Kάθε σπόρος, φυτό να μεγαλώνει,
για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος
Ήρθα ξανά στη Δράκεια πριν δυο βδομάδες, με τον κατάλληλο άνθρωπο, τη μικρή αδερφή της μαμάς μου, εξειδικευμένη εκτιμήτρια ζαρζαβατικών και άριστη μαγείρισσα. Ο κήπος μας περίμενε φορτωμένος όλους τους καρπούς που είχαμε νομίσει πως δεν θα βλέπαμε ποτέ, ντομάτες και αγγούρια, κολοκύθια, φασολάκια, μελιτζάνες άφθονες, και τα μυρωδικά μου, μαϊντανό να μην χορταίνεις να σπαταλάς, δυόσμο και βασιλικό και άνιθο και δεντρολίβανο, κόλιανδρο, αρμπαρόριζα, και ματζουράνα, τα πάντα όλα. Με ενέπνευσε η θεία μου, ο τρόπος που σήκωνε τις μελιτζάνες ψηλά και έλεγχε τη γυαλάδα τους, ρώτησα και προμηθεύτηκα τα πάντα από το χωριό μας. Λάδι, τυρί και αυγά ντόπια, και όλα τα φρούτα, παράγγειλα και μου τα φέρανε. Συνήθως βιαστικά τρέχω στο σούπερ μάρκετ, πού να σκεφτώ η Κυψελιώτισσα να μάθω για ντόπια προϊόντα; Ε, μου έκοψε επιτέλους.
Το θαύμα είναι που ακόμα φτιάχνουν τα πάντα στο χωριό αυτό, τι ανόητη να μην ασχολούμαι τόσα χρόνια; Κάναμε οι δυο μας τη σούπερ κούρα αγνής διατροφής, που έληξε σήμερα πανηγυρικά με παϊδάκια στην πλατεία, πρώτη μέρα κρεοφαγίας του 15ημέρου.
Αύριο ξανά εγκαταλείπω το χωριό, ζηλεύω τους ενοικιαστές του rbnb που θα έρθουν και θα βρουν την επόμενη σοδειά. Θα γυρίσω, καλά να είμαστε, αλλά τέτοιος κήπος δεν το βλέπω εύκολο να ξαναγίνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου