Mαγειρεύοντας για τους ντόπιους

Μαγειρεύοντας για τους ντόπιους:

Στη Γαλλία, στο σπίτι των πεθερικών του, το αγορι μου, το καμάρι μου, φτιάχνει μελομακάρονα. Λίγο τσινισανε οι οικοδεσπότες  που έχουν ζάχαρη τα μελομακάρονα, αλλά τους εξήγησε ότι είναι αρχαία παράδοση, μπαίνει και μέλι, ζάχαρη καρύδας και δεν ξέρω τι άλλο. Θα ήθελα να τους βλέπω όταν τα τρώνε. 

Στην Αθήνα οι μαθήτριες μας στις Gefyres - μαγείρεψαν κάτι σπρινγκ ρολς που δεν έχω ξαναφάει, εννοείται, αφού δεν ξέρω να φτιάχνω, πού να τα βρω τα σπιτικά; Εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού, περάσαμε σε ανώτερες σφαίρες γευσιγνωσίας. 

Τι πιο νόστιμο από το φαγητό του μετανάστη που ψάχνει με τα ξένα υλικά να δείξει κάτι από την πατρίδα τους στους ντόπιους; 

Να είμαστε καλά, να αγαπιόμαστε και να εκτιμούμε τον πλούτο που κουβαλούν οι άνθρωποι όπου πηγαίνουν κι όπου βρίσκονται.

Ουδέν σχόλιον!

  Η ευτυχία της σύνταξης: να μην οφείλεις να σχολιάζεις τα πάντα! 

Τουλάχιστον από τη δεκαετία του '80 είχα αρχίσει να περνάω στο σχόλιο από το ρεπορτάζ, δηλαδή πολύ νωρίς. Τότε ξεκινήσαμε και την εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο, "Μέρα μεσημέρι". Άρχιζε στη μιάμιση, κι εκεί σιγά σιγά έμπαιναν σχόλια, όλο και περισσότερα σχόλια και χρονογραφήματα, έκαναν ωραία σχόλια η Άννυ και η Marlena, πράγμα που σήμαινε ότι δεν ξέφευγες από την επικαιρότητα. Εγώ προτιμούσα πάντα το χρονογράφημα, ασήμαντα περιστατικά που έδειχναν βαθύτερα συστατικά της ζωής μας, αλλά τα σχόλια μας κυνηγούσαν. Να βοηθήσουμε τον προβληματισμό, να αντισταθούμε στις κραυγές, ή απλώς να κάνουμε συνειρμούς. Να σκεφτούμε κάθε μέρα για το πρωινό συγκλονιστικό συμβάν. Κι από συγκλονιστικά, άλλο τίποτε.

Συνέχισε αυτή η καταπίεση ως πέρσι που πήρα επιτέλους σύνταξη από τη δημοσιογραφία. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω τα πάντα. Αν σκεφτώ κάτι έξυπνο, που δεν το έχουν γράψει άλλοι πεντακόσιοι (γιατί είχαμε κι αυτό το βραχνά, να είμαστε πρωτότυποι, διαβάζαμε όλο το σώμα των εφημερίδων, να μην επαναλαμβάνουμε) μπορεί να το γράψω στην Athens Voice ή στο facebook. Αλλιώς, έχω την πολυτέλεια να σκέφτομαι με όλη την απαιτούμενη βραδύτητα, να προσπαθώ να καταλάβω, να αλλάζω γνώμη, και να μη γράφω τίποτε. Ουδέν σχόλιον. Ίσως κάποιο χρονογράφημα.

Διάβαση παιδιών

 Ενα ολόκληρο δημοτικό σχολείο πέρασε απέναντι στη διάβαση της οδού Κερκύρας, είχε σταθεί μια δασκάλα και σταματούσε την κυκλοφορία, κι εγώ, ενώ θα μπορούσα να διασχίσω το δρόμο, στάθηκα σα μαγεμένη και κοιτούσα τα παιδάκια, τα υπέροχα πολύχρωμα Κυψελωτάκια μας, και δεν τα χόρταινα. Φορτωμένη κιόλας από το σούπερ μάρκετ, αλλά σα να μην καταλάβαινα το βάρος. Μέχρι τα πιο μικρά, ως το τελευταίο τα χάρηκα, μαλάκωσε η ψυχή μου, ηρέμησε το είναι μου. 

Τι θεραπευτικό πράγμα, να βλέπεις παιδιά... Και στην Αθήνα είναι εντελώς εξαφανισμένα, δεν είναι πόλη αυτή να τα βγάλουν βόλτα οι γονείς, δεν κυκλοφορούν καθόλου. Μήπως γι αυτό αγριεύουμε,  κι όσο αγριεύουμε τόσο η πόλη τα διώχνει, κι όσο μας λείπουν τόσο χειροτερεύει η κατάσταση μας...

Αγγλικοί όροι

 Mιλάμε με αγγλικούς όρους για έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν που ζούμε.baby boomers δεν είμαστε στην Ελλάδα, οι γυναίκες της γενιάς των μανάδων μας έκαναν λιγότερα παιδιά από τις προηγούμενες. Πολιτική ορθότητα δεν μας βασανίζει, το αντίθετο βιώνουμε. Εκθήλυνση δεν έχουμε, τρώμε βία και ματσίλα στην καθημερινότητά μας σε δημόσιους χώρους. Ωστόσο μιλάμε σοβαρά γι αυτά σα να τα ζούμε και δεν μιλάμε για όσα ζούμε. Παράξενο φαινόμενο. Έχει κανα όνομα στα αγγλικά;