Όταν πήγα στο Παρίσι για σπουδές, το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα γαλλικά ήταν τα 100 χρόνια μοναξιά, του Μαρκες. Θα μου πείτε, μεταφρασμενο βιβλίο για τα γαλλικά; Ε, ναι… Με το μεγάλο λεξικό του Ηπιτη παραδίπλα και αναζητηση κάθε άγνωστης λέξης. Έφτιαξα και λεξικό αλφαβητικά στις τελευταίες σελίδες. Κουβαλούσα το βιβλίο παντού μαζί μου με μολυβάκι, σημείωνα τις λέξεις και τις αναζητούσα όταν γύριζα σπίτι.
Ήξερα καλά γαλλικά, είχα το Sorbonne λογοτεχνίας, είχαμε κάνει Προυστ, Ρακίνα, Μολιέρο, Αλφρέ ντε Μυσσέ, αλλά και πάλι, ένιωθα ότι εμπέδωνα επιτέλους τις γνώσεις μου στη γλώσσα.
Εννοείται πως είχα πάθει πλάκα με το βιβλίο, παρά την ταλαιπωρία του λεξικού, ήμουν απολύτως μαγεμένη.
Τώρα βλέπω το σήριαλ στο Νετφλιξ. Με προσπάθεια, μου είναι δυσάρεστο. Καλά γυρισμένο, πιστό, αλλά δεν το αντέχω. Γιατί; Διότι αυτό που συμβαίνει με την ανάγνωση είναι διαδικασία διαφορετική. Όλα τα φοβερά που διηγείται ο Μάρκες, θυμάμαι ακόμα να με συναρπάζουν, θυμάμαι να απομακρύνω το βιβλίο με δάκρυα ή γέλια, να λέω, βρε τον άτιμο, και να με πλημμυρίζει η ηδονή που μπορούν οι συνταρακτικές ιστορίες να δώσουν. Αλλά στην εικόνα επικρατεί το σοκ, το σασπένς, δεν περισσεύει χώρος και χρόνος για ευχαρίστηση.
Πάντα με λαχτάρα τρέχω να δω τις μεταφορές αγαπημένων μυθιστορημάτων στην οθόνη, πάντα βλέπω κάτι άλλο από αυτό που έχω αγαπήσει. Σαν την ανάγνωση δεν έχει, κατά τα ψέμματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου