Χορός αχόρευτος

Χορός πολύς ακούγεται, πολλές ατάκες πέφτουν. Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε
πανηγύρι; Σκληρό ροκ, λέει, και μαλακό μπλουζ και καντρίλιες. Σημειολογία της
κίνησης, από τους ακίνητους. Μεταφορές ανεπίτρεπτες για τον ανεόρταστο βίο
που διάγουμε, παραμονές εορτών.
 Μας κολάζετε, κύριοι. Αλλάξτε φρασεολογία επειγόντως. Ή τον χορτάσατε το χορό στα νιάτα σας ή δεν τον επιθυμήσατε ποτέ.
Δεν μπορούμε να στεκόμαστε μονίμως στην άκρη της πίστας και να παρατηρούμε τις
φιγούρες. Χριστούγεννα έρχονται, τα μαγαζιά γεμίσανε βραδινές τουαλέτες. Ρούχα
χορού σε παράταξη στους φωτισμένους δρόμους. Στενά μπούστα, φαρδιές φούστες,
ιδανικές για στροφογυρίσματα. Πού θα φορεθούν όλ' αυτά; Ποιος θα χορέψει και
σε τι χώρους, όχι το σκληρό ροκ, το οτιδήποτε, καλαματιανό, βαλσάκι, ταγκό ή
ομαδικό τσιφτετέλι, ντόπια παραλλαγή της λάγνας Ανατολής; 
Δεν υπάρχει χώρος, δεν υπάρχει ούτε χρόνος. Τα πολύ νεαρά παιδιά ξεροσταλιάζουν σε κάτι κλαμπ που τους καταστρέφουν τα τύμπανα των αυτιών και για να καταφέρουν να κουνήσουν στοιχειωδώς το κορμάκι τους, πρέπει να πρώτα να φτιαχτούν, να στριμωχτούν για να μη φαίνονται, ύστερα να περιμένουν το ξημέρωμα. Είναι σεμνά, είναι
ντροπαλά, είναι ανεκπαίδευτα. 
Λείπει ο χορός απ' τη ζωή μας. Για τους μεγαλύτερους δεν υπάρχει οδός, ούτε και πίστα. Η Βουλή θα ήταν καλή ιδέα, αν βγάζατε τα καθίσματα. Μας τη δανείζετε; Με πρόσκληση προς όλους τους καταπιεσμένους χορευτές τής επικράτειας; Δεν βλέπω τον κ. Κακλαμάνη να
συναινεί στην ιδέα. Γι' αυτό, παρακαλώ τους πολιτικούς, ας βρουν άλλον τομέα
παρομοιώσεων, μη μας θυμίζουν συνεχώς τους χορούς που δεν χορέψαμε, μη μας
κάνουν να νιώθουμε ότι περνάμε χορευτική κρίση, ως λαός και ως άνθρωποι.

https://www.tanea.gr/2001/12/04/opinions/analwsima-xoros-axoreytos/

Πιο αρχαίο το μουσείο

Βρέχει ή όχι; Μπροστά στο Μουσείο γυαλίζουν πάντα τα καινούργια πλακάκια.
Είναι σαν να βρέχει μονίμως, κυρίως επειδή έχει τόση ερημιά τώρα πια αυτός ο
ελεύθερος χώρος μπροστά του. Φώτα παράξενα σε τυφλώνουν αν περάσεις δίπλα. Δεν
περνά, ούτως ή άλλως, κανείς. Περισσότερα αρχαία δεν θέλουν οι νέοι
κυβερνήτες; E, να, εδώ τα αρχαία είναι με κάποιον παράξενο τρόπο πιο αρχαία
από ποτέ. Πιο απόμακρα, πιο αδιάφορα, πιο κρύα. Πριν από λίγο καιρό υπήρχε
κόσμος εδώ, παίζανε μερικά πιτσιρίκια, έβγαιναν βόλτα μερικά σκυλιά,
συναντώνταν άνθρωποι στο καφενείο και κάθονταν να ειδωθούν. Διότι εκεί, στο
καφενείο του Μουσείου, στον ήλιο του Μουσείου, που έγραψε και ο Παπαχρήστος,
υπάρχει ένα σπάνιο προσόν για την οπτική ανάδειξη των ανθρώπων. Υπάρχει φόντο,
βάθος και προοπτική. Σε πολύ λίγα κτίρια άφησαν μπροστά τόσο ελεύθερο χώρο, με
μεγάλα ωραία δέντρα, με άνεση. Τα ανθρώπινα πρόσωπα εκεί διαθέτουν προνομιακό
κάδρο, υπέροχο φυσικό λάιτ μπακ. Αλλά, ίσως, δεν χρειαζόμαστε πια κάδρο για τα
πρόσωπα των φίλων μας, σκιές και ανταύγειες στα μαλλιά τους, αεράκι στα
μάγουλά τους. Ίσως τα μόνα κάδρα που χρειάζονται τώρα είναι εσωτερικού χώρου.
Κι αυτός ο εξωτερικός χώρος έχει μείνει άχρηστος. Είναι πολύ ανοιχτός για τα
τωρινά μας αγοραφοβικά γούστα, πολύ εκτεθειμένος, πολύ κεντρικός. Κάποτε
έσκαγε μύτη σ' εκείνη τη λιακάδα το άνθος της ανήσυχης νεολαίας. Ήταν στέκι
όλων των ωραίων και τολμηρών που μένουν πλέον σε προάστια. Ας κάνανε μια
λέσχη, κάτι, να ξανανοίξουν το καφενείο. Ας οργανώνονταν να ξαναπάρουν πίσω
τουλάχιστον την πρόσοψη του «Ακροπόλ» απέναντι που τη σκέπασαν σαν πτώμα, με
βρώμικο σεντόνι
https://www.tanea.gr/2004/11/11/opinions/analwsima-pio-poly-arxaio-to-moyseio/

Κατάθλιψη

 Tη Μεγάλη Παρασκευή δικαιούμασταν τη θλίψη, ακόμα και λίγη κατάθλιψη. Να δακρύσουμε μαζί με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, να αφεθούμε στην απελπισία που πολιόρκησε καιρό τις ψυχές μας. Μια πρώτη δόση την παίρνουμε από το σχολείο σε τρυφερή ηλικία και εν συνεχεία έναν εθισμό τον αποκτάμε, όσο να 'ναι. Μια τάση την έχουμε, να θεωρούμε ότι όλοι είναι εναντίον μας, πως είμαστε μια μικρή, τίμια και κυνηγημένη χώρα που την ξεπούλησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις το 1834, το 1922, το '44, το '64, το '74 και ποιος ξέρει πότε άλλοτε, χάνει τον λογαριασμό κανείς. 

 Μπορούμε να πειστούμε αμέσως ότι είμαστε ανάδελφοι, πως μας εκμεταλλεύονται, ότι μας εμπαίζουν, πως μας προδίνουν, ότι μας απειλούν οι γείτονες και οι ισχυροί και αναίσθητοι προστάτες τους. Νηστεύουμε κιόλας και η έλλειψη πρωτεϊνών προκαλεί μελαγχολία.

Ωστόσο έρχεται η Ανάσταση και ξεχειλίζει το φως και τρώμε νόστιμα αρνιά και κολυμπάμε στην αφθονία. Οπότε μπορούμε να θυμηθούμε ότι εδώ είναι το λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, πως το
κράτος μας δημιουργήθηκε με τη συμπαράσταση των λαών της Ευρώπης, ότι στο
Μεσολόγγι είναι θαμμένοι μαχητές από όλον τον κόσμο που πολέμησαν για την Ελλάδα, πως είμαστε αξιόπιστοι εταίροι της Ένωσης, ότι το βιοτικό μας επίπεδο ανέβηκε αλματωδώς, πως οι απειλές που τόσο δημοφιλείς υπήρξαν τα τελευταία χρόνια ήταν ανυπόστατες. Να θυμηθούμε ότι η κατάθλιψη κάνει κακό στην υγεία χειρότερο κι από τη χοληστερίνη και να αναφωνήσουμε αποφασιστικά, ώς πότε
παλικάρια θα ζώμεν με τον φόβο, με την υποψία, με τη μανία καταδίωξης και τη
δυσπιστία, σ' αυτή την όμορφη, τη γενναιόδωρη ανοιξιάτικη φύση;

https://www.tanea.gr/2004/04/14/opinions/analwsima-katathlipsi

Σημίτης απερχόμενος

Είναι η τελευταία του μέρα ως Πρωθυπουργού και τον δείχνει η τηλεόραση να αποχαιρετά τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Χαμογελαστός και ψύχραιμος, όπως ήταν πάντα σε στιγμές κρίσιμες, σε στιγμές θριάμβου ή σε στιγμές δύσκολες. Κάπως απόμακρος για τους τηλεθεατές. Δεν μάζεψε ποτέ τις κάμερες χωρίς λόγο. Δεν ήταν καλός ηθοποιός, δεν ήταν από τζάκι, δεν ήταν όμορφος, δεν ήταν δημοφιλής. Δεν κατάφεραν να τον μπλέξουν σε σκάνδαλα, να τον κολακέψουν, να τον φθείρουν, να τον φτηνήνουν. Δεν έγινε βαρετός δεν έγινε οικείος, όσο πετυχημένα κι αν τον μιμήθηκε ο Μητσικώστας.
Δεν έμοιαζε με τίποτε απ' όσα έχουμε ζησει ως πρωθυπουργούς. Δεν ήταν καλός ρήτορας, δεν γοήτευε τα πλήθη. Στο κόμμα του άρχισαν κιόλας να τον κατηγορούν για την ήττα, σαν να ξέχασαν τις δημοσκοπήσεις που τόσα χρόνια τον έφερναν μπροστά σε προτίμηση από το ίδιο. Κι ας μην καθόταν να επενδύσει σε συναισθηματικές καταστάσεις, ως οπαδός του ορθολογισμού. Δυο πρωθυπουργικές θητείες του μπόλιασαν τους θεσμούς με ισχύ τόση που δεν νιώθουμε να κινδυνεύουν από την εμφάνιση σκληροπυρηνικών δεξιών στη νέα κυβέρνηση.
Ας ελπίσουμε ότι έχουμε δίκιο. Παρέλαβε Ελλαδίτσα γεμάτη πάθη και μίση, περικυκλωμένη από εχθρούς, λαχανιασμένη απο ανασφάλεια, πληθωρισμό, φτασμένη σε αδιέξοδα, παραδίδει Ελλάδα ήρεμη, που έχει σταθεί στα πόδια της με πολύ περισσότερη αυτεπίγνωση από όση είχαμε φανταστεί ποτέ ότι θα είχε, με ανοιγμένους δρόμους που δεν είχαμε ελπίσει ότι υπάρχουν.
Αν δεν είσαι από τζάκι, ίσως δεν μαθαίνεις εγκαίρως να χορεύεις ή να διαλέγεις συνεργάτες. Πολλά ευχαριστώ δεν άκουσε. Περιμένουν όλοι να του τα πει η Ιστορία. Δεν μπαίνουν οι ίδιοι στον κόπο.
Εγώ τον ευχαριστώ πάντως. Εις το επανιδείν.

To κόκκινο φαράγγι

Γιατί έχουν ονομάσει τον Άρη έτσι άραγε; Είχαν κατακτητικές διαθέσεις οι
πρώτοι αστρονόμοι που τον παρατήρησαν και αποφάσισαν το όνομά του; Ο θεός του
πολέμου θεωρήθηκε κατάλληλος επειδή αμέσως φαντάστηκαν οι άνθρωποι ότι θα
έπρεπε να πολεμήσουν με τα πράσινα ανθρωπάκια για να τον αποικίσουν; Μήπως οι
παλιοί αστρονόμοι, που ήταν και αστρολόγοι και διάβαζαν τη μοίρα των ανθρώπων
στ' άστρα, το είχαν διαβλέψει από την αρχή, ότι εκεί πάνω θα περπατούσε κάποτε
το μεγαλύτερο γήινο λέγκο και θα ήταν το έδαφός του το πρώτο που θα
φωτογραφιζόταν από άλλον πλανήτη;

Κι αν κρύβονται ακόμα κάπου τα πράσινα ανθρωπάκια, φυλάγοντας τη χλωροφύλλη
που θα έφτιαχνε οξυγόνο απαραίτητο στους Γήινους; Αν το κρατούν ζηλότυπα για
να μην μπορέσουμε να κατακτήσουμε τον πλανήτη τους; Παραδόθηκε έτσι απλά το
κόκκινο φαράγγι, είναι τόσο ανυπεράσπιστοι στο φως της φωτογραφικής μηχανής
αυτοί οι γυμνοί βράχοι; Πλησιάζουμε όλοι κι ακουμπάμε τα δάχτυλα σ' αυτό το
εκτεθειμένο χώμα. Αυτό που ήταν ένα ετερόφωτο σημάδι μέσα στη νύχτα, απέκτησε
υπόσταση με χώμα και με χρώμα, με βουνά, κοιλάδες, πλαγιές απαλές κι άλλες
απότομες, ανηφόρες και κατηφόρες, τσουλήθρες, κατρακύλες, κρυψώνες, σπηλιές.
Κι αν φυτέψουν ένα δέντρο εκεί, ένα χορτάρι άμα πιάσει, θα μπορέσουν οι
άνθρωποι να ορίσουν τη μοίρα του; Ίσως βλέπουμε για πρώτη φορά ένα μωρό του
Σύμπαντος που θα γίνει κάποτε πράσινο σαν τη Γη. Ίσως βλέπουμε απλώς την πρώτη
ερημιά από τις εννιά ερημιές που γυρίζουν σε μακρινές αποστάσεις γύρω από τον
ήλιο μας, σιωπηλές κι ακατοίκητες κι αφιλόξενες, χρήσιμες για να μας θυμίζουν
πόσο μόνοι είμαστε στην απεραντοσύνη.

Oι νύχτες μεγαλώνουν

 Άλλο τίποτα δεν μας έμεινε από τον χειμώνα, εκτός από τις νύχτες τις μεγάλες

να θυμίζουν πως οι άνθρωποι ένιωθαν πάντα την ανάγκη να μαζεύονται τα
Χριστούγεννα, πολύ πριν από τον Χριστό μάλιστα, να ανάβουν φώτα και φωτιές, να
τραγουδάνε για να ξορκίσουν τη νύχτα, να φιλιούνται.

 A, ναι και η ταινία «Αγάπη είναι», που υποπτεύομαι ότι την πλήρωσε η ένωση ξενοδόχων Λονδίνου,
καταλαβαίνοντας ότι δεν πάει άλλο με τις τιμές των δωματίων τους. Σίγουρα θα
κερδίσουν πολλά φέτος τα Χριστούγεννα, χάρις στον Κόλιν Φερθ και τον Χιου
Γκραντ, την Έμα Τόμσον και τους άλλους θαυμάσιους ηθοποιούς τους. Χαράχτηκαν
στις καρδιές του κόσμου τα τοπία του Λονδίνου. Μαγεύτηκαν όλοι με τα
γενναιόδωρα ντεκόρ της βρετανικής πρωτεύουσας.

Δεν θα μπορούσε να γυριστεί και στην Αθήνα μια τέτοια υπέροχη, αγαπησιάρα, οικογενειακή και αστεία ταινία; Τόσο δύσκολο είναι; Ας κλέψουμε την ιδέα κανονικά, ας μαζέψει ένας κεφάτος
σκηνοθέτης μερικούς καλούς ηθοποιούς, ας τους ανακατέψει λίγο με φόντο την
Αθήνα. Αν δεν γίνει φέτος με τους Ολυμπιακούς, τώρα που τη φτιάχνουν, την
ασπρίζουν και την ευπρεπίζουν, πότε θα γίνει;

Δεν φτάνουν τα ψώνια και τα μαγαζιά για να μικρύνουν οι νύχτες, δεν φτάνουν οι οικογενειακές βραδιές και τα τραπέζια, δεν φτάνει το δώρο και τα ταξίδια, δεν φτάνει τίποτα από μόνο
του. Χρειάζεται και ο ποιητής να τα υμνήσει όλ' αυτά, να τα εξωραΐσει και να
τους δώσει αξία, να τα κεντήσει και να τα εμφανίσει στους βιαστικούς και
αμήχανους κατοίκους της πόλης, που τρέχουν όλη μέρα  και δεν προλαβαίνουν από μόνοι τους να δουν την ομορφιά τους.

https://www.tanea.gr/2003/12/08/opinions/analwsima-oi-nyxtes-megalwnoyn

Πονοκέφαλοι

Επιδημία ανεξήγητων πονοκεφάλων εκδηλώθηκε στη Βρετανία από παιδιά που
διάβαζαν τον πέμπτο Χάρι Πότερ. Τα τρέξανε οι γονείς τα παιδιά στους γιατρούς,
αλλά το μυστήριο δεν λύθηκε. Και δεν μπορεί να λυθεί.

Αυτή η νέα γενιά είναι τόσο αλλιώτικη από τις προηγούμενες, ώστε θα χρειαστεί τη δική της Ιατρική για
να την καταλάβουμε. Κάποτε. Όταν μεγαλώσει. Μέχρι τώρα οι γιατροί φοβούνταν
ότι τα παιδιά θα αρρώσταιναν από την πολλή τηλεόραση που έβλεπαν, από το πολύ
κομπιούτερ που έπαιζαν και από τις πολλές ώρες που περνούσαν μπροστά σε οθόνες
γενικώς. Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τις συνέπειες, ονόμασαν και ξαναονόμασαν
τις εγκεφαλικές βλάβες που θα πάθαιναν όλα τα πιτσιρίκια κι ύστερα έπιασαν να
ετοιμάζουν τις θεραπείες. Περίμεναν πανέτοιμοι οι επιστήμονες τα πλήθη των
ασθενών, από οθόνες, παιδιών που δεν ήρθαν ποτέ. Τίποτε δεν έπαθαν τα παιδιά,
ας καρφώνονταν κι ας πωρώνονταν με τις εικόνες. Είναι άλλου είδους κατασκευή,
απρόβλεπτη και άγνωστη στους παλιούς εν τέλει. Μόνο με τις επτακόσιες σελίδες
του αγαπημένου τους βιβλίου αρρώστησαν ομαδόν. Δεν τους είχε ξανασυμβεί τέτοιο
πράγμα, τόση ανάγνωση μαζεμένη. Δεν το είχαν χρειαστεί ποτέ, ό,τι ήθελαν να
δουν από λογοτεχνία υπήρχε σε ταινία, μόνο στις ιστορίες του μικρού μάγου η
συγγραφή προηγείται στη μαζική κατανάλωση. Πόσο γρήγορα πια να τις γυρίσουν
και τις ταινίες; Πήρε φόρα και η Ρόουλινγκς, διπλασίασε τις σελίδες. Τα ξέκανε
τα παιδιά. Αυτά που δεν ζαλίζονται σε πλέι στέσον, ούτε σε ψηφιακά
τρισδιάστατα θεάματα, αυτά που δεν φοβούνται την ταχύτητα, προσομοιωτική ή
όχι, πέσανε κάτω σαν κοτόπουλα από την ανάγνωση. Είναι άλλου είδους
οργανισμοί, σας λέω.

https://www.tanea.gr/2003/11/03/opinions/analwsima-ponokefaloi

Κάποια χαλάρωση

Μέχρι να φτάσω στο σταθμό της Βικτώριας περνώντας από το πάρκο, το βαλιτσάκι με τα ροδάκια διαλύθηκε. Είναι κάπως θρασύ να κυκλοφορείς με τέτοιο πράγμα στην Αθήνα του σήμερα την ανασκαμμένη εκ βάθρων, αλλά καμιά φορά ξεχνιέται κανείς. Μπήκα στο Χόντο της Ομόνοιας κι αγόρασα ένα καινούργιο βαλιτσάκι, πάλι με ρόδες. Η  πατρίδα οφείλει να παρέχει τη δυνατότητα σε τέκνα της με μειωμένες μυϊκές δυνάμεις να τσουλάνε τις αποσκευές  τους. Πώς να μεταφέρω όμως τα ρούχα από τη μία βαλίτσα στην άλλη; Ο σεκιουριτάς της εισόδου κοιτούσε καχύποπτα.  Ντράπηκα να εκθέσω το ρουχισμό μου στο εξεταστικό του βλέμμα. Τις κατέβασα και τις δύο στο μετρό. Εκεί ο σεκιουριτάς είχε και όπλο. Άσε, σκέφτηκα, θα πάω στον Πειραιά. Στην αποβάθρα των πλοίων δεν έχει και τόσο σεκιούριτυ, επικρατεί κάποια χαλάρωση. Οι λιμενικοί επιτρέπουν σε ταξιδιώτες ακόμα και να κοιμούνται στα παγκάκια. Ίσως στους Ολυμπιακούς Αγώνες να στήσουν εδώ ένα σταθμό ελέγχου αλλοδαπών για μεταδοτικές ασθένειες, όπως προτείνουν οι αμερικανικές εκθέσεις ειδικών. Προς το παρόν μπορείς να ανοίξεις άνετα μια σακβουαγιάζ και να μεταφέρεις το περιεχόμενο της σε μιαν άλλη, χωρίς κανείς να σε ενοχλήσει ούτε καν με το βλέμμα. Μπορείς επίσης να εγκαταλείψεις την παλιά σου σακβουαγιάζ σε ένα παγκάκι, πράγμα που δεν μπορείς να κάνεις στους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Αγγλίας π.χ. όπου δεν υπάρχει ούτε καλαθάκι σκουπιδιών, από το φόβο τοποθέτησης βόμβας. Ίσως για τελευταία φορά να έμεινε ανενόχλητη μια χαλασμένη τσάντα στο λιμάνι, δίπλα σε ανθρώπους που κοιμούνταν σε παγκάκια, χωρίς να τρέξουν ειδικοί της Ασφαλείας να ελέγξουν αν περιέχει μέσα εκρηκτικά. 

 https://www.tanea.gr/2003/10/29/opinions/analwsima-kapoia-xalarwsi

Aνάσα της οικονομίας

Παρακαλούμε  να μην παρκαρετε, θα γίνει κατεδάφιση στις 29. Το έγραψαν πάνω στον τοίχο του τελευταίου μικρού σπιτιού που είχε απομείνει στο δρόμο. Όχι ότι είναι τίποτα σπουδαίο δηλαδή, μια πόρτα και δυό παράθυρα να την πλαισιώνουν, όλο κι όλο. Στυλ νεοκλασσικής προσαρμογής. αΈνας όροφος και στη στέγη μια σειρά από ακροκέραμα. Πράσινα παραθυρόφυλλα, ξύλινα. Τα λένε περσίδες, ίσως γαλλίδες, κάποιες ξένες τελοσπάντων που πέρασαν για λίγες δεκαετίες από τη γειτονιά πριν την παραδώσουν οριστικά στη γνήσια ελληνική εφευρετικότητα. Ο μηχανικός έβαλε κι όλας την ταμπέλα του μπροστά, θα χτιστεί μια πολυκατοικία με ποιος ξέρει πόσους ορόφους. Θα το πάει λίγο πίσω, το μάθαμε τώρα το σύστημα, θα χαρίσει λίγα μέτρα πεζοδρόμιο, άχρηστα τελείως, γιατί όλες οι άλλες πολυκατοικίες γύρω του είναι παλιές και δεν πρόκειται να αλλάξουν. Έτσι θα αποκτήσει δικαίωμα να υψώσει δέκα ορόφους που θα πνίξουν τον ακάλυπτο των υπολοίπων, αλλά το Πολεοδομικό δεν ασχολείται με λεπτομέρειες, εφαρμόζει το νόμο και πολύ μας πάει. Είναι κρίμα που οι πτυχιούχοι υπάλληλοι του δεν βρίσκουν όρεξη και ενδιαφέρον να μελετήσουν επί τόπου κάθε περίπτωση, ενώ έχουν μάθει τόσα πράγματα, έχουν ειδικευτεί και σπουδάσει.  Έχουμε σχέδιο πόλεως εδώ, όχι αυθαίρετα. Αν και με τέτοιο σχέδιο μπορείς να δείξεις κατανόηση στους αυθαίρετους οικιστές, ελπίζουν ότι θα προλάβουν να το διαμορφώσουν στα μέτρα τους πριν τους διαμορφώσει εκείνο. Εδώ πάντως εχουμε οργασμό οικοδομής κι ως γνωστόν η οικοδομή είναι ο πνεύμονας της οικονομίας. Η οικονομία λοιπόν ανασαίνει, καθώς εμείς ασφυκτιούμε και είναι σαφές ποιο είδος ανάσας έχουμε προτιμήσει. 

Αντικόμπλεξ

Δεν ξέρω τι λένε οι Αυστραλοί. Στην Αγγλία πάντως, μια μέρα με τη ζέστη που βλέπαμε αράδα τηλεόραση, πέσαμε σε μια εκπομπή για την Αθήνα που μας απογείωσε. Έδειχνε κυρίως τα έργα για την Ολυμπιάδα από ψηλά, κι ενώ εμείς ως γνώστες παραπονιόμασταν που δεν υπήρχε πουθενά πρασινάδα, εκείνη, η δημοσιογράφος που τα παρουσίαζε, άφηνε κάτι   σαν πίστη στο ελληνικό θαύμα να διαχέεται στην ατμόσφαιρα. Επηρεασμένη ίσως από μαθήματα που παρακολούθησε  σε κλασσικό Πανεπιστήμιο; Η κατάσταση ήταν εμφανώς δυσανάγνωστη, αν μη τι άλλο. Λακκούβες, λάσπη, ασπροκόκκινο πλαστικό δίχτυ και κίτρινα κράνη βασίλευαν παντού αλλά η αισιοδοξία του ρεπορτάζ ξεπερνούσε κάθε προπαγάνδα. Στις ερωτήσεις και στις απορίες υπήρχαν απαντήσεις, εξηγήσεις και πεποίθηση. Βλέποντας την Αθήνα από ψηλά, με τα μάτια των ξένων που θέλουν να πιστέψουν σ' αυτήν, που θέλουν  να τη θαυμάσουν, όπως έχουν μάθει να κάνουν στο σχολείο από μικρά παιδιά, την είδαμε κι εμείς αλλιώτικα, τουλάχιστον για λίγο. Ξεχάσαμε τους φόβους που μας κατατρέχουν σχετικά με την Ολυμπιάδα γενικώς, πιστέψαμε κι εμείς, εγώ προσωπικά για πρώτη φορά το πίστεψα βαθιά, ότι θα τα καταφέρουμε στο τέλος. Κι όχι με τον χειρότερο τρόπο.  Ήταν ένα πολύ βαρετό απόγευμα, οι Βρετανοί ήταν εμφανώς κατάπληκτοι με τη ζέστη που είχε παραλύσει τα πάντα κι ίσως ο σεβασμός απέναντι σε ανθρώπους που εργάζονται σε μόνιμο καύσωνα για να στήσουν δεκάδες γήπεδα και τσιμεντοχωριά σε μια πόλη πνιγμένη ήδη στο τσιμέντο, να ήταν κάπως διογκωμένος. Αλλά ήταν τόσο ξεκάθαρο και φανερό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο επιθυμούν να γοητευτούν από την Ελλάδα. 'Οσο κι αν εμάς συχνά μας απογοητεύει.

Ανάμεσα στα κύματα

Έφυγα για διακοπές πάνω στο κύμα του καύσωνα, γύρισα πάνω στο κύμα του άλλου καύσωνα. Με τόσα κύματα είναι κρίμα να ξοδεύει κανείς ενέργεια για να ταξιδεύει, θα έπρεπε κανονικά να μας μεταφέρουν αυτά στις κορυφές τους. Το καλύτερο κύμα όμως το συνάντησα στο δρόμο, στις κρύες χώρες που νόμιζα ότι είχα επισκεφτεί, κουβαλώντας μαζί μου πουλόβερ και καμπαρτίνες. Εκεί να δείτε καύσωνα, στα τόσο χαριτωμένα λονδρέζικα λεωφορεία, με τα παράθυρα που δεν ανοίγουν παρά έναν πόντο στο πλάι, να στάζεις ιδρώτα και να ονειρεύεσαι τα κλιματιζόμενα τρόλεϊ Κυψέλη- Παγκράτι και τις παραλίες της Αττικής. Φυσικά τιμωρήθηκα που αρνήθηκα την πόλη μου στις δύσκολες στιγμές της, ζητώντας δροσιά σε άλλες πρωτεύουσες, αλλά τουλάχιστον ένοιωσα για πρώτη φορά τόσο πολύ βαθιά Ευρωπαία και μάλιστα στην πρωτοπορία της Ευρώπης. Στην Αθήνα αν μη τι άλλο γνωριζόμαστε με αυτό που ίσως θα είναι το κοινό ευρωπαϊκό μας μέλλον, ένα διαρκές κύμα καύσωνα που δεν σε πάει πουθενά και καλό είναι να μένεις κι εσύ όσο το δυνατόν ακίνητος μέχρι να διαβεί και να περάσει. Μ' αυτή τη νότια σοφία της απάθειας που μιμείται τις σαύρες και άλλα αθόρυβα είδη στα θερμά κλίματα, μπόρεσα να δω κι από μακριά όλα τα γνωστά ελληνικά δεινά που σχετίζονται με την αδράνεια και τη διστακτικότητα, υπό το φως και τη θέρμη ανανεωμένης κατανόησης και επιείκειας. Το καλύτερο θα ήταν να με περιμένει κι η πατρίδα με λίγη δροσούλα, μελτεμάκι αυγουστιάτικο που θα στάλαζε για πάντα  αίσθημα ανωτερότητας απέναντι σε κάθε εταίρο. Αλλά δεν έφτασε η τύχη μου ως εκεί.