Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Βιολιστής στη στάση



Μια συγκεκριμένη στιγμή της βραδιάς γεμίζει η συνήθως άδεια Πανεπιστημίου από κόσμο που περιμένει στις στάσεις, παίζει κι ο βιολιστής ακουμπώντας στα μάρμαρα που τα ξανάφτιαξαν, έχει κάτι από άνοιξη ο αέρας, χαλαρώνουμε δίπλα στις άγρια κουρεμένες νεραντζιές, σα να αποκτά νόημα το σκηνικό της πόλης που συνήθως λάμπει ξεκρέμαστο κι ακατανόητο, τόσο καλοφτιαγμένο μέσα στην ασχήμια που το αποφεύγουμε συστηματικά

Δημοσίευση σχολίου

H αρχαία γλώσσα ως εμβόλιο

Μου έστειλαν ξανά φίλοι καλοί και άνθρωποι σημαντικοί να υπογράψω την έκκληση για να μην καταργηθεί η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικ...