Ενα ολόκληρο δημοτικό σχολείο πέρασε απέναντι στη διάβαση της οδού Κερκύρας, είχε σταθεί μια δασκάλα και σταματούσε την κυκλοφορία, κι εγώ, ενώ θα μπορούσα να διασχίσω το δρόμο, στάθηκα σα μαγεμένη και κοιτούσα τα παιδάκια, τα υπέροχα πολύχρωμα Κυψελωτάκια μας, και δεν τα χόρταινα. Φορτωμένη κιόλας από το σούπερ μάρκετ, αλλά σα να μην καταλάβαινα το βάρος. Μέχρι τα πιο μικρά, ως το τελευταίο τα χάρηκα, μαλάκωσε η ψυχή μου, ηρέμησε το είναι μου.
Τι θεραπευτικό πράγμα, να βλέπεις παιδιά... Και στην Αθήνα είναι εντελώς εξαφανισμένα, δεν είναι πόλη αυτή να τα βγάλουν βόλτα οι γονείς, δεν κυκλοφορούν καθόλου. Μήπως γι αυτό αγριεύουμε, κι όσο αγριεύουμε τόσο η πόλη τα διώχνει, κι όσο μας λείπουν τόσο χειροτερεύει η κατάσταση μας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου