι να μην έχουν ακούσει ούτε τις αναμνήσεις των μεγαλυτέρων τους για στέρηση και πείνα, γιατί εδώ και πολύ καιρό τη διώξαμε από τη ζωή μας.

Αλλά οι φόβοι και οι πικρές εμπειρίες, ακόμα και ξεχασμένες και απωθημένες, κάνουν τη δουλειά τους, επηρεάζουν στο παρόν την καθημερινή συμπεριφορά ανθρώπων που προ πολλού έχουν τελειώσει και καθαρίσει μαζί τους. Φαίνεται πως πείνασαν πολύ οι πρόγονοί μας για να είμαστε τώρα οι πιο παχύσαρκοι της Ευρώπης. Τόσο φαγοπότι σε μέρες γιορτινές, τέτοια επιμονή στη συσσώρευση θερμίδων, ακόμα και κόντρα στην όρεξη και την επιθυμία μας, δεν δικαιολογείται. Αλλά ποιος ξέρει, μπορεί στο μέλλον να μας βγει σε καλό. Μπορεί να απλωθεί η πείνα στην υφήλιο και τότε να επιβιώσουν οι παχύσαρκοι, να πιάσουν τόπο τα αποθηκευμένα λίπη.

https://www.tanea.gr/2008/04/30/opinions/analwsima-ti-noima-exei-i-paxysarkia/

Aπόλλωνα, βάλε ένα χεράκι

Απόλλωνα, Απόλλωνα, φωνάζει η πρωθιέρεια, άναψε τη δάδα! Αλλά είναι πρωθιέρεια της πλάκας, ηθοποιός, μάλλον δεν πιστεύει στον Απόλλωνα και κάπως το δείχνει η φωνή της, ξέρει εξάλλου ότι η φωτιά θα ανάψει από τη δημιουργία εστίας στο κοίλο κάτοπτρο, είτε ασχοληθεί ο Απόλλωνας είτε όχι. Εκεί δίπλα στη φωνή της ακούγεται μια άλλη ωστόσο, κάποιοι άλλοι καλούν τον Απόλλωνα σε βοήθεια, κι η φωνή τους είναι πολύ πιο βαθιά από της πρωθιέρειας. Απόλλωνα, ο Βούδας ζητά συντροφική συμπαράσταση στο πρόσωπο των πιστών του, οι οποίοι αν και καλόγεροι και ταγμένοι να ζήσουν μακριά από τα εγκόσμια, έφτασαν στον Αμήν (κι εδώ μπαίνει τρίτη θρησκεία στη μέση, αλλά εξίσου ανίκανη να βοηθήσει την κατάσταση) και βγήκαν στους δρόμους να φτιάξουν οδοφράγματα. Απόλλωνα ρίξε λίγο φως, γιατί ο προβολέας των δημοσιογράφων έσβησε πριν συντονιστεί το πέρασμα της φλόγας, να φανούν λίγο τα πρόσωπα των θιβετιανών που υπέφεραν από το γκλομπ και τα δακρυγόνα, τις σφαίρες και την απομόνωση, να γίνει εκείνο το θαύμα που συμβαίνει καμιά φορά, όταν το βλέμμα του κόσμου εστιάζεται σαν ήλιος στη βία. Απόλλωνα, θεέ του φωτός και των προβολέων και της ενημέρωσης, η βία δεν τα αντέχει αυτά όλα. Φώτισε το αθλητικό πνεύμα, να βρει επιχειρήματα, να βρει κουράγιο να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στην καταπίεση, γιατί χωρίς ελευθερία η πειθαρχία του αθλητισμού δεν έχει νόημα, η σύγκριση δεν μπορεί να γίνει και η νίκη δεν υπάρχει. Α, Απόλλωνα, εσύ θα φώτισες εκείνο το νεαρό με τη μαύρη σημαία όπου οι ολυμπιακοί κύκλοι είχαν ζωγραφιστεί σαν χειροπέδες. Κάτι έκανες Απόλλωνα, αλλά μπορείς καλύτερα, ρίξε πιο φωτεινές ιδέες, προσπάθησε ξανά.  

https://www.tanea.gr/2008/03/27/opinions/analwsima-apollwna-bale-ena-xeraki/

Χαμόγελο φουστανελά

Το μόνο καλό με τις μαθητικές παρελάσεις, τώρα που σταμάτησαν οι φασαρίες με τα παιδιά των ξένων, είναι τα πόδια.

Βλέπεις μαζεμένα πολύ ωραία πόδια, με φούστες κοντές, και μπορείς να διαπιστώσεις πόσο μακραίνουν, πόσο καλύτερα αποτριχώνονται, πόσο πιο χαριτωμένα κινούνται τα κοριτσίστικα πόδια της χώρας μας από χρόνο σε χρόνο.

Από την άλλη, είναι κρίμα που αυτά τα όλο και ωραιότερα, μακρύτερα, τολμηρότερα και πιο λεία πόδια δεν έχουν στο σχολείο την ευκαιρία να διδαχτούν κανένα άλλο βήμα εκτός από της παρέλασης.

Γιατί, θα το θυμάστε, η παρέλαση τρώει ώρες μαθητικές με τις πρόβες και θα μπορούσαν μαθητές και μαθήτριες να μαθαίνουν αντί για στρατιωτικό βηματισμό, το σωστό περπάτημα, που με τη βοήθεια της αναπνοής κρατά το σώμα ίσιο και το προφυλάσσει από σκολίωση, κύφωση, λόρδωση και τα συναφή. Κι αν πάλι ήθελαν να προχωρήσουν τα μαθήματα περισσότερο, θα μπορούσαν να εξασκούνται σε βήματα λικνιστικά, τα γυναικεία που σαγηνεύουν, τα ανδρικά που γοητεύουν, να μάθουν τη γλώσσα του σώματος ενώ βαδίζει δηλαδή, και να ειδικευτούν στις εκφάνσεις που τα ενδιαφέρουν περισσότερο, ως έφηβοι που είναι. Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα τον μπουχτίσουμε τον μιλιταρισμό και θα απαλλαγούν τα ωραία νεανικά πόδια από την αναγκαστική ομοιομορφία βήματος.
 Μέχρι τότε αρκούμαστε σε εικόνες σαν αυτή που μου χάρισε το πρωί ο μικρός Ινδός της πολύτεκνης οικογένειας μεταναστών του ισογείου μας: γυρίζοντας από το σχολείο ντυμένος φουστανελάς- και του πήγαινε πολύ γιατί είναι μελαχρινός- με το φέσι στο χέρι και κραδαίνοντας όλο καμάρι την ξύλινη καραμπίνα του, μου έσκασε ένα ευτυχισμένο χαμόγελο που το ερμηνεύω σαν προ-εθνικιστικό ή μεταμοντέρνο. Ή και μεταεθνικιστικό. Ακόμα καλύτερα.

https://www.tanea.gr/2008/03/26/opinions/analwsima-xamogelo-foystanela/

Στενεύουν τα στενά;

"Ως πότε παλληκάρια θα ζώμεν στα στενά;». Τι εννοούσε ο ποιητής; Δεν εννοούσε τα στενά που στενεύουν κι άλλο σε κάθε απεργία εργατών του δήμου, σε κάθε κλείσιμο της χωματερής, σε κάθε αργία, τα στενά που αποκτούν τείχη από σακούλες σκουπιδιών, χαλί από πατημένα σκουπίδια, και μυρωδιά αποσύνθεσης.

Όχι αυτά τα στενά. Δεν υπάρχει λόγος να κολλά στο μυαλό το ερώτημα κάθε πρωί- ειδικά όταν στενεύουν κι άλλο τα στενά. Τι ήθελα και μάθαινα τον στίχο στο Δημοτικό; Τι μανία να αποστηθίζω ποιήματα; Τώρα ξυπνάνε μέσα μου την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή την εντελώς ακατάλληλη, όταν πρέπει να σκύβεις το κεφάλι και να περπατάς γρήγορα με το βλέμμα στα πλακάκια, για να μη σκοντάψεις. Να μην αντιδράς, να μη σκέφτεσαι στίχους και πικραίνεσαι. Να μην αναρωτιέσαι γιατί στα στενά έχουν βάλει το κουτί του ΟΤΕ στο χειρότερο σημείο και τα στενεύουν κι άλλο. Γιατί πάντα εκεί βγάζει ο γείτονας τον σκύλο του και αφοδεύει. Γιατί η πολυκατοικία δεν άφησε χώρο για πέρασμα, γιατί έκλεισε την πιλωτή. Γιατί μας παρακαλά ο δήμαρχος να μη βγάζουμε τα σκουπίδια μας- που θα τα βγάλουμε- όπως ο προηγούμενος και η προπροηγούμενη, αλλά δεν μπορεί να λύσει το ζήτημα κανείς τους...

Αχ, καημένε Ρήγα, αλλιώς ονειρευόσουν τις πόλεις.

Για εσένα, ράχες και βουνά ήταν στενά, «σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε θεριά, να φεύγουμε απ΄ τον κόσμο για την πικρή σκλαβιά», έλεγες. Είχες φανταστεί τον κόσμο όμορφο, τις πόλεις ανοιχτές και ελεύθερες, πολιτισμένες, καθαρές, με φαρδιά πεζοδρόμια, άνετους δρόμους. Και οι μαθητές, οι οπαδοί, οι απόγονοί σου, έφτιαξαν πόλεις στενές, χωρίς διαφυγή, με μόνη προοπτική να στενεύουν κι άλλο...

Η Σούπερ Τετάρτη

Ανάμεσα στη σούπερ Τρίτη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ που διαλέγουν υποψήφιο πρόεδρο και τη σούπερ Πέμπτη των Ελλήνων μητροπολιτών που διαλέγουν Αρχιεπίσκοπο, έπεσε η σούπερ Τετάρτη του μικρού Γιαννάκη που παίρνει τους βαθμούς τετραμήνου. Μικρός δεν είναι δηλαδή ο Γιαννάκης, τελειώνει το Λύκειο, κάπου μέσα στους προηγούμε- νους βαθμολογημέ- νους μήνες έχασε τα μικράτα του και δεν κατάλαβε πότε. Μεγάλωσε στα γρήγορα, τη στιγμή που έκανε τις ίδιες σαχλαμάρες με πέρσι, δηλαδή είδε λίγο τηλεόραση και χάζεψε στο ΜSΝ του, ενώ θα έπρεπε να αποστηθίζει τύπους της Χημείας και ολίγα Αρχαία, αν και δεν είναι στην κατεύθυνσή του, οπότε γιατί τα πηγαινοφέρνει στο σχολείο, κάποιος τα ξέχασε στο αναλυτικό πρόγραμμα. Ωστόσο μετά την απομάκρυνση από το Γυμνάσιο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, και το κυριότερο, ουδέν λάθος συγχωρείται· αν λοιπόν τη σούπερ αυτή Τετάρτη ο μικρός Γιαννάκης που μεγάλωσε απότομα δεν έχει σούπερ βαθμούς, χάνει το σούπερ μέλλον που θα του επιφύλασσε το άριστα. Και για την ακρίβεια, χάνει και τη δυνατότητα να παίξει απλώς στο σούπερ παιχνίδι που ίσως του χαρίσει το σούπερ μέλλον, γιατί έτσι σούπερ που έχουν γίνει οι βάσεις εισαγωγής των σχολών μόνο οι σούπερ βαθμοί αυτής της σούπερ Τετάρτης μπορούν να δώσουν ελπίδες για συμμετοχή στη σούπερ λοταρία. Κι ο Γιαννάκης έχει σούπερ αγωνία, αλλά δεν το ομολογεί, αντιθέτως παριστάνει τον σούπερ αδιάφορο, έχει ήδη φορέσει το κατσούφικο ύφος του και νιώθει πολύ μοναχικός μέσα στον σούπερ αυτό κόσμο και τις σούπερ μέρες του. Πώς να ξεφύγει κανείς από τις σούπερ κρίσεις, πώς να επιβιώσει, όταν δεν αναζητά ούτε προεδρία ούτε εκλογή, απλώς ένα δικαίωμα σε αξιοπρεπή μετριότητα; Σε κάτι που μπορεί να μοιάζει απλώς με σούπα αντί να είναι σούπερ;

Κουρδιστός φαύλος κύκλος

Σαν σκηνοθετικό κόλπο, ιδιοφυές όμως, ήρθε αυτή η εκδήλωση της Διεθνούς Διαφάνειας με την ομιλία Καραμανλή περί διαφθοράς, με την οποία μάχεται καθημερινά, όπως ο Αϊ-Γιώργης τον δράκο. Αν το έβαζαν σε ταινία, θα το λέγαμε πολύ τραβηγμένο.

Αλλά τώρα ζούμε τραβηγμένες καταστάσεις καθημερινά, με ένταση, κοντεύουμε να εθιστούμε. Και έτσι πρέπει, μας λέει ο μέγας ηθικολόγος. Πρέπει να πάθουμε ανοσία σε όλα αυτά τα σιχαμένα δήθεν ροζ, κι ακόμα μεγαλύτερη στα άλλα, τα πολύ συνηθισμένα πλέον και ξαναϊδωμένα γκρίζα, να μην ανησυχούμε, δεν τρέχει τίποτε, ο δράκος αντιμετωπίζεται από τον αρμόδιο άγιο που ζητά απλώς μεγαλύτερη ευλάβεια και ορισμένες επιπλέον διευκολύνσεις. Μόνο που κι από το δικό του το τροπάριο κινδυνεύουμε να εθιστούμε. Ξαφνικά τα ηθικοπλαστικά κυβερνητικά μηνύματα φαίνονται να είναι η άλλη όψη του καθρέφτη. Ή, μάλλον, ούτε καν η άλλη του όψη, είναι το ίδιο του το μέταλλο. Σαν να γέννησε τη διαφθορά όλη αυτή η ηθικολογία από μόνη της, εμπνευσμένη παρθένα που δέχεται τον θεϊκό σπόρο της εξουσίας. Κι ο άγιος που λέγαμε κυνηγά την ουρά του δράκου γύρω γύρω, ο οποίος κυνηγά την ουρά του αλόγου, σε ένα άθλιο κουρδιστό παιχνίδι που διαφθείρει την αισθητική μας, πέρα από όλα τα υπόλοιπα. Δεν αξίζουμε τίποτα καλύτερο ως κοινό και πολίτες; Πότε παραδώσαμε την καλλιέργεια του γούστου μας σε αυτούς τους ανθρώπους; Σε λίγο θα τσιρίξει το ροζ χρώμα για τον διασυρμό που υφίσταται.

Προοριζόταν κι αυτό για καλύτερη μοίρα όταν επινοήθηκε, χρώμα που το φοράνε στα κοριτσάκια, που το χρησιμοποίησαν οι σοσιαλιστές, που συμβολίζει πράγματα απαλά, συμβιβασμό και τρυφερότητα, τόσα που κοντεύουμε να ξεχάσουμε τώρα που το έβαψαν πορνό.

https://www.tanea.gr/2008/01/17/opinions/analwsima-koyrdistos-faylos-kyklos/

Σύνταξη στις αγρότισσες

Λες να μας δώσουν συντάξεις στα εξήντα; με ρώτησε η ανταποκρίτριά μου στα όρη και τα χωριά της μητρικής καταγωγής, νομίζοντας ότι κάτι θα ξέρω παραπάνω.

Ζώντας μέσα στα γνήσια χρώματα του βουνού, μόνο το χρώμα του χρήματος δεν έχει δει στα χέρια της. Όλα τα άλλα ναι, τα φρούτα που μαζεύει όλες τις εποχές στο Πήλιο, τα ντόπια γαλακτοκομικά και κρέατα, τα οικιακά όλων των αποχρώσεων. Ο άνδρας της πέθανε δουλεύοντας την πέτρα, βάζοντας πλάκες Πηλίου στη σκεπή ενός καινούργιου σπιτιού. Αυτό το βουνό το έχουν ζυμώσει με τον μόχθο τους.

Παντρεμένη σε εφηβική ηλικία, είναι γιαγιά την εποχή που στην πόλη οι συνομήλικές της είναι ακόμα μητέρες παιδιών του Δημοτικού ή νηπίων.

Βιάζεται το χωριό να ρουφήξει φρέσκους τους χυμούς των γυναικών, μη δεν προλάβει, κουρδισμένο σε ρυθμούς παλιούς. Έχει εγγόνια, αλλά δεν μπορεί ούτε μια σοκολάτα να τους πάρει, γιατί δεν έχει φράγκο. Αφότου πέθανε ο άντρας της μένει με την κόρη της, κρατά το σπίτι και περιμένει να γεράσει, να φτάσει τα εξήντα πέντε, να δει στην παλάμη μερικά ευρώ. Θα έχουν μεγαλώσει και τα εγγόνια τότε, θα έχουν πιάσει κι αυτά δουλειά, από μικρά στα βάσανα, κληρονόμοι της ορεσίβιας βαριάς μοίρας.

Θα έπρεπε αλλιώς να υπολογίζονται τα χρόνια γι΄ αυτές τις γυναίκες, αλλά πώς να περάσει τέτοια εποχή η πρόταση να δίνεται νωρίτερα η σύνταξη στις αγρότισσες; Ναι, αυτές νωρίτερα τα κάνουν όλα, τόσο που δεν βρίσκουν ποτέ καιρό να μάθουν πώς να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Ή να μετρήσουν πόσο λίγο θα κόστιζε στον σπάταλο προϋπολογισμό η σύνταξή τους. Αυτό, μέσα στη βιασύνη να αναλάβουν υπηρεσία, δεν το μαθαίνουν ποτέ.
https://www.tanea.gr/2008/01/15/opinions/analwsima-syntaksi-stis-agrotisses/

Δυσπεψία

Ξέχνα την εορταστική αθωότητα, τα σκάνδαλα περιμένουν στην ειδησεογραφία, μυστηριώδη και δυσώδη, βιαστικά να σε βγάλουν από την αναπόληση και την αναβίωση, από την απόλαυση παραπάνω γλυκών, κρεάτων και ποτών, που τη θεωρείς επιτρεπόμενη, ενώ δεν είναι. Στις πρώτες σελίδες συνεχίζει να περιφέρει το μυστήριό του αυτό το πρόσωπο του αξιωματούχου που πήδηξε από το παράθυρο, τα χαρακτηριστικά όπως ήταν πριν από το απονενοημένο διάβημα, και η βιογραφία κάθε τόσο αναδίδει νέα κρυμμένα στοιχεία, όλο και πιο βαθιά στην αηδία και την απελπισία ταυτόχρονα. Δυσπεψία εξασφαλισμένη. Θα έπρεπε να περάσουμε διακοπές με τσάι και αποτοξίνωση για να αντέξουμε όλη αυτή τη λιπαρή πληροφόρηση. Αλλά χρειάστηκε να υποστούμε όλο το πακέτο σε σίριαλ διαρκείας, παράλληλα με τα σχεδόν υποχρεωτικά φαγοπότια, κάθε μέρα έναν μέλανα ζωμό αποκαλύψεων, να μην μπορέσουμε να ξεχαστούμε λίγο, να χωνέψουμε ήρεμα. Κουραμπιέδες με ροζ ζάχαρη, αλλά το ροζ δεν ήταν κάντιο, η πένα και το χαρτί δεν ήταν ζαχαροκαντιοζυμωτή, κάθε άλλο μάλιστα. Δύσκολο συναίσθημα και αυτό το ξάφνιασμα μπροστά στις αποκαλύψεις, το να μην καταλαβαίνεις απολύτως, το να σου εξηγούν και να πρέπει να κρύβεις το σοκ που υφίστασαι, διότι «έλα μωρέ, δεν τα ήξερες αυτά, όλος ο κόσμος τα έχει βούκινο, δεν τα είχες ακούσει, όλο τέτοια συμβαίνουν, ο κόσμος είναι βρώμικος, η εξουσία είναι διεφθαρμένη, τι πέφτεις από τα σύννεφα;...» κ.λπ.

Γιατί να μην ξέρεις; Κι όχι μόνο να μην ξέρεις, αλλά και να μην εννοείς να μάθεις, να μην εννοείς να τα δεχθείς ως αυτονόητα, να εξανίστασαι, να μην μπορείς να γελάσεις κυνικά, να σε πιάνει το στομάχι; Άντε πάρε μερικά χάπια τώρα και σκέψου ξανά τη στάση σου απέναντι στον κόσμο.

https://www.tanea.gr/2008/01/03/opinions/analwsima-dyspepsia/

Πλένω και τραγουδώ

Κάθε μέρα στην κουζίνα ξεχωρίζω τα σκουπίδια. Τις συσκευασίες τροφίμων χωριστά, για τον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Ο μπλε κάδος έχει μετακομίσει πολύ μακρύτερα, αλλά εγώ συνεχίζω να τον ακολουθώ. Καθαρίζω πλαστικά κουπάκια γιαουρτιών, «να είναι πλυμένα» έγραφαν οι οδηγίες. 
Μαζεύεται ταχύτατα απίστευτη ποσότητα πλαστικών συσκευασιών, τα κανονικά σκουπίδια έχουν γίνει ένα μικρό βαρύ σακουλάκι που κάνει μέρες να γεμίσει, φτωχός συγγενής των ελαφρών, που ίσως ανακυκλωθούν. Ίσως. Τριγυρνώ σαν τρελή κάθε μέρα κουβαλώντας τα ανακυκλώσιμα, αναζητώ τον κάδο από τετραγώνου εις τετράγωνο. Περπατώ- περπατώ στα σοκάκια όταν ο κάδος δεν είναι εδώ. Πού είσαι κάδε; 
Πλένω και τραγουδώ, μήπως είμαι ηλίθια που επιμένω; Διαβάζω ρεπορτάζ: η ανακύκλωση δεν γίνεται σωστά, ακούω εκδοχές, αφού τα ξεχωρίσουν τα πετάνε γιατί δεν έχουν την υποδομή, αλλά δεν το παραδέχονται, να παίρνουν επιδοτήσεις της Ένωσης. Στις πόλεις άλλων χωρών της Ένωσης οι κάδοι είναι μπροστά σε κάθε σπίτι, εδώ πρέπει να κάνεις διαδρομές. 
Είναι φυσικό να νιώθεις κορόιδο, αυτή την ευαισθησία διδάσκεσαι παραδοσιακά στην Ελλάδα. Μην κάνω κάτι παραπάνω από αυτά που κάνουν όλοι, μη με πιάσουν κορόιδο οι ξύπνιοι που καραδοκούν. Υμνείται πανταχόθεν η παρανομία και ο τσαμπουκάς, ο αταβιστικός φόβος περί κορόιδου μεγαλώνει. Μου έρχεται συχνά να παρατήσω την προσπάθεια, αλλά τελικά στοιβάζω δεμάτια, ταχτικά κουπάκια, σκαφάκια από κρέας, πλαστικά περιτυλίγματα, τόση τάξη δεν υπάρχει πουθενά στο σπίτι μου, ξαναπιάνω το κυνήγι τού μπλε κάδου. Είναι ο καθημερινός μου πατριωτισμός, αλλά ελπίζω να μην τον δοκιμάσει περισσότερο ο Δήμος Αθηναίων. Έχω φτάσει στα όριά μου. Θα παρατήσω τα κουπάκια γιαουρτιών, θα αρχίσω τις υπογραφές για το όνομα της Μακεδονίας. Είναι πιο ξεκούραστη ανακύκλωση μου φαίνεται.

https://www.tanea.gr/2007/11/29/opinions/analwsima-plenw-kai-tragoydw/

Επέτειος

Σώματα αγαλματένια, σαν χτισμένα σε εντατικά γυμναστήρια, αλλά μάλλον θα τα είχαν αποκτήσει στην οικοδομή, σκεφτήκαμε για τους ηθοποιούςμετανάστες του έργου «Ένας στους δέκα» που πήγαμε να δούμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Από τη ζωή τους μεταφερμένα στη μικρή σκηνή, περιστατικά που λίγο πολύ τα ξέρουμε όλοι, το όνομα που αλλάζει, η ταλαιπωρία, η αποφασιστικότητα ωστόσο, η βία, το ξεπούλημα της δουλειάς και του κορμιού, οι εξευτελισμοί, η αλλοτρίωση του ξένου. Το πιο σπουδαίο είναι να βλέπουμε ότι κατάφεραν να περάσουν από τη βουβαμάρα στην έκφραση, να αποκτήσουν φωνή. Κι ανάμεσα στις ιστορίες τους, που τις ξέρουμε, βγήκε στο θέατρο και το παρελθόν τους, που κοντεύουμε να το ξεχάσουμε. Οι αναμνήσεις τους από τις παρελάσεις των παιδικών τους χρόνων, στην Κόκκινη Πλατεία. Στις Κόκκινες Πλατείες.

Εμβατήρια που έχουν τραγουδηθεί και στην Ελλάδα, και μουσκέψει με πολλά δάκρυα εδώ, από τους ηττημένους αριστερούς.

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά: εκεί ήταν επίσημο άσμα στις παρελάσεις, εδώ ήταν αναμνηστικό ενός χαμένου εμφυλίου. Και ύστερα η Διεθνής- εκεί κρατικός ύμνος, εδώ αναμνηστικό μιας εποχής προσδοκιών που φάνταζαν απολύτως δίκαιες και δεν τους είχε δοθεί η ευκαιρία απλώς να εφαρμοστούν.

Εποχή άγνοιας ή αθωότητας; Οι νέοι στη σκηνή σάρκαζαν τα καθεστώτα που τους εξαθλίωσαν, που κατέρρευσαν από την ίδια τη φτώχεια που δημιούργησαν, και τους έστειλαν τελικά εργάτες κακοπληρωμένους στην πλούσια «δυτική» μας χώρα. Συνειδητοποίησα ότι χωρίς να το θέλουμε είχαμε γιορτάσει, πηγαίνοντας να δούμε το έργο αυτό, την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, που επέμεναν να μας θυμίσουν νοσταλγοί από εφημερίδες και περιοδικά, αλλά και διά ζώσης, πουλώντας πρωινιάτικα εφημερίδες στο πάρκο.

https://www.tanea.gr/2007/11/12/opinions/analwsima-epeteios/

Ασορτί

Με το πενηνταράκι στην τσέπη, λέω ότι κάνω πολιτική στη βόλτα μου, διαλέγοντας σε τι καπέλο θα το ρίξω. Όχι στους παραμορφωμένους που εκτίθενται στη μέση της Ερμού, στο κορίτσι που προσκυνά λίγο παρακάτω και σταυροκοπιέται, στη γυναίκα που προβάλει το κομμένο της χέρι στην οδό Βουκουρεστίου, σε μητέρες με μωρά, σε άνδρες με σκυλιά, όχι. Μόνο σε μουσικούς και ζογκλέρ, σε κείνους τους ευπρόσδεκτους που σε προϋπαντούν με γλυκές νότες από μακριά, ή προσπαθούν να σε συγκινήσουν με αυτοσχέδια θεατρικά κόλπα. Και σε όσους ντύνονται αγάλματα και βάφουν και το πρόσωπο τους, και στέκονται ακίνητοι επί ώρες και καμιά φορά καταφέρνουν να ξαφνιάζουν. Αλλά πού είναι όλοι αυτοί; Πού πήγαν οι ορχήστρες που έπαιζαν στο κέντρο, οι ταχυδακτυλουργοί που πετούσαν πορτοκάλια στον αέρα, ένας θηλυκός Σαρλώ με λίγο παχουλούς μηρούς, οι βιολιστές, οι κλόουν, οι κλαρινετίστες, που έστηναν ένα μεταλλικό καβαλέτο στις στοές κι έπαιζαν μουσική υψηλού επιπέδου; Περαστικοί ήταν από εδώ, ήρθαν να δοκιμάσουν λίγο και δεν τους σήκωσε το κλίμα, ή ενώθηκαν εναντίον τους οι παραδοσιακοί επαίτες και τους εκτόπισαν; Μήπως δε χρειάστηκε καν να εκφραστούν επιθετικά, μήπως η κίνηση της αγοράς απλώς τους έδιωξε, το κοινό, οι περαστικοί των δρόμων, προτίμησε δια παντός τους παραμορφωμένους και ακρωτηριασμένους, τους εμπαθώς ευλαβείς, την ασχήμια και την απώθηση, την ικεσία και τη δουλοπρέπεια, από την έκθεση της οποιασδήποτε καλλιτεχνίας; Πάνε άραγε και οι ζητιάνοι της κάθε πόλης ασορτί με την περιρρέουσα αισθητική της, δεν επιτρέπεται να ξεχαστεί ο διαβάτης ούτε για το χρονικό διάστημα μιας μικρής βόλτας; Πολλά ζητάω, θα μου πείτε, με ένα μόνο πενηνταράκι. Που έμεινε στην τσέπη αξόδευτο τελικά, αλλά το τίμημα στην ασχήμια το καταβάλουμε ούτως ή άλλως.

https://www.tanea.gr/2007/10/18/opinions/analwsima-asorti/