Μόνοι στο δρόμο

Ήταν ο τρίτος ηλικιωμένος άνθρωπος που έτυχε να δω στο δρόμο πρωί- πρωί, σε ακτίνα πενήντα μέτρων. Ήταν η πιο καλοστεκούμενη. Πρώτα ένας άντρας με μπαστούνι στη γωνία κοιτούσε γύρω του, έκανε ένα βήμα, ξανακοιτουσε. Ας τα καταφέρει, προσευχήθηκα σιωπηλά, ας προχωρήσει λίγο, αν χρειαστεί να τον βοηθήσω θα αργήσω, περιμένουν τα παιδιά μου. Κι ύστερα μια γυναίκα φορτωμένη τσάντες, αναμαλλιασμένη, διπλωμενη στα δυο, μονολογούσε σέρνοντας τις στο δρόμο. Προχώρησα με το ίδιο άγχος, η τελευταία είδα πως κατάφερε να φτάσει στην πόρτα της. Μικρή νίκη. Ισως να μην ήταν τόσο χάλια όσο φαίνονταν, προσπάθησα να παρηγορήσω τον εαυτό μου, ισως απλώς ζουν έτσι.

Γωνιακές κτηνωδίες

Εκεί που το πεζοδρόμιο είναι στενό, εκεί που πρέπει να περνάς με το πλάι, εκεί που έχει βάλει κι ο ΟΤΕ τα κουτιά του ώστε να τα τρίβεις να γυαλίζουν καθώς περνάς, να γλιτώνουν τα έξοδα καθαριότητας, εκεί θα πάνε κι οι γείτονες να πετάξουν το σκουπιδαριό τους, για να δέσει πλήρως το τοπίο. Γιατί να δείχνουν την κτηνωδία τους μόνο οι άλλοι; Κι εμείς, κι εμείς!