Μια συγκεκριμένη στιγμή της βραδιάς γεμίζει η συνήθως άδεια Πανεπιστημίου από κόσμο που περιμένει στις στάσεις, παίζει κι ο βιολιστής ακουμπώντας στα μάρμαρα που τα ξανάφτιαξαν, έχει κάτι από άνοιξη ο αέρας, χαλαρώνουμε δίπλα στις άγρια κουρεμένες νεραντζιές, σα να αποκτά νόημα το σκηνικό της πόλης που συνήθως λάμπει ξεκρέμαστο κι ακατανόητο, τόσο καλοφτιαγμένο μέσα στην ασχήμια που το αποφεύγουμε συστηματικά
Πέμπτη 4 Μαΐου 2017
Βιολιστής στη στάση
Μια συγκεκριμένη στιγμή της βραδιάς γεμίζει η συνήθως άδεια Πανεπιστημίου από κόσμο που περιμένει στις στάσεις, παίζει κι ο βιολιστής ακουμπώντας στα μάρμαρα που τα ξανάφτιαξαν, έχει κάτι από άνοιξη ο αέρας, χαλαρώνουμε δίπλα στις άγρια κουρεμένες νεραντζιές, σα να αποκτά νόημα το σκηνικό της πόλης που συνήθως λάμπει ξεκρέμαστο κι ακατανόητο, τόσο καλοφτιαγμένο μέσα στην ασχήμια που το αποφεύγουμε συστηματικά
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Advent
Κάποτε σε ένα ευτυχισμένο ταξίδι στο Βέλγιο, είχαμε βρει ένα ξύλινο παιχνίδι, γερμανική σπεσιαλιτέ μάθαμε μετά. Φτιάχνουν τέτοια ανθρωπάκια ...
-
Έχω μόνο μία φωτογραφία του μπαμπά μου παιδί. Δεν ξέρω πότε έχει τραβηχτεί ακριβώς, ούτε πού βρίσκεται. Δε γράφει τίποτα επάνω το μικ... -
Φθινοπωριάζει κανονικά, σαν άλλοτε ή σαν τώρα, που ο βοριάς επεκτείνεται ως τα τέλη Σεπτεμβρίου ενώ όφειλε να αποσυρθεί ήδη από τα τέλη Αυγ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου