Ουδέν σχόλιον!

  Η ευτυχία της σύνταξης: να μην οφείλεις να σχολιάζεις τα πάντα! 

Τουλάχιστον από τη δεκαετία του '80 είχα αρχίσει να περνάω στο σχόλιο από το ρεπορτάζ, δηλαδή πολύ νωρίς. Τότε ξεκινήσαμε και την εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο, "Μέρα μεσημέρι". Άρχιζε στη μιάμιση, κι εκεί σιγά σιγά έμπαιναν σχόλια, όλο και περισσότερα σχόλια και χρονογραφήματα, έκαναν ωραία σχόλια η Άννυ και η Marlena, πράγμα που σήμαινε ότι δεν ξέφευγες από την επικαιρότητα. Εγώ προτιμούσα πάντα το χρονογράφημα, ασήμαντα περιστατικά που έδειχναν βαθύτερα συστατικά της ζωής μας, αλλά τα σχόλια μας κυνηγούσαν. Να βοηθήσουμε τον προβληματισμό, να αντισταθούμε στις κραυγές, ή απλώς να κάνουμε συνειρμούς. Να σκεφτούμε κάθε μέρα για το πρωινό συγκλονιστικό συμβάν. Κι από συγκλονιστικά, άλλο τίποτε.

Συνέχισε αυτή η καταπίεση ως πέρσι που πήρα επιτέλους σύνταξη από τη δημοσιογραφία. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω τα πάντα. Αν σκεφτώ κάτι έξυπνο, που δεν το έχουν γράψει άλλοι πεντακόσιοι (γιατί είχαμε κι αυτό το βραχνά, να είμαστε πρωτότυποι, διαβάζαμε όλο το σώμα των εφημερίδων, να μην επαναλαμβάνουμε) μπορεί να το γράψω στην Athens Voice ή στο facebook. Αλλιώς, έχω την πολυτέλεια να σκέφτομαι με όλη την απαιτούμενη βραδύτητα, να προσπαθώ να καταλάβω, να αλλάζω γνώμη, και να μη γράφω τίποτε. Ουδέν σχόλιον. Ίσως κάποιο χρονογράφημα.