Πλησιάζοντας την Τοσίτσα έβλεπα έναν σκύλο- σύνοδο να οδηγεί τυφλό συμπολίτη, πρώτη φορά στην Αθήνα, και θαύμαζα πόσο προσεχτικά προχωρούσαν ανάμεσα σε διαφορα εμπόδια, ως τη στιγμη που γλίστρησε ο άνθρωπος στη λακκούβα και κόντεψε να πέσει. Ευτυχώς κατάφερε να μείνει όρθιος. Για την Αθήνα πώς να εκπαιδεύσεις τους σκύλους; Δεν πέφτουν κιόλας, πώς να καταλάβουν το δράμα των διπόδων;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια παρουσία…
Βράδυ στο Λαύριο. Στην προβλήτα του ρολογιού έχει ωραίο καφενείο, φυσάει, καθόμαστε. Αρχίζει ένα μηχανάκι να πηγαινοέρχεται μαρσάροντας. Σε ...
-
Ο γιος μου ο Ντίνος μου έστειλε ένα μήνυμα καθώς ταξίδευε με το τραίνο για το αεροδρόμιο του Λονδίνου, για να έρθει στην κηδεία της γιαγι... -
Μπούχτισα τους λυρισμούς των καταστροφολόγων. Έχουνε πάρει μια παραδοξολογία του Μπρεχτ και μας βάζουν φωτιά κάθε τρεις και λίγο. Και δεν υπ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου