Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2011

Μπροστά σε μια βιτρίνα παπουτσιών

Εικόνα
Από το Protagon
Δεν καταλαβαίνω πολλά πράγματα από οικονομία και πολλά που διαβάζω προσπαθώντας να καταλάβω, με μπερδεύουν χειρότερα. Ας πούμε, διαβάζω συνέχεια πόσο κακό πράγμα είναι η κατανάλωση, η οποία μας οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία και μπερδεύομαι απολύτως. Τι σχέση έχει η κατανάλωση των πολιτών με το χρέος του κράτους; Αυτό δεν είναι που δημιουργεί το πρόβλημα στην Ελλάδα; Στην Αμερική το 2008 η κρίση ξεκίνησε από χρέη νοικοκυριών προς τις τράπεζες, έτσι δεν είναι; Έσκασε η φούσκα των δανείων επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν οι άνθρωποι τα χρέη τους κι όλα τα πακέτα που είχαν κατασκευάσει οι φωστήρες των τραπεζών με τα χρέη τους και τα πουλούσαν και τα ξαναπουλούσαν, έμειναν στον αέρα. Σε μας εδώ δεν έγιναν  έτσι τα πράγματα, ή δεν έχω καταλάβει τίποτε; Το κράτος δανείζεται για να αντιμετωπίσει τις δαπάνες του αλλά δεν μπορεί να μαζέψει χρήματα για να ξοφλά τα δάνεια ή έστω για να είναι αρκετά αξιόπιστο ώστε να συνεχίσει να δανείζεται.
Απ’ ό,τι έχω μάθει τελευταία, όλα τα κρ…

Παιδιά σηκωθείτε να βγείτε στους δρόμους.

Μετά τον υιό Αγγελόπουλο που πέρασε το καλοκαίρι του με τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα κι έγινε διάσημος γράφοντας ένα πολύ επαναστατικό άρθρο, ο υιός Παπανδρέου δηλώνει ότι πηγαίνει κι αυτός σε πορείες. Ωραία, τουλάχιστον μπορεί να κάνει κανείς χρήσιμες γνωριμίες διαδηλώνοντας εν Αθήναις.
Πέρα απο τις πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις, φαίνεται ότι υπάρχει μια μεγάλη ανάγκη για συνεύρεση της νεολαίας σε δημόσιους χώρους. Της καλής και χρυσής νεολαίας, που ξέρει να μιλάει, να γράφει και να διατυπώνει, και ασφυκτιά στα πλαίσια της ζηλότυπα αποκλειστικής ελληνικής οικογένειας. Τα παιδιά θέλουν να βγουν έξω να ξεσκάσουν. να δουν κόσμο, να μιλήσουν, να συγκινήσουν και να συγκινηθούν, οπότε πού αλλού να πάνε; Ένα κέντρο το' χουμε, συμβολικό και ελάχιστα πλέον ουσιαστικό, εκεί όμως θα πάνε.
Κρίμα που έχει μαγαζιά, κρίμα που το χρησιμοποιούν τα τρόλει και τα λεωφορεία, κρίμα που και μερικοί δουλεύουν εκεί, είναι υποχρεωμένοι να περνάνε κάθε μέρα, γιατί άλλη τέτοια σκηνή δεν διαθέτει…

Κάποια μελαγχολία έπιασε ακόμα και τον Ελύτη κάποτε

Εικόνα
Στίχοι του Ελύτη. Απίστευτο. Τον μάθαμε βλέπετε ως υμνητή θετικών πραγμάτων, αντίποδα στον Καρυωτάκη. Μάλλον θα πρέπει να έχεις γράψει πολλά -πολλά ποιήματα μοντέρνα, σουρεαλιστικά, ερωτικά, πολλές -πολλές λέξεις συνειρμικά και ρυθμικά, τολμηρά και να έχεις μαζί τους πλεύσει το δύσκολο δρόμο σε μια κακοτράχαλη για καλλιτέχνες χώρα, μέχρι να μπορεσεις να ξεσπάσεις με τόσο απλό τρόπο:Εδώ στου δρόμου τα μισάέφτασε η ώρα να το πωάλλα είναι κείνα που αγαπώεγώ γι αλλού ξεκίνησαστ' αληθινά στα ψεύτικατο λέω και το ομολογώσα νά' μουν άλλος κι όχι εγώμές στη ζωή πορεύτηκα όσο κι αν κανείς προσέχειόσο κι αν το κυνηγάπάντα- πάντα θα είναι αργάδεύτερη ζωή δεν έχειΘα μπορούσε αυτούς τους στίχους να τους έχει γράψει και ο Καρυωτάκης; Όχι, δεν νομίζω, ο Καρυωτάκης ειρωνευόταν τόσο πολύ τη μελαγχολία του που δεν θα μπορούσε να μελαγχολήσει κατά τέτοιον τρόπο.

Σχολείο, ηδονές και οδύνες

Εικόνα
Στην Πρώτη Δημοτικού είχαμε καρεκλάκια μπαμπού αντί για καρέκλες και μας είχαν μαγέψει. ΄Το άλλο καταπληκτικό πράγμα εκείνη την περίοδο ήταν το αλφαβητάριο με την Άννα, τη Λόλα και το Μίμη. Η Άννα του βιβλίου δεν έμοιαζε καθόλου με την Άννα εμένα,  που φορούσα γυαλιά κι είχα κοντά μαλλιά, αλλά δεν είχε σημασία. Ούτε οι εικόνες με τα μικρά πέτρινα σπίτια κάποιας πολίχνης έμοιαζαν με τις πολυκατοικίες της Κυψέλης όπου ήδη οι περισσότεροι μεγαλώναμε, ήταν όμως τόσο όμορφες που το βιβλίο το ίδιο ήταν σαν  λαχταριστό γλυκό.

Χρόνια αργότερα, όταν πήγε σχολείο ο μεγάλος μου γιος, έμεινα κατάπληκτη με το πόσο αδιάφορο ήταν το πρώτο του βιβλίο. Είχε τίτλο "Η γλώσσα μου", ήταν πνιγμένο στις εικόνες και στις φράσεις, με ζάλιζε ακόμα κι εμένα. Ένα βιβλίο που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να σου τραβήξει το ενδιαφέρον να το ξεφυλίσεις. Γιατί, πότε και ποιοι αποφάσισαν ότι δεν άξιζε τον κόπο να προκαλούν στα παιδιά ευχαρίστηση τα βιβλία τους;
Κάποια στιγμή κυκλοφόρησε ξανά το δικό μας Αλφαβη…

Get the most out of public transports

Εικόνα
Πήρα ένα εμπιθρί.  Έτσι το άκουγα, έτσι το ζήτησα, κι έτσι το πήρα. Είναι το κουτάκι με τις μουσικές, αλλά μπορείς να βάζεις ό,τι θέλεις, το Θέατρο της Δευτέρας ας πούμε, μαθήματα ξένων γλωσσών ή τη Λιλιπούπολη. Επίσης ραδιόφωνο. Είναι πολύ φτηνά τα εμπιθρί, γιατί τώρα όλοι έχουν στα κινητά τους μουσική, αλλά το δικό μου ακόμα δεν χωράει. Βουλώνω τ’ αυτιά μου πλέον όταν μπαίνω σε τρόλεϊ. Δεν αντέχω άλλο ν’ ακούω τη μίρλα των συνεπιβατών, τα τρελά ξεσπάσματα τους, τις δήθεν φιλικές συζητήσεις που ξεκινάνε ρίχνοντας ρατσιστικά δολώματα. Η αλήθεια είναι ότι τα ρατσιστικά έχουν αραιώσει τελευταία. Ή συνήθισαν τους ξένους, ή φοβούνται. Στη γραμμή μου, Κυψέλη- Παγκράτι, οι περισσότεροι είναι ξένοι, οπότε δεν τους παίρνει τους δικούς ν’ αρχίσουν τις εχθρικές παρατηρήσεις. Το άλλο καλό με τους ξένους είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν χρειάζεσαι καν εμπιθρί. Έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνεις τίποτε από ό,τι λένε, οπότε δεν ενοχλείσαι. Αν και κάποιος γέρος μια μέρα έβαλε τις φωνές σε δυο αφρικανο…

Αν ήμουν δασκάλα

Εικόνα
Σχολείο χωρίς βιβλία; Ευκαιρία να τα αγαπήσουμε!Αν ήμουνα δασκάλα θα ήμουν πολύ χαρούμενη φέτος που το υπουργείο καθυστερεί τη διανομή βιβλίων. Θα είχα την ευκαιρία να ξεκινήσω μαθήματα χωρίς αυτά τα τόσο μελετημένα και από τόσους πολλούς υπογεγραμμένα (έχετε προσέξει πόσους πολλούς συγγραφείς έχει το καθένα;) σχολικά βιβλία. Την πρώτη μέρα,  αν υποθέσουμε ότι είχα την Πρώτη Δημοτικού, θα είχα πάρει μαζί μου το βιβλιαράκι της Παυλίνας Παμπούδη που λέγεται «Με το άλφα και το βήτα». Ίσως και το αλφαβητάρι που είχαμε στη δεκαετία του 60, το οποίο τόσο αγαπήθηκε ώστε κυκλοφόρησε ξανά κι έχει γίνει καλτ. Τα παιδιά μου πριν πάνε στο Δημοτικό το αντέγραφαν σελίδα- σελίδα, τόσο τους άρεσε. Θα το έδειχνα στους μαθητές και θα ζητούσα να το αγοράσουν. Ναι, να πάνε στα μαγαζιά και να δώσουν πέντε ή δέκα ευρώ, τόσο κάνουν αυτά τα βιβλία. Όσο τρεις τυρόπιτες ή τέσσερα κρουασάν. Υπολογίζοντας έτσι, θα κάναμε και την αριθμητική μας. Αν είχα Δευτέρα Δημοτικού θα διάλεγα κάτι πιο δύσκολο, μια ιστορία τ…