Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2010

Αχ, κύριε, κύριε Φασουλή, κατέβα λίγο απ' το ταξί...

Εικόνα


ΚάθεΤετάρτη διαβάζω τον Σταμάτη Φασουλή στα ΝΕΑ. Έχει ωραία πένα, λυρική, νομίζω ανακάλυψε ένα καινούργιο του ταλέντο γράφοντας στην εφημερίδα. Χτες έγραφε για μια βόλτα που έκανε στην Κυψέλη και είδε πως γκρεμίζεται το σινεμά Αττικα στην πλατεία Αμερικής. Του έρχονταν στο μυαλό στίχοι, του ερχόταν ένας στίχος του Γκάτσου απο ένα μάλλον άγνωστο τραγούδι του Μούτση: "Στη Φωκίωνος Νέγρη, Λιβανέζοι και νέγροι" Είδε πολλούς μαύρους στο δρόμο. Θα μπορούσε και να του αρέσει, έγραψε, αλλά δεν του άρεσε, του θύμισε το Χάρλεμ. Έφυγε απο την Κυψέλη με τη σκέψη ότι το σινεμά αυτοκτόνησε μόνο του απο απελπισία. Γι αυτά όλα έγραψα την άλλη μέρα αυτό το "Αναλώσιμο" στα ΝΕΑ κι εγώ: Αχ κύριε, κύριε Φασουλή,  Για κατεβείτε απ' το ταξί ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 30 Σεπτεμβρίου 2010
Με τη µέση τυλιγµένη στην ορθοπεδική ζώνη σάς διάβαζα χτες, κύριε Φασουλή, όπως κάνω κάθε Τετάρτη, κι απολάµβανα το ωραίο σας ποιητικό ύφος. Αλλά οι σουβλιές του λουµπάγκο εντάθηκαν µόλις διάβασα ότι π…

Κυνόδοντας

Εικόνα
(ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ)
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 28 Σεπτεμβρίου 2010 http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4596356
Αφού η Ελλάδα απέκτησε τόση δηµοσιότητα µε την κρατική της οικονοµική καταστροφή, κι αφού απασχόλησε πολύ κόσµο για το πώς και το τι, ίσως αξίζει να κερδίσει κι ένα Οσκαρ για τον «Κυνόδοντα».
Αυτή η παράξενη ταινία, που λένε ότι έχει ίδια υπόθεση µε µια παλιά µεξικάνικη, και έχει κερδίσει πολλά βραβεία ώς τώρα, εξηγεί πολλά για την ελληνική ψυχοσύνθεση. Είναι βέβαια αφηρηµένη, διηγείται ένα περιστατικό που θα µπορούσε να συµβεί οπουδήποτε, δεν έχει ούτε ένα τοπικό γνώρισµα πέρα από τη γλώσσα, κι όµως µοιάζει µε βυθοσκόπηση της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Αυτό το κλειστό σπίτι µε τα παιδιά που δεν τα αφήνουν να βγουν στον κόσµο είναι τόσο χαρακτηριστικά ελληνικό.
Παράξενο κι αντιφατικό βέβαια, τώρα που πολλές οικογένειες προσπαθούν να στείλουν τα παιδιά τους σε χώρες µε µεγαλύτερη αξιοκρατία και καλύτερες ευκαιρίες µόρφωσης και δουλειάς, αλλά το κλείσιµο στο στρείδι της φαµίλιας και του αλλοιωµένου …

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι

Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου, το καθημερινό χρονογράφημα στα ΝΕΑ έχει θέμα το Πόθεν έσχες των βουλευτών:
[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια καλή πηγή πλουτισµού ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 27 Σεπτεμβρίου 2010
Ο ένας πλούτισε από τον γάµο του, ο άλλος από κληρονοµιά. Το πόθεν έσχες των βουλευτών µπορεί να εντυπωσιάζει για το έσχες, αλλά ακούγεται πολύ µπανάλ ως πόθεν. Οι περισσότεροι έχουν να δώσουν µια ερµηνεία συνηθισµένη και αναµενόµενη στην απορία των ψηφοφόρων για το πώς κατάφεραν να αποκτήσουν ακίνητα, να αυξήσουν τις καταθέσεις τους, κ.λπ. κ.λπ. Δηλαδή απλώς στο πρόσωπό τους έγιναν πραγµατικότητα τα όνειρα πολλών κοινών θνητών για µεγάλες κληρονοµιές, καλούς γάµους, τέτοια πράγµατα.
Μερικοί είναι πιο πρωτότυποι και πιο αυτοδηµιούργητοι, όπως ας πούµε ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος που αύξησε πολύ τις καταθέσεις του τα τελευταία χρόνια. Πώς τα κατάφερε; Το «Βήµα» έγραφε χτες ότι στην ιστοσελίδα του ο ίδιος ο πρώην υπουργός εξηγεί το εξής: «Το µεγαλύτερο µέρος των καταθέσεών µου προέρχεται από αγωγές που έχω κάνει σε δηµοσι…

Περαίωση, οπως Περαία μου, Περαία σου...

[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Περαίωση, περαίωση, µε το Πασαλιµάνι… ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ : 15 Σεπτεμβρίου 2010
Την πρώτη φορά που είχε έρθει το χαρτί της Εφορίας για περαίωση στη ζωή µου, ήµουνα µικρή κι αθώα. Τι σηµαίνει αυτό, πήγα και ρώτησα στην Εφορία, και µου εξήγησαν ότι ζητάνε χρήµατα για να µην κάνουν έλεγχο στα βιβλία µου. Ξενύχτησα να τα σουλουπώσω, και την άλλη µέρα τα φορτώθηκα και τους τα πήγα να τα ελέγξουν. Είχαν γελάσει πολύ οι άνθρωποι, αν και δεν µου εξήγησαν τον λόγο. Δεν τα άνοιξαν πάντως τα βιβλία µου, τα πήρα πίσω πικραµένη σα µαθήτρια που πήγε διαβασµένη στις εξετάσεις και οι καθηγητές δεν ενδιαφέρθηκαν να την ρωτήσουν τίποτε. Αυτό το σύνδροµο της µαθήτριας που φοβάται µήπως κάνει κάποιο λάθος στα τετραδιάκια της θα πρέπει να µε κυνηγάει, γιατί έκτοτε πληρώνω κάθε φορά που η Εφορία απειλεί µε έλεγχο βιβλίων. Ετσι συµβουλεύουν οι ειδικοί. Μα γιατί, απορώ πάντα, αφού είµαι εντάξει στις υποχρεώσεις µου, να πληρώσω σα να µην ήµουν; Μου εξηγούν ότι η Εφορία χρειάζεται εισπράξεις, …

Eλάτε στο πάρκο βόλτα! (πεδίο του Άρεως)

Εικόνα
Ίδιο και διαφορετικό, μισοφτιαγμένο, μας υποδέχεται το Πεδίο του Άρεως ξανά, μετά από χρόνια στέρησης. Καινούργιο και μαζί γνώριμο, πώς αντέξαμε τόσον καιρό χωρίς αυτή τη βόλτα; Γι αυτό κοντέψαμε να πάθουμε κατάθλιψη εδώ στη γειτονιά και δεν ξέραμε τι μας έφταιγε. Το πράσινο των παιδικών μας χρόνων, και των εφηβικών, και όλης της ζωής μας, επιτέλους ξαναγύρισε. Σα να γνωρίζω ένα- ένα τα φυλλαράκια που ξαναβλέπω, αλλά θα είναι ψευδαίσθηση. Στα δρομάκια του τώρα ανάβουν φώτα μόλις πέσει η βραδιά, είναι πανέμορφο και ηρεμιστικό. Στη θέση του παλιού σιντριβανιού υπάρχει ένα καινούργιο, μοντέρνο, το νερό βγαίνει κατευθείαν από το έδαφος. Ένας φύλακας όλη τη μέρα προσπαθεί να απομακρύνει από εκεί τα παιδιά με σκέιτ και ποδήλατο. Ίσως φοβάται πως αν βραχούν οι μαμάδες θα τα βάλουν μαζί του. Και πιο πάνω τα διώχνουν, περνάει κόσμος, ενοχλούν τα σκέιτ. Πού να πάνε τα παιδιά; Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε ράμπα για σκέιτ, αλλά φαίνεται πως ήταν κάτι αφόρητα πρωτοποριακό για μια πόλη σαν την Αθήνα.…

To ταξίδι στην Τουρκία, φωτογραφίες και σκέψεις

Εικόνα
Ένα ταξίδι στην Τουρκία είναι κατ' αρχήν ύποπτο. Ο προαιώνιος εχθρός, για να μπορεί να παίζει σωστά το ρόλο του σαν εχθρός, πρέπει να είναι άγνωστος για να επενδύεται φοβικά με κάθε αρνητικό στερεότυπο. Αν γνωρίσεις τον άλλον απο κοντά, στην καθημερινότητα και τη ζωή του, αν πάψει πια να είναι η προσωποποίηση του διαβόλου, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεπεράσεις την έχθρα σου, να αισθανθείς ακόμα και αισθήματα φιλικά. Και τότε στο πρόσωπό σου ως πολίτη θα πάει χαμένη όλη η δουλειά που έχουν κάνει στο μυαλό σου, παιδιόθεν, τα συντηρητικά στοιχεία του εκπαιδευτικού συστήματος, οι συντηρητικοί και εθνικιστές πολιτικοί, οι αντίστοιχοι δημοσιογράφοι, οι προπαγανδιστές του μιλιταρισμού, ένα σωρό άνθρωποι, ένας κόσμος ολόκληρος που ζει απ' αυτές τις δουλειές.
Γι αυτό έρχεται η ερώτηση: Πού πας ρε Καραμήτρο;
Ωστόσο όλο αυτό το ελληνοτουρκικό σούρτα φέρτα που άρχισε απο τους σεισμούς και μετά, αν και φάνηκε να μετατοπίζει τον άξονα του προσανατολισμού των ελληνοτουρκικών σχέσεων κάποιες ελάχι…

Αποχαιρετισμός

Εικόνα
Αποχαιρετάµε την Ισπάρτα, κατηφορίζουµε νότια, στην Αττάλεια. Κάνουµε µε πούλµαν τον δρόµο που έκαναν οι γιαγιάδες µας µε τα παιδιά τους πριν από σχεδόν ενενήντα χρόνια. Τότε, µε αµάξια µερικοί και µε τα πόδια οι περισσότεροι, χρειάστηκαν οκτώ ηµέρες για να διανύσουν την απόσταση.
Τώρα εµείς µε πούλµαν κάνουµε λίγες ώρες, µε διάλειµµα ενδιάµεσα, σε µια ωραία λίµνη. Ας είναι ευλογηµένος ο τουρισµός, η ειρήνη, ο χρόνος που πέρασε, οι ευρωπαϊκές ταυτότητες που ανοίγουν τις πόρτες της Τουρκίας, το ευρώ που ακόµα και µε κρίση τα κάνει όλα φτηνά εδώ. Αγοράσαµε προϊόντα ροδέλαιου, χαλιά, όλα όσα έβγαζε κι ακόµα βγάζει η πόλη. Ο,τι είχαµε ακούσει το τσεκάραµε, ανακαλύψαµε τους απέναντι καηµούς, αγκαλιάσαµε απογόνους «ελληνοµεριτών» (κατά το «τουρκοµερίτες» που έλεγαν τους δικούς µας) είδαµε τη λίµνη Εγιρδίρ και το βουνό Σιτιρέ, που θυµούνταν οι αγαπηµένοι µας µε νοσταλγία για τις εκδροµές τους. Κάνει ζέστη. Τότε που ο πατέρας µου, παιδάκι ακόµα, ταξίδευε µε τη µαµά και τα αδέρφια του στον δρό…

Μπούγιουρουν!

Εικόνα
Το πιο παράξενο απ' όλα στο ταξίδι αυτό, επιστροφής στις ρίζες, που έκανα στην Τουρκία, είναι πως τα σπίτια των παππούδων βρέθηκαν στην Ισπάρτα. Δεν είχαν γκρεµιστεί, δεν είχαν γίνει πολυκατοικίες, κι αν εξαιρέσεις του δικού µου παππού που είχε από χρόνια καεί, τα άλλα ήταν στη θέση τους. Ετσι, µια ωραία πρωία, χτυπήσαµε την πόρτα.

Αφού του παππού µου δεν υπήρχε, πήγα στου παππού των εξαδέλφων µου.
Εχει µια κερασιά στην πόρτα της αυλής, ακριβώς όπως περιέγραφε ο µπαµπάς µου το πατρικό του.
Παραµέσα µια µουσµουλιά φουντωµένη κάλυπτε την πρόσοψη.
Μπήκαµε στις µύτες των ποδιών, αλλά µας άκουσαν κι άνοιξαν την πόρτα. Μας κάλεσαν να µπούµε.
Μπούγιουρουν! Αφήσαµε τα παπούτσια στον προθάλαµο και καθήσαµε στον καναπέ του σαλονιού. Στα χρόνια του παππού θα κάθονταν σε χαµηλά σοφραδάκια. Μας κέρασαν καφέ οι άνθρωποι, ένα νεαρό ζευγάρι, µας είπαν όποτε θέλουµε να τους επισκεπτόµαστε, θα µας περιµένουν πάντα. Πιάσαµε συζήτηση τσάτρα πάτρα, πιο πολύ δούλευε η σιωπή και η φαντασία. Ας είνα…

Tα εγγόνια των άλλων

Εικόνα
- Ελα να σου µιλήσω ρωµαίικα. Τα ξέρω όλα! Ελα, κάθησε να σε κεράσω τσάι. Από πού είσαι; Από την Αθήνα είσαι; Εγώ από Σελανίκ είµαι. Θεσσαλονίκη. Παπουτσής είµαι. Ξέρω να φτιάχνω παπούτσια. Ολόκληρα, από την αρχή ώς το τέλος. Ολα τα παπούτσια φτιάχνω.

Το χειµώνα κάνω παπούτσια. Το καλοκαίρι δεν έχει δουλειά. Δεν κάνουν πια παπούτσια.
- Πού έµαθες ελληνικά; ρωτάω κατάπληκτη τον χλωµό άνθρωπο που εµφανίστηκε µπροστά µου καθώς προσπαθούσα να συνεννοηθώ µε τους γείτονες της πρώην ελληνικής συνοικίας, στην τούρκικη πόλη Ισπάρτα, από όπου ξεκίνησε το 1922 η οικογένεια του πατέρα µου να προσφυγέψει στην Ελλάδα.
Κουνάει το κεφάλι, βουρκώνει. Η γιαγιά µε έµαθε, λέει. Αλάργα µένω, στο ποτάµι. Καλά είµαστε εµείς. Εχω παιδιά, δυο παιδιά κι ένα κορίτσι.
Γελάς; Εσείς τι κάνετε επαέ; Καλά είστε;
Επαέ; Πού βρέθηκε το «επαέ» στη Θεσσαλονίκη;
Κρητική λέξη δεν είναι;
Κρητικό χωροφύλακα είχε γνωρίσει η γιαγιά;
Μυστήριο πράγµα η γλώσσα, οι λέξεις που ταξιδεύουν, άλλες που κοιµούνται στη µνήµη των…