Κορίτσια και Μαθηματικά

 Εμείς στο Θηλέων, όντως, δεν ήμασταν καλές στα Μαθηματικά. Ήταν κάτι που άρχισε στην 4η Γυμνασίου, νυν Α Λυκείου. Μέχρι τότε είχαμε μια καλή καθηγήτρια, συμπαθητική, όχι κάτι χαρισματικό αλλά οκ. Κανένα πρόβλημα. Στην Τετάρτη όμως έφεραν έναν καινούργιο καθηγητή, άνδρα, ανυπόμονο, νευρικό, κι ήταν αυτός ή ο επόμενος που μια μέρα είχε πει, "Τι τα θέλουν τα Μαθηματικά τα κορίτσια;" Και με αυτούς τους τύπους, που άλλαζαν κάθε εξάμηνο κατά μέσο όρο, πήραμε την κάτω βόλτα. Εγώ από 20 που έπαιρνα, άρχισα να παιδεύομαι για ένα 15, κι όλο χειροτέρευα, τελικά η Επιτροπή του Δημοσίου που περνούσαμε τότε για να πάρουμε Απολυτήριο από τα ιδιωτικά σχολεία, μου έβαλε 10.  Ο χαμηλότερος βαθμός στο χαρτί, κι είχα ιδρώσει για να τον πάρω. Έφταιγε βέβαια και το ότι είχα αποφασίσει να δώσω Κλασσικό, έτσι το έλεγαν τότε, οπότε δεν θα μετρούσε ο βαθμός. Όμως εκείνα τα τρία χρόνια είχα συνείδηση ότι χάνω κάτι σημαντικό, που μου είχε δώσει χαρές κάποτε, μόνο επειδή έτσι συνηθιζόταν.