Στη Λυρική απόψε, πριν την παράσταση, βγήκε στη σκηνή ένα αγόρι με την ουκρανική σημαία σαν μπερτα, και είπε πως η παράσταση αφιερώνεται στους Ουκρανούς που υφίστανται την εισβολή των Ρώσων εδώ και 10 μέρες. Είπε το όνομα του, ότι είναι μέλος του μπαλέτου και παιδί Έλληνα και Ουκρανής, οι συγγενείς του ζουν δύσκολες στιγμές, είπε. Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή. Σηκωθήκαμε και κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή. Ακολούθησε θερμό χειροκρότημα, λίγα ου και κάποιες εντονες αντιπαραθεσεις στο διάδρομο. Με είχαν πάρει τα δάκρυα, δεν ήξερα γιατί, θάμπωναν τα γυαλιά μου, ρουφούσα τη μύτη μέσα στη μάσκα. Μετά το διάλειμμα βγαίνουν στη σκηνή καμία 15αριά, μας λένε ότι είναι χορωδοί και εκφράζουν τη διαφωνία τους στη απόφαση της διοίκησης να αφιερωθεί η συναυλία στην Ουκρανία χωρίς να τους ρωτήσουν, και διαχωρίζουν τη θέση τους. Μερικοί τους χειροκρότησαν, αλλά άκουσαν και το γιουχάισμα της ζωής τους. Δεν θα πρέπει να τους είχε ξανατύχει. Και να μην εννοούν να ξεκολλήσουν από τη σκηνή.
Άντε μετά να καταλάβεις Βέρντι. Αλλά ξέρω γιατί με πήραν τα δάκρυα. Συγκινήθηκα που ενώσαμε κι εμείς τη φωνή μας με τους ευρωπαίους, για την Ουκρανία που ήθελε τόσο πολύ να γίνει ευρωπαϊκη και τόσο ακριβά το πληρώνει. Βέβαια γρήγορα σε επαναφέρουν οι συνήθεις κομμένες κεφαλές στην αντιδραστική ελληνική πραγματικότητα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου