Αντίο Σταύρο. Ήσουν από τους πιο ωραίους ανθρώπους του θεάτρου, με κάθε έννοια. Σε αγαπήσαμε εμείς, σε αγάπησαν και τα παιδιά μας. Μα κανείς σαν την Άννυ, τη γυναίκα που τόσο αφοσιωμένα ξέρει να αγαπά.
Ντουφεξής- Κολτσιδοπούλου έζησαν πενήντα χρόνια μαζί.
Κι εμείς κάπως ζήσαμε κοντά τους.
Κάναμε μαζί καθημερινή εκπομπή με την Άννυ για κάμποσα χρόνια. Ήταν σα να σε βλέπαμε κι εσένα, Σταύρο, κάθε μέρα. Ακτινοβολούσες γοητεία.
Θέλω να διαβάσω πολλά για τα έργα που ανέβασες, θυμάμαι καλά όσα είχα δει, να θυμηθώ κι άλλα ακόμα. Αλλά την αγάπη της Άννυς, της ταλαντούχας στην πένα κι ακόμα πιο χαρισματικής στην αφοσίωση, δεν έχω φόβο να την ξεχάσω όσο ζω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου