Μια γυναίκα λαχανιασμένη πλησιάζει τη μπροστινή πόρτα του λεωφορείου που περιμένει στην αφετηρία του, στην Ακαδημίας.
-Πώς θα πάω στη Μεταμόρφωση;
-Πρέπει να κατέβετε στην πλατεία Κοτζιά, της λέει ο οδηγός. Από εκεί θα πάρετε το 500…
Η γυναίκα τον κόβει, πολύ αγχωμένη. Το πρόσωπο της λάμπει από ιδρώτα, τα μαλλιά της πετάνε ταραγμένα γύρω από την κόμμωση. Δεν ξέρει ποια είναι η πλατεία Κοτζιά. Της εξηγεί υπομονετικά ο οδηγός, αναλυτικά, σα να μη βιάζεται καθόλου. Είναι παράξενο, οδηγός λεωφορείου που δεν βιάζεται, που εξηγεί σε μια γυναίκα πώς να πάει εκεί που θέλει, δεν το συναντάς κάθε μέρα. Είναι ένα μικρό λεωφορείο, ήσυχο, είμαστε μέσα μόνο έξι άτομα, ακούμε τα πάντα, και ομολογώ ότι ξαφνιάζομαι με την ευγένεια του. Φοβάμαι ότι θα νευριάσει κάποια στιγμή, όπως συνήθως νευριάζουν οι οδηγοί λεωφορείων, ότι θα τη διώξει απότομα γιατί πρέπει κι αυτός να βάλει μπρος, κι εκείνη δεν καταλαβαίνει, της εξήγησε τρεις φορές τι να κάνει, κι εκείνη τίποτε. Λες και τη φοβάται αυτή τη Μεταμόρφωση, λες και φοβάται μη μεταμορφωθεί έτσι και καταφέρει να φτάσει, και προτιμά να μείνει εδώ μαζί μας, να ρωτάει τον οδηγό μας ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα, μέχρι να τον σκάσει. Όμως όχι, εκείνος δεν σκάει, της ξαναλέει αργά και αναλυτικά πώς να πάει, και τελικά την πείθει να κατέβει προ την Ιπποκράτους, την διαβεβαιώνει ότι θα μπορέσει να βρει το σωστό λεωφορείο ακολουθώντας τις οδηγίες του. Κι αν πεταχτεί κάποιος από τους επιβάτες, ανυπόμονος, κι αρχίσει τα «Αμάν κυρά μου, τόσες φορές στα είπε!» ή κάτι τέτοιο; Φοβάμαι λίγο, αλλά κανείς δεν λέει τίποτε. Ο οδηγός είναι ο καπετάνιος του πλοίου μας και δίνει τον τόνο. Αφού αυτός δεν εκνευρίζεται κανένας δεν αντιδρά.
Φεύγει η γυναίκα τελικά, αφού ρίχνει μια τελευταία ματιά στο άνετο, καθαρό, μικρό μας λεωφορείο, και καταλαβαίνουμε πόσο θα ήθελε να μπει μέσα και να ταξιδέψει μαζί μας, όπου πάμε, να μη χρειάζεται να τρέχει στην πλατεία Κοτζιά, και να μη φτάσει ποτέ στη Μεταμόρφωση.
Ετοιμάζεται να βάλει μπρος ο οδηγός, να φύγουμε κι εμείς, και τότε εμφανίζεται κι άλλη γυναίκα, εξίσου αγχωμένη, κρατάει ένα χαρτάκι αυτή και του το δείχνει, θέλω, του λέει, να πάω στο αρχαίο Πανεπιστήμιο. Κοιταζόμαστε όλοι, τι είναι πάλι αυτό, το αρχαίο Πανεπιστήμιο; Τι εννοεί, μήπως το παλιό Πανεπιστήμιο, πάνω στην Πλάκα; Ο οδηγός όμως κατάλαβε, της εξηγεί πώς να κατέβει στην Πανεπιστημίου και θα το δει εκεί το Πανεπιστήμιο μαζί με τα άλλα δυο κτίρια, και τότε συνειδητοποιώ ότι το Πανεπιστήμιο με τις κολώνες του, το αέτωμα και τα αγάλματα του μοιάζει με αρχαίο. Κι εδώ που τα λέμε, ταιριάζει. Τι πιο φυσικό από το να είναι το Πανεπιστήμιο αρχαίο σε μια αρχαία πόλη φημισμένη για τις σχολές της;
Η δεύτερη αυτή γυναίκα δυσκολεύεται επίσης να καταλάβει τις οδηγίες. Ο οδηγός τις λέει κι αυτές δυο- τρεις φορές, κι εκείνη κοιτάζει μέσα, τις άδειες θέσεις του λεωφορείου μας, όπως τις κοίταζε κι η προηγούμενη σα να θέλει να μπει και να καθήσει μαζί μας, να παραδοθεί στη δική μας πορεία που είναι στην αντίθετη κατεύθυνση από το αρχαίο Πανεπιστήμιο, να αφεθεί να την πάνε οι ρόδες. Τελικά τον ευχαριστεί και φεύγει, ενώ εμείς οι προνομιούχοι που ξέρουμε πού πάμε, χαλαρώνουμε και ξεκινάμε για τη μικρή μας διαδρομή. Αχ τι ωραία, μέχρι Θεσσαλονίκη θα πήγαινα με αυτό το αστικό, με τον ευγενικό οδηγό που δεν βιάζεται και δεν φρενάρει απότομα, οδηγεί προσεχτικά, περιμένει. Είναι μέρα των μεταμορφώσεων, για λίγο, για πολύ λίγο, έχει μεταμορφωθεί και η Ακαδημίας σε ευχάριστο δρόμο, η Αθήνα σε αληθινή πόλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου