Αντοτονκούμπο

Ξέρετε εγώ δεν έχω ιδέα από μπάσκετ, ούτε και από κανένα άλλο τέτοιο σπορ, αλλά είμαι βουρκωμένη από χαρά για την ύπαρξη αυτού του ανθρώπου. Για τα παιδιά μεταναστών που μεγαλώνουν δίπλα μου. Για τη ζωή στα Σεπόλια και τον Άγιο Παντελεήμονα, και όλες τις υποβαθμισμένες γειτονιές που έχουν οι παλιοί τους κάτοικοι εγκαταλείψει και βγαίνουν από πάνω τώρα και κατηγορούν τους μετανάστες που στήνουν τη ζωή τους εκεί. Να το πούμε λοιπόν με τρόπο: Οι γειτονιές αυτές έχουν ζωή πλέον. Με πόσο καλύτερο τρόπο από αυτόν που έχει βρει ο Αντετονκούμπο; Πρέπει να το πάρετε απόφαση. Έχουν οικογένειες, και μαγαζιά, και σχολεία, και συναντήσεις σε πλατείες, και παρέες, και γλώσσες, έχουν Ασιάτες, Αφρικάνους, Ευρωπαίους που μαθαίνουν όλοι ελληνικά και προσπαθούν να ζήσουν μαζί μας. Έχουν παιδιά. Πολλά παιδιά. Αυτά που υποτίθεται ότι μας λείπουν. Και βγάζουν αστέρια, μεταξύ άλλων.