Aκούγοντας την Σιμόν Βέιλ

Η Σιμόν Βέιλ στις 'αναμνήσεις' μου. Την ακούω ξανά δακρύζοντας για τη Γαλλία, για τους νέους που αισθάνονται αποκλεισμένοι και βρίσκουν διέξοδο στην καταστροφή αυτής της χώρα που από τα λίγα που εγώ ξέρω, έχει κατορθώσει να κάνει πράξη τα δημοκρατικά ιδανικά, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού. Δεν θα διαβάσω άλλες αναλύσεις για τα λάθη της γαλλικής πολιτικής. Βαρέθηκα. Υπάρχει εκεί, όπως κι εδώ, καλλιεργείται, ένα είδος λατρείας στην επαναστατικότητα, τα ξεσπάσματα, τις διαδηλώσεις, ακόμα και στις καταστροφές. Οι λόγοι είναι σοβαροί, η Ιστορία της γαλλικής επανάστασης, τα ποπ στιγμιότυπα. Ας γκρεμίσουμε όλοι μια Βαστίλλη. Και Βαστίλλης μη υπαρχούσης, ας γκρεμίσουμε το ίδιο το πανέμορφο περιβάλλον μας, κοπανώντας πάνω τα κεφάλια μας. Ούτε που λυπάμαι πια. Αν η μοίρα των ανθρώπων είναι να καταστραφούν από την ανοησία τους, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. https://www.facebook.com/artetv/videos/10156602174758945/?fs=e&s=TIeQ9V&fs=e