25η Μαρτίου 2021

 Ευχαριστώ την τύχη μου που αξιώθηκα να ζήσω δεύτερη μεγάλη επέτειο της Επανάστασης σήμερα. Η πρώτη ήταν επί χούντας, το 1971, τα 150 χρόνια, μέσα στο κιτς, στο φόβο και στην εκστρατεία τους για εξαναγκασμένο συναίσθημα, η οποία βεβαίως απέτυχε σε βαθμό να μισούμε επί χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, κάθε τι που θύμιζε εθνική επέτειο. Τι ευτυχία η Δημοκρατία σήμερα. Μετράω την ψυχραιμία μου, δεν μου κάνουν τίποτε τα εμβατήρια, που κάποτε σηκωνόταν η τρίχα μου όταν τα άκουγα, συγκινούμαι με τον εθνικό ύμνο, με τα παιδιά που φορούν στολές, με τον Κάρολο της Αγγλίας και την πρόεδρο της Δημοκρατίας, δακρύζω από ευτυχία, και εύχομαι σε δέκα χρόνια, σε είκοσι, να έχουμε και Τούρκους στο τραπέζι με τις γαρίδες, και Βορειομακεδόνες, και Αλβανούς και Βουλγάρους, όλους τους γείτονες πρώην εχθρούς ή και φίλους, για πλήρη αναστοχασμό, για πλήρη ωριμότητα, να το δω κι αυτό και να συγκινούμαι ακόμα πιο πολύ. Και να υπάρχουν ακόμα γαρίδες, βασικό κι αυτό.

Εδώ η μανούλα μου ντύνει το εγγόνι της τσολιαδάκι χωρίς να έχει να παρελάσει ή να εμφανιστεί κάπου, έτσι για μας, για να χαρούμε, κι άμποτες να μπορούμε να χαιρόμαστε γι αυτό που είμαστε, γι αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, ειρηνικά, με αναγνώριση του εαυτού μας και των άλλων γύρω μας.