Σπιτικό φαγητό

Το περπάτημα στα αθηναϊκά πεζοδρόμια έχει εξελιχτεί σε μάχη σώμα με σώμα με τους ντελιβεράδες επί μοτοσυκλετών. Με το κουτί του φαγητού στην μπαγκαζιέρα να εξέχει απειλητικά στα πλάγια, τρέχουν ανάποδα, σκαρφαλώνουν παντού, περνάνε πάντα με κόκκινο, τίποτα δεν τους σταματά, τίποτα δεν τους καθυστερεί. Πρέπει να παραδώσουν το φαγητό ζεστό, είναι σπιτικό φαγητό, μην το κοιτάτε έτσι σαβανωμένο στα χαρτιά και στα πλαστικά, στα σακουλάκια και στις θερμοφόρες. Είναι τα υποκατάστατα της μάνας στη σκληρή μας εποχή οι άνθρωποι αυτοί, κι όπως οι μανάδες είναι κι αυτοί κακοπληρωμένοι, δουλεύουν σε σκληρές συνθήκες, δυσκολεύονται να συνδικαλιστούν και τα δίνουν όλα μόνο και μόνο για να δημιουργούν μια πλαστή πραγματικότητα. Φαγητό σπιτικό μέσα από το πλαστικό κουτί που έχει διασχίσει μαγειρεμένο τη μισή Αθήνα με τις σάλτσες να σουρώνουν στο τελείωμα της συσκευασίας. Απελευθερώνονται οι μανούλες από την υποχρέωση να ετοιμάζουν ανά πάσα στιγμή επαρκή γεύματα, δημιουργείται όμως στη θέση τους μια στρατιά απροστάτευτων εργαζομένων που ζουν επικινδύνως και διαδίδουν την επικινδυνότητα στο πέρασμά τους προς πάσα κατεύθυνση. Το φαΐ να φτάσει ζεστό και γαία πυρί μειχθήτω. Δεν υπάρχει κόκκινο φανάρι, δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα, δεν υπάρχουν απαγορευτικά σήματα, δεν υπάρχει τίποτα μπροστά στην ανάγκη να εμφανιστεί εγκαίρως η πίτσα στο τραπέζι (συνήθως στο χαμηλό τραπεζάκι της τηλεόρασης). Ανάποδα στις λωρίδες, πίσω από τρόλεϊ, από λεωφορεία, όλα τα κάνουν, μόνο στα δέντρα δεν έχουν ανέβει ακόμα, αλλά υπομονή. Θα το καταφέρουν κι αυτό.

Δείχνουμε όμως όλοι κατανόηση. Α, δουλεύουν οι άνθρωποι! Έχουμε αξίες: την οικογενειακή συγκέντρωσηή αποκέντρωση- που πρέπει να τραφεί. Κάνουμε γρήγορα στην μπάντα να περάσει το ιερό φαγητό και δεν μας κόβεται η όρεξη.

Ή μήπως μας κόβεται σιγά σιγά; Υπάρχει περίπτωση να κάνουμε τον συσχετισμό;

https://www.tanea.gr/2009/04/27/opinions/analwsima-spitiko-fagito

Αγαπητό παγόβουνο

Ενα παγόβουνο μεγάλο σαν την Τζαμάικα μπορεί να ξεκολλήσει από την Ανταρκτική και να αρχίσει να ανεβαίνει βόρεια, ένα ολόκληρο κομμάτι της παγοκρηπίδας που βρίσκεται εκεί αιώνες. Φαντάζεστε ένα τέτοιο νησί στους ωκεανούς, να σιγολειώνει πλησιάζοντας τον Ισημερινό και να παγώνει τα νερά μέχρι να χαθεί τελείως;

Έχουν κιόλας λειώσει κάμποσα παγόβουνα, κι ίσως έτσι εξηγείται μια παγωμάρα που κυριαρχεί προϊούσης της ανοίξεως, ή το ότι πουντιάζουμε περιμένοντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου να μας ζεστάνει. Αυτό είναι το κακό με τις προβλέψεις, δεν υπάρχει καμιά πρωτότυπη ιδέα για το τι θα γίνει μέχρι να λειώσουν όλα αυτά τα παγόβουνα και να φτάσουμε όλοι στο στάδιο του βεδουίνου με τις καμήλες μας στην έρημο. Ενδιαμέσως πώς θα χειριστούμε τόσο περιφερόμενο πάγο; Δεν υπάρχει πρόταση επιστημονική ας πούμε, πώς μπορεί η παγωμένη Τζαμάικα να γίνει κάτι σαν αληθινή Τζαμάικα μέχρι να εξαφανιστεί παγώνοντας τα παγκόσμια νερά και ψυχραίνοντας τις ακτές όλης της Γης, των τζαμαϊκανών συμπεριλαμβανομένων. Πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η διασπορά πάγου, κανένας δεν μέτρησε. Και στο μεταξύ τα παγάκια δεν περιφέρονται απλώς σε μορφή νεφών στον πρώην ανέφελο ουρανό μας, σκορπίζονται σαν εκείνα τα κομματάκια του διαβολικού καθρέφτη που είχε η Βασίλισσα του χιονιού στο παραμύθι του Άντερσεν, υγροποιούνται και μας συναχώνουν, κόβονται σε μέγεθος οικιακού πάγου για ουίσκι και ντρινγκ- ντρινγκ, κάνουν ποτηράκια τις ψυχές μας και τσουγκρίζουν παγωμένα.

Αγαπητό παγόβουνο, μάλλον αγαπητή παγοκρηπίδα Ουίλκινς με το όνομα, (άσε που θυμίζει κι αυτό ουίσκι) μήπως μπορείς να περιμένεις λίγους αιώνες ακόμα πριν κοπείς, να προχωρήσει η επιστήμη σε κάτι πιο ευφάνταστο, κάτι πιο πολύχρωμο, κάτι πιο θερμό, έστω έναν τρόπο να σε κάνει αποικία για μεταλλαγμένες πολικές αρκούδες που θα μεταμορφωθούν σε αμφίβια όταν λειώσεις;

OMONIA

H ροή των αυτοκινήτων έχει γεννήσει ένα νησί στη συμβολική και όχι μόνο καρδιά της πόλης, στην Ομόνοια. Πάντα από το τζάμι τη βλέπουμε, κι αν είμαστε πεζοί δεν περνάμε ποτέ από τη μέσα μεριά. 

Εκεί είναι σαν νησί του «Survivor» χωρίς κάμερες, μόνο για ταξιδιώτες. 

Κάθονται στα σκαλιά, κάτω από τις ελιές, δίπλα στα παρτέρια, σειρές από ξένους και μας κοιτάνε ενώ από την άλλη όχθη τους κοιτάμε εμείς. 

Σαν να περιμένουν όλοι κάτι να γίνει. Εμείς οι ντόπιοι περιμένουμε να αλλάξει η πλατεία για πολλοστή φορά, να έχουμε πάλι θέμα θλίψης και συζήτησης. Οι ξένοι άλλα πράγματα περιμένουν, δεν ξέρουν ότι έχει αναπλαστεί τόσες πολλές φορές η πλατεία, θα τη νομίζουν μόνιμη. Θα χαζεύουν ίσως το αδικημένο γλυπτό στη γωνία, που έπρεπε να δουλεύει με νερό, αλλά όταν το έβαλαν θυμήθηκαν πως νερό δεν σηκώνει η Ομόνοια. 

Χτες βράδυ κάπως είχε μαζέψει νερό πάντως, ίσως με τη βροχή κάπου το αποθηκεύει. Έσταζε ώρες μετά δημιουργώντας ένα παράξενο φαινόμενο. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια πέρασα μέσα στο «νησί». Έκανα μια βόλτα νιώθοντας ότι έχω πάει ταξίδι σε άγνωστη χώρα. 

Ήταν όλα βρεγμένα είχε κρύο, αλλά ήταν όμορφα. Αλήθεια λέω. Είναι ωραία πλατεία τελικά. Αν ποτέ τη δείτε, θα το διαπιστώσετε. Δεν υπήρχε κόσμος, δυοτρεις παρέες μεταναστών μόνο κουβέντιαζαν καθισμένες στα υγρά παγκάκια. Ανάμεσά τους δυο γυναίκες, μιλούσαν κάποια σλάβικη γλώσσα, βολεμένες όσο αναπαυτικά μπορούσαν, δίπλα στη συστάδα δέντρων προς την Αγίου Κωνσταντίνου που έχει εντυπωσιακά αναπτυχθεί. Έδειχναν να έχουν οικειοποιηθεί τον χώρο, να απολαμβάνουν την έξοδο, το άνοιγμα, το κάποιο πράσινο, τη σχετική, νησιώτικη ησυχία, να θεωρούν ότι κάπου είχαν πάει τέλος πάντων. Κάτι που οι ντόπιοι δεν το κάνουμε ποτέ. Και σε καμία πλατεία. 
https://www.tanea.gr/2009/03/27/opinions/analwsima-omonoia-2/

Σύγχρονες ηρωίδες

 Νίκησαν λοιπόν οι κρατούμενες, νίκησε μετά θάνατον η Κατερίνα Γκουλιώτη, που πρέπει να απαιτούμε κάπως να μάθουμε πώς έγινε και πέθανε στο πλοίο της μεταγωγής. Η κολπική εξέταση που τις ταπείνωνε και τις εξευτέλιζε θα αντικατασταθεί με υπερηχογράφημα, όπως είχε ζητήσει εκείνη με διαρκή υπομνήματα και αιτήσεις μέσα από τη φυλακή. Στο τελευταίο της γράμμα πριν πεθάνει, που αξίζει να το βρείτε και να το διαβάσετε στο Διαδίκτυο για να δουλέψει καλύτερα η φαντασία σας σε σχέση με αυτές τις εξετάσεις, επειδή είναι δύσκολο να το συλλάβει ο νους του ελεύθερου ανθρώπου, παρουσιάζει τον εαυτό της με τόση αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια που παθαίνει σοκ κάποιος ο οποίος έχει στον νου του τους φυλακισμένους ή τους τοξικομανείς σαν ανθρώπους χωρίς συνείδηση και χωρίς δυνατότητα έκφρασης των αναγκών και των προβλημάτων τους. Εκείνη συνέτασσε υπομνήματαέχει πιαστεί το χέρι μου να γράφει, λέει κάποια στιγμή στο γράμμα- και οι δεσμοφύλακες τι έκαναν;

Τι έγινε πάνω στο πλοίο και την οδήγησε σε θάνατο δεμένη; Θα ερευνηθεί, θα μάθουμε ποτέ; Μια ηρωίδα των ημερών που γιορτάζουμε τους ήρωες, και μη σκεφτείτε ότι κάνω ανίερες συγκρίσεις. Για την πολιτική υπόσταση της χώρας, όπως οι επαναστάτες του Εικοσιένα, αγωνίστηκε κι αυτή, για τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της. Και το δικαίωμα που κέρδισαν οι κρατούμενες είναι νίκη όχι μόνο για εκείνες, αλλά για όλους μας σαν πολίτες, γυναίκες και άνδρες. Τι κρίμα να δίνει ακόμα ευκαιρίες για τέτοιες θυσίες η χώρα, να χρειάζεται ακόμα ήρωες για τα βασικά και τα αυτονόητα, όταν τόσο ωραία λόγια ξέρουν όλοι να λένε, τόσο ζυγισμένους νόμους να διαθέτουμε να ρυθμίζουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα...

Δίκτυο ευρωπαϊκών κινηματογράφων

Σβήνουν τα φώτα στην αίθουσα, στην οθόνη σχεδιάζεται μια γραμμή, ύστερα στο σκοτεινό φόντο αναδύονται ονόματα πόλεων, μεγαλώνουν και χάνονται, για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα που έχουν αναδυθεί στο μεταξύ. Κάθε φορά εντείνω την προσοχή μου να μη χάσω την Αθήνα που βγαίνει στην αρχή, μικρά γράμματα, γρήγορο πέρασμα, αμέσως χάνεται στις διάττουσες υπόλοιπες πόλεις, Βαρκελώνη, Άμστερνταμ, Ταλίν, Πράγα... ύστερα βγαίνει και η Θεσσαλονίκη, κρατάει περισσότερο, επειδή είναι πιο μεγάλο όνομα μάλλον. Μέσα σε αυτές τις ταχύτητες προσπαθώ να βρω εικόνες γνωστές από φωτογραφίες ή από δικές μου βόλτες σε μερικές πόλεις που έχω πάει, κι όπως παρελαύνουν τα ονόματα παρελαύνει η επιθυμία και η νοσταλγία να τις γνωρίσω ή να τις ξαναπερπατήσω. Δίκτυο πόλεων ευρωπαϊκού κινηματογράφου είναι όλη αυτή η αδερφοποίηση, αυτές οι απαλές συνεχόμενες εκρήξεις φωτεινών ονομάτων. Πόλεις που βοηθάνε το δικό τους σινεμά, το υπερασπίζονται, το προωθούν, το αγαπάνε και δεν παραιτούνται από την πολυτέλεια να το παράγουν. Για λίγα δευτερόλεπτα τρυπώνει στην καρδιά μου, τόσο ευχάριστα, τόσο πρόθυμα, η ψευδαίσθηση πως η Αθήνα ανήκει σε έναν γαλαξία από πόλεις αληθινές, είναι ένα αστεράκι στο ευρωπαϊκό στερέωμα, καλλιτεχνική, ανοιχτόκαρδη, γεμάτη έμπνευση, ομορφιά, δημιουργία και πείσμα: Να μείνει ζωντανή η δυνατότητά της να κατασκευάζει εικόνες, να τρέφει συγγραφείς και μουσικούς, φιλοσόφους και περιπατητές, αργόσχολους, καφενόβιους, ανθρώπους υπαίθριους, όχι ημιυπαίθριους. Πως έχει τέτοιο πείσμα φαντάζομαι κάθε φορά, και δεν θα τιμωρήσει τους εκλεκτούς της που εκτίθενται, δεν θα τους συντρίψει με στριμμένο επαρχιωτισμό, δεν θα τους εκδικηθεί για τα ρίσκα που παίρνουν. Πως δεν είναι στεγνή και αποχαυνωμένη από φόβο και υπεροψία ταυτόχρονα, δεν έχει υποκύψει στην ασχήμια και στη βία, πως ακόμα ανασαίνει και επιθυμεί. Ψευδαίσθηση λίγων δευτερολέπτων. Θα πάρω, ευχαριστώ.

Απαγορεύονται και οι μπούρκες;

Πολύ άδικα τον κατηγορούν αυτόν τον νόμο για τις κουκούλες και δεν μπορούν να εκτιμήσουν τις κρυμμένες του αρετές. Φαίνεται απλός, αλλά είναι πολύ φιλοσοφημένος. Πρώτον, κάνει την αρχή στη λύση του μεγάλου προβλήματος των νόμων στην Ελλάδα, που είναι μεν πολλοί, αλλά δεν εφαρμόζονται. 

Προφανώς είναι περίπλοκοι, δύσκολοι, πώς να τους μάθουν και οι αστυνομικοί που έχουν εξαντληθεί από τις Πανελλήνιες μέχρι να μπουν στη Σχολή τους, κι όλοι οι υπόλοιποι που οφείλουν να τους εφαρμόζουν; Ενώ αυτός είναι απλούστατος. Μαζεύεις όποιον φορά κουκούλα, και κατά προτίμηση αυτόν που απλώς φορά κουκούλα, γιατί αν κρατάει και κανένα λοστό, ας πούμε, τρελός είσαι να πας κοντά; Έτσι εφαρμόζεις έναν νόμο απλό με τρόπο απλό και ικανοποιείς το περί δικαίου αίσθημα του πολίτη που το απλοποιείς κι αυτό κατά βούληση. Γιατί, τι θέλει κι αυτός ο καημένος ο λαός; Να εφαρμόζονται οι νόμοι θέλει. Κάνετε απλούς νόμους, να μπορούν να εφαρμοστούν. Απαγορεύονται οι κουκούλες, δεν είναι ξεκάθαρο; Μπορεί ο κουκουλοφόρος να μην έχει ακόμα διαπράξει έγκλημα, για να φορά κουκούλα όμως κάτι κακό θα έχει στον νου του. Χάθηκε να βάλει ένα καπέλο, μια μαντίλα, μια μπούρκα, κάτι αξιοπρεπές τέλος πάντων; Ωχ σταθείτε, εδώ το πράγμα μπερδεύεται. Τι θα γίνει με την μπούρκα, τη μαντίλα; Μπορούν να θεωρηθούν κουκούλες αυτά; Κι αν απαγορευτούν θα μπλέξουμε όπως οι Γάλλοι τότε με την ισλαμική μαντίλα. Θα πρέπει να εκδοθεί μια λίστα, τι ακριβώς απαγορεύεται και τι επιτρέπεται: κράνος, φερετζές, πέπλο, μάσκα ιατρική, μάσκα αερίων, ένα σωρό πράγματα χρειάζονται διευκρίνιση. Κρίμα, πάνω που είπαμε θα ξεδώσουμε λίγο εφαρμόζοντας έναν εύκολο νόμο, το πράγμα περιπλέκεται. Η παγκοσμιοποίηση φταίει και γι΄ αυτό, όπως συνήθως. Τι να κάνεις όμως; Πώς να ξεφύγεις από αυτόν τον κόσμο; 

https://www.tanea.gr/2009/03/19/opinions/analwsima-apagoreyontai-kai-oi-mpoyrkes/

Ωδή στις βιτρίνες

Ω βιτρίνες, πρέπει να σας τραγουδήσουμε, τώρα που ίσως θα σας αποχαιρετήσουμε. Ακόμα κι αν δεν καταφέρουν να σας σπάσουν όλες, οι εραστές της καταστροφής, θα σας σκεπάσουν οι ιδιοκτήτες σας με ατσάλινα ρολά, αν δεν σας καταργήσουν τελείως. Σκοτεινές και σιδερόφραχτες θα μένετε τα βράδια, όταν κλείνουν τα μαγαζιά, τσακισμένες ή φρουρούμενες όταν είναι ανοιχτά. Οι μουντοί μας δρόμοι έχουν γίνει πιο μουντοί, κουμπωμένα τετράγωνα τριγυρίζουν κουμπωμένους ανθρώπους. Χάνεται από τη ζωή μας αργά και σταθερά το σκηνικό που στήνετε, η περιποιημένη σας παράσταση για να προκαλέσετε επιθυμίες. Η τέχνη του διακοσμητή, η αγωνία του επενδυτή, ο μόχθος του πωλητή να σας περιποιείται σαν το σαλόνι του, σαν τη γαμήλια γιορτή του, κάθε μέρα, απαράδεχτα όλα! Ω εσείς που ακούραστα μεταφέρετε τα μηνύματα των εξελίξεων από όλον τον κόσμο, χαίρετε και αντισταθείτε! Οι καταστροφείς δεν θέλουν τις επιθυμίες να αλωνίζουν και να πιάνονται σε δόκανα χρωμάτων κι αρωμάτων, τίτλων και προγραμμάτων. Έχουν κάτι από καλόγερους μέσα τους, από επαρχιώτες γυμνασιάρχες του ΄50. Υποχρεώνουν τον εαυτό τους να μισούν ό,τι δεν μπορούν να αποκτήσουν. Σεμνότυφοι ηθικολόγοι, οι τιμωροί της ζωής μας. Πώς τόσον καιρό σας άφηναν να εκτίθεστε ελεύθερα, είναι απορίας άξιον. Δεν επιτρέπεται να μπαίνουμε σε πειρασμούς, αποφάσισαν για μας οι σταυροφόροι του φόβου. Ονειρεύονται στρατιές ομοιόμορφα ντυμένων στρατιωτών της επανάστασης, όπως οι Κινέζοι πριν από τη στροφή στην κατανάλωση, αφού μάλιστα θεωρούν ότι ξαναζούν τον Μάη του ΄68, που μέσα στην τρομακτική του άγνοια ήταν «κινεζόφιλος», δηλαδή υποστήριζε το πιο ανελέητο καθεστώς της εποχής, ενώ ζητούσε τη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία για τους εξεγερμένους. Έκτοτε ειπώθηκαν αυτά, αναλύθηκαν και ξεπεράστηκαν, όχι όμως εδώ, στην κομπλεξική επαρχία, όπου η αντίδραση ντύθηκε εξέγερση και βρήκε ευκαιρία να ξεφαντώσει.

Tουριστική αξιοποίηση

Δεν υπάρχει άλλη λύση, τώρα πια μας πήραν είδηση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε οδηγία προς τους τουρίστες να μην πλησιάζουν τα Εξάρχεια, τώρα θα βάλουν και το Κολωνάκι μέσα. Στο μεταξύ, η κατάσταση αγριεύει μέρα με τη μέρα και πρέπει οπωσδήποτε να καταφύγουμε στο ελληνικό δαιμόνιο. Τόσος κόσμος κυνηγάει την περιπέτεια, το ζην επικινδύνως, το σασπένς και την ένταση, αυτό θα προβάλουμε ως τουριστική ατραξιόν. Αθήνα, και όχι μόνο Αθήνα, διότι και άλλες πόλεις μάρνανται τής των Αθηνών δόξης, Αθήνα, τέλος πάντων, η πόλη όπου ποτέ δεν πλήττεις. Σε κάθε βήμα παραμονεύει μια εμπειρία. Μπορείτε να δείτε μια βιτρίνα να καταρρέει την ώρα που ψωνίζετε, πού αλλού θα το βρείτε αυτό; Μοναδικές στιγμές για να ανέβει η αδρεναλίνη του κοιμισμένου σύγχρονου Ευρωπαίου, να ζήσει κάτι από το έντονο παρελθόν που τόσο νοσταλγεί, μη σου πω ότι αποτελεί και προεπισκόπηση των κινδύνων του μέλλοντος αν δεν προσέξει και γίνει σαν εμάς. Ναι, ναι, πολλοί παρατηρούν ότι η επανάσταση της Αθήνας εξάγεται δυτικά· με ένα ταξιδάκι, λοιπόν, εδώ θα μελετήσουν κοινωνικά μορφώματα και παραμορφώματα που πολύ θα τους ενδιαφέρουν. Ειδικές καμπάνιες πρέπει να γίνουν σε συνδικάτα τζαμάδων, να κάνουν την Αθήνα αγαπημένο προορισμό, να μελετήσουν εδώ πώς σπάνε τα τζάμια, να αναπτύξουν υγιή ανταγωνισμό, να βρούνε λύσεις πρωτότυπες πριν εξαφανιστεί το είδος βιτρίνα από τη ζωή μας. Λίγη φαντασία κύριοι αρμόδιοι του τουρισμού! Φτάνει πια με την Ακρόπολη! Εκτός του ότι είναι διαρκώς κλειστή, έχει μείνει πίσω, στην εποχή του κάγκελου. Δεν εφαρμόστηκε εκείνο το ιδιοφυές σχέδιο, με τον γυάλινο κώδωνα που θα την έκλεινε γύρω γύρω για να την προστατεύει από τη ρύπανση, το θυμάστε; Κι έμεινε πια εκτός των εξελίξεων.

Δεν με νοιάζει

Aντε, προχωράει κι ο Μάρτης. Γρήγορα φεύγει, σε τρεις μήνες από σήμερα θα έχουμε τελειώσει τις Πανελλήνιες, οικογενειακώς. Ίσως να μας έχει μείνει κανένα ειδικό μάθημα. Θα στεκόμαστε ανάμεσα στα ερείπια της μάχης αναμετρώντας κέρδη και χασούρες. Εκείνη τη μέρα ο διάλογος για την Παιδεία μπορεί να έχει προχωρήσει με μερικά ακόμα σούρταφέρτα εκπροσώπων κομμάτων και κανα δυο αποχωρήσεις, όπως γίνεται συνήθως. Ίσως όμως και να έχει σταματήσει, όπως γίνεται συνήθως. Μπορεί να έχει βρεθεί κάποιο νέο σύστημα εξετάσεων, ας πούμε αντί να μαθαίνει παπαγαλία μόνο ένα βιβλίο Ιστορίας και πέντε θέματα Νέων ο υποψήφιος, να μαθαίνει παπαγαλία και τη βιογραφία του Λαβουαζιέ ή τον νόμο του Γουντ. Γιατί όχι, θα ήταν εξαιρετικά πρωτότυπο και θα βοηθούσε να υποπτεύονται οι της Θεωρητικής ότι έζησαν στον κόσμο αυτό και φυσικοί μετά τον Δημόκριτο, οι οποίοι μάλιστα είχαν γεννηθεί εκτός Βαλκανικής. Απίστευτο αλλά αληθινό. Ό,τι και να γίνει όμως, εμείς θα έχουμε ξεμπερδέψει. Κουτσά, στραβά ή ολόισια και θριαμβευτικά, σε τρεις μήνες από σήμερα θα κλείσει το μέγα Ταμείο. Τέρμα τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα, τα ιδιωτικά, τα ενισχυτικά, όλα τα πανάκριβα αξεσουάρ της δωρεάν Παιδείας. Βέβαια θα ανοίξει το άλλο μέγα Ταμείο, των σπουδών, αλλά τουλάχιστον αυτό δεν θα λειτουργεί για να αποστηθίζονται κείμενα. 

Τουλάχιστον δεν θα πληρώνουμε χρυσή την αποβλάκωση και μαζί την υποκρισία που εισπράττεται ενδοφλεβίως. Κάπως θα μπορέσει ο απόφοιτος να χαράξει δρόμο. Θα λήξει η τελετή μετάβασης, όσο μυαλό τού έχει μείνει θα μπορεί, θεωρητικά, να το καλλιεργήσει πιο ελεύθερα. Ο διάλογος για την Παιδεία μπορεί να ξαναρχίσει στην επόμενη κυβέρνηση, να συνεχιστεί στη μεθεπόμενη, όπως τα τελευταία τριάντα χρόνια, που εγγυάται την πλήρη ακινησία και διαρκή καταβύθιση μέσα στη βαβούρα και την ταραχή. 

https://www.tanea.gr/2009/03/16/opinions/analwsima-den-me-noiazei/

Εύθραυστες καταστάσεις

Το καλό πρωινό ωφελεί τα παιδιά και τους μεγάλους, αλλά τέτοια πράγματα δεν πρέπει να γράφονται και να λέγονται πολύ συχνά. 

Ειδικά τις μέρες που τρέχεις να προλάβεις πρωινή δουλειά και περνάνε τα τρόλεϊ γεμάτα από μπροστά σου, και ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά, τρόλεϊ ήθελα να πω. Και να σκέφτεσαι τον καφέ που δεν πρόλαβες να πιεις και το μακιγιάζ που δεν πρόλαβες να τελειώσεις, και τελικά να στριμώχνεσαι σαν σαρδέλα ανάμεσα σε συνοφρυωμένα πρόσωπα ανθρώπων που αγωνίζονται πρωί πρωί να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους σε σαρδελώδη κατάσταση. Κι άντε σκούντα, βρόντα να πάει τρία μέτρα παρακάτω το όχημα, άντε να ξεφορτώσει το φορτηγό στον φούρνο και να αδειάσει ο δρόμος, και τα αναψυκτικά στο ψιλικατζίδικο. Η οικονομία είναι που κινείται, να μην γκρινιάζουμε, δεν χωράνε να κινηθούν όλοι. Το τρόλεϊ ακίνητο. Με ακουμπά η τσάντα του διπλανού, το μαλλί της μπροστινής, υπομονή, θα περάσουμε, να ξεφορτώσει κι ο κρεοπώλης. Τρίζοντας και βογκώντας προχωράει μισό τετράγωνο. Τώρα θα πάρει τη στροφή, αλλά τι είναι αυτή η σακούλα που έχουν βάλει στη γωνία και κλείνει το πέρασμα; Κάτι ξεφορτώνουν πάλι εκεί πέρα και δεν είχαν τρίγωνο, έβαλαν πορτοκαλί σακούλα, στο χρώμα των κώνων της Τροχαίας. Την κάνει τη δουλειά η σακούλα, επινοητικοί οι άνθρωποι. Με τι προμηθεύουν ακριβώς τη ζωή της πόλης; Το μικρό φορτηγό γράφει επάνω την πραμάτεια του: «Γύψινα πιάτα» με μεγάλα γράμματα, κι από κάτω με μικρότερα διευκρινίζει: 

«ειδικά για σπάσιμο». 

Στρίβουν τα κεφάλια, όσο μπορούν να στρίψουν, και θαυμάζουν. Τι επιχειρηματικό δαιμόνιο! Μια νευρικότητα παρατηρείται στο στριμωγμένο επιβατικό κοινό και δεν ξέρει κανείς τι μας βάζει ιδέες περισσότερο: ο γύψος, τα πιάτα ή το σπάσιμο; 
https://www.tanea.gr/2009/03/13/opinions/analwsima-eythraystes-katastaseis/

Εαρινή μειονεξία

Συμμερίζομαι τη γενικότερη θλίψη για το ταξίδι του Ομπάμα στην Τουρκία. Γιατί πάει εκεί, τη στιγμή που εγώ εδώ δίπλα δεν έχω ουσιαστικά πάει ακόμα; Γιατί δεν με φώναξε να πάω μαζί, να του κάνω τον ξεναγό στην αρχαία Κωνσταντινούπο- λη που την ξέρω καλά όσο κάθε καλος μαθήτης του Κλασικού; Είναι απαράδεκτο, ειδικά όταν σκέφτομαι ότι μία και μοναδική φορά που είχα αξιωθεί να πάω στην Πόλη για τρεις μέρες, δεν είχα δει τίποτα από αξιοθέατα επειδή ήταν εκεί ο Μπους, και ήταν όλα κλειστά για λόγους ασφαλείας. Δηλαδή οι Αμερικανοί πρόεδροι πού τους χάνεις πού τους βρίσκεις; Στην Τουρκία. Είναι και αμερικανάκια, δεν καταλαβαίνουν ότι όταν εμείς λέμε «έξω οι Αμερικάνοι» δεν εννοούμε να μην έρθουν καθόλου. Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι εκείνο που θέλουμε, εμείς οι Έλληνες, είναι να έρχονται οι Αμερικάνοι εδώ για να μπορούμε να φωνάζουμε «έξω οι Αμερικάνοι». Δυστυχώς όμως, το βαθύτερο νόημα αυτού του συνθήματος χάνεται στη μετάφραση, και μαζί χάνονται θαυμάσιες ευκαιρίες να δείξουμε το αγωνιστικό μας φρόνημα σε ένα διεθνές κοινό με τη βοήθεια ενός προέδρου που μάθαμε ότι, πέρα από τα άλλα ταλέντα του, τραγουδά και παίζει θέατρο με μεγάλη ευχαρίστηση. Αντί να έρθει εδώ να περάσει αξέχαστα, όπως ο Κλίντον, πάει εκεί να συζητήσει για πράγματα βαρετά, πώς μια χώρα μουσουλμάνων μπορεί να είναι δημοκρατική με χωρισμένη την Εκκλησία από το Κράτος, πώς να εξισορροπήσει με το Ιράκ, το Ιράν, το Ισραήλ και άλλα παρόμοια, τη στιγμή που περιμένουμε να έρθει να μας λύσει Κυπριακό, υφαλοκρηπίδα και Μακεδονικό, με τις λύσεις που έχουν καταγράψει οι τελευταίες δημοσκοπήσεις σε αμιγώς ελληνικό πληθυσμό. Αλλά πού, ο μαύρος. Το έλεγα εγώ, δεν είναι αρκετά μαύρος...