Σπιτάκια στο Λαύριο

 Το Λαύριο υπήρξε μύθος και ιδέα, αφού εκεί ήταν τα μεταλλεία ασημιού θα μπορούσε να δώσει νέα πλούτη, σκέφτηκαν, έφτιαξαν την εταιρία, έπεσε ο κόσμος με τα μούτρα στις μετοχές, χτίστηκε μια πόλη αλά γαλλικά, μπήκε και τραίνο, και τα σπιτάκια από κοντά, κι ύστερα όλα κατέρρευσαν, αλλά όχι τελείως, έζησε η πόλη όπως όλες, ορυχείο μολύβδου, λιμάνι, θέρετρο, και οι πολυκατοικίες πλέον όπως παντού τα αλλάζουν όλα, πάνε κι οι μύθοι, κι οι ιδέες και τα σπιτάκια, έρχεται η νέα ελληνική ομοιομορφία με τον συνήθη ενθουσιασμό.

(Ήθελα να βγάλω πολλά, αλλά κοπάνησα το δάχτυλο του ποδιού μου κοιτάζοντας τα σπιτάκια, και τα παράτησα. Αλλη φορά η συνέχεια)

Κίτρινο γρασίδι

 Το Λονδίνο σα να ξαναβρίσκει σήμερα τον εαυτό του καθὼς ρίχνει ο ουρανός κάθε τόσο λίγη βροχή κι η συννεφιά δεν λέει να φύγει. Μακάρι να ξαναπρασινισουν και τα κιτρινισμένα πάρκα, όπου βλέπεις το χώμα να ανοίγει εδώ κι εκεί σαν πληγιασμένο. Τρέχουν χαρούμενοι και οι Λονδρέζοι με τις ομπρέλες τους, έτοιμοι να ξεχάσουν τους δύσκολους απανωτούς καύσωνες που πέρασαν. 

Θα περάσουν γρήγορα οι δροσιές παιδιά, αν δεν κάνετε κάτι, αλλά τι να κάνετε; Ακολουθείτε σιωπηλά τη μοίρα ολονων μας. Κι εγώ που μόλις τελείωσα το ελαφρώς μελλοντολογικό μυθιστόρημα «What we can know” σκέφτομαι μήπως η προοπτική της Βρετανίας ως αρχιπέλαγος μετά την πλημμύρα που έχει φανταστεί ο Ίαν ΜακΓιουαν, είναι τελικά πιο αισιόδοξη από ό,τι θα έρθει. Ποιος να ξέρει; Ωστόσο χαίρομαι τη βροχή σαν δώρο και προνόμιο που δεν χορταίνω