Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2011

Οχι στο Οχι

Εικόνα
Aπό το PROTAGON http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9775

Δεν μου αρέσει να λέω όχι. Θα ήθελα να λέω συνέχεια ναι. Προτείνετέ μου να πούμε ένα τραγούδι παρέα, να χορέψουμε, να πάμε βόλτα, να περπατήσουμε σε βουνά, να ταξιδέψουμε, να πάμε εκδρομές, να βγάλουμε φωτογραφίες, να πάμε σινεμά, θέατρο, ή σε εκθέσεις, λέω ναι. Ζητείστε μου να δουλέψω τζάμπα για την πολυκατοικία, για τη γειτονιά, για μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό, να μαγειρέψω για πάρτι- ρεφενέ, να δανείσω τα ρούχα μου για το καρναβάλι, ή να χαρίσω κάμποσα από δαύτα, να κάνω μπέιμπι σίτινγκ, να πω παραμύθια στο παιδάκι σας, να το νανουρίσω, να σας βγάλω φωτογραφίες, να σας διηγηθώ ιστορίες, να ρετουσάρω τα κείμενά σας, να απαντήσω σε σφυγμομετρήσεις, κι ένα σωρό ακόμα πράγματα, τρελαίνομαι να λέω ναι.

Ωστόσο αντί για τέτοια μου ζήτησαν ας πούμε πριν λίγες μέρες να συμμετέχω σε μια ομάδα που δεν πληρώνει φόρο ακινήτων, και μάλιστα μου το ζήτησε κάποιος που έχει ένα εξαιρετικό ακίνητο κι επιπλέον σιτίζεται στο πρυ…

E, δεν είμαστε και Λιβύη

Εικόνα
Από το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9663

Είδαμε το βίντεο με το λιντσάρισμα του Καντάφι το βράδυ της μέρας που ένας διαδηλωτής σκοτώθηκε στην Αθήνα. Ήταν φρικτό πέρα από κάθε περιγραφή. Ξέραμε ότι ο Καντάφι υπήρξε δικτάτορας που σκότωσε πολλούς ανθρώπους και βασάνισε περισσότερους, ότι υπήρξε ισχυρός, πλούσιος, αδίστακτος, χάρηκε όλες τις πολυτέλειες κι απόλαυσε πολλά, αιματοκύλισε τη χώρα του κι όλα αυτά, όμως εκείνη τη στιγμή που πέθαινε ήταν ένας γέρος κυνηγημένος, παραμορφωμένος από τον πόνο, με αίματα στα χείλια και παντού, να τον τραβάνε, να τον ξεσκίζουν σαν κουρέλι, να τον χτυπούν και να τον σέρνουν, να τον βασανίζουν με κραυγές θηρίων, ένας άνθρωπος που υπέφερε κι ευχόσουν, ας πεθάνει πια να σταματήσει αυτό το μαρτύριο. Το δικό του και το δικό μας, να βλέπουμε πόσο πολύ οι άνθρωποι μπορούν να διψάνε για αίμα, για τον πόνο του άλλου, όποιος κι αν είναι, πόσο πολύ αντέχουν να πονάνε τα θύματα, πόσο άπληστοι είναι οι θύτες.
Σύμπτωση εκείνη τη μέρα …

Μέρα στο φαλακρό βουνό

Εικόνα
Το τελεφερίκ της Πάρνηθας είναι τώρα δωρεάν και περνά κάθε ενάμιση λεπτό, ανακαινισμένο εντυπωσιακά. Πόσα χρόνια είχαμε να πάμε; Δεν το αποφασίζαμε, να μη δούμε τα καμένα. Εδώ έχουν φτιάξει ένα σούπερ χλιδάτο κτίριο με πολυελαίους, σκάλες τεράστιες, μέχρι κι ένα μουσειάκι για την Πάρνηθα. Η χρήση του τελεφερίκ είναι δωρεάν. Μπαίνουμε στο θαλαμίσκο καθώς περνά αργά μπροστά μας με ανοιχτή την πόρτα, μαζί με δυο μαμάδες και μια ξανθιά μεσήλικη κουρασμένη γυναίκα. Καθώς υψώνεται η καμπίνα πάνω απο την απότομη πλαγιά, τα παιδιά ξετρελλαίνονται, σέρνονται απο κάθισμα σε κάθισμα, οι μαμάδες ανησυχούν. Η ξανθιά γυναίκα σχεδόν θρηνεί για το βουνό, τις πυρκαγιές που το κατέστρεψαν, το ξενοδοχείο που ρήμαξε. ‘Δεν αγάπησε κανείς αυτόν τον τόπο λέει κουνώντας το κεφάλι, μόνο ο θεός τον αγαπά’. Κι όντως ο θεός έχει ξημερώσει πάλι μια ωραία ηλιόλουστη μέρα, ό,τι χρειάζεται για εκδρομή. 
Φτάνοντας  επάνω περπατάμε για ώρα σε φαρδείς διαδρόμους ντυμένους με μοκέτα που στρίβουν και ξαναστρίβουν …

Finis Greciae

Εικόνα
Περιμένω ένα λεωφορείο στη Σόλωνος. Έχει κίνηση, έχει μαζευτεί κόσμος στη στάση. Το βλέπουμε να έρχεται απο μακριά, αλλά πηγαίνει πολύ αργά. Ένας μεσήλικας, ένας ψηλός που μοιάζει λίγο στον ηθοποιό Γιώργο Κωνσταντίνου, μονολογεί στο κοινό της στάσης:
-Α, την καημένη τη γυναίκα, να το λεωφορείο, περίμενε μια ώρα, βαρέθηκε, κουράστηκε, πήρε ταξί. Μόλις τώρα το πήρε το ταξί. Μια ώρα περίμενε, δεν άντεξε άλλο.
Κουνάνε το κεφάλι μια- δυο γυναίκες. Το ξαναλέει, δεν μπορεί να το χωνέψει ότι η γυναίκα πήρε το ταξί.
-Μια ώρα περίμενε η γυναίκα, μια ώρα.
Ξανακουνάνε φιλικά μια δυο το κεφάλι. Ο άντρας συνεχίζει να μονολογεί.
-Αχ καημένη Ελλαδίτσα, πας, τέλειωσες, αυτό ήταν...
Δεν ξέρω γιατί, μου σφίγγεται η καρδιά. Θα φταίει το ύφος αυτό, δεν είναι βαρύγδουπο, ΄δεν είναι θρηνητικό, σαν μια απλή διαπίστωση, είχαμε μια Ελλαδίτσα και τώρα δεν την έχουμε, μια Ελλαδίτσα όπου ερχόταν το λεωφορείο πριν απελπιστείς και πάρεις ταξί. Φτάνει το λεωφορείο κι όταν ανεβαίνουμε και μπαίνουμε μέσα, τρεκλίζω α…

Ασιτία και παχυσαρκία

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9523
Ξέρω ένα φτωχόπαιδο στη γειτονιά μου, το ξέρω από μωρό. Ζει με τη γιαγιά του, οι γονείς έχουν χωρίσει, ο πατέρας το επισκέπτεται, τη μάνα δεν την έχω δει. Κυκλοφορεί πολύ στο δρόμο, προσπαθεί να βρει παρέα, πιάνει φιλίες με τα μεταναστόπουλα, προς απελπισία της γιαγιάς. Η οποία το συντηρεί μόνη της, με τη χαμηλότερη δυνατή σύνταξη χηρείας που υπάρχει. Δεν μπορεί να του πληρώσει φροντιστήριο αγγλικών, όπου πάνε όλα τα γειτονόπουλα, και τώρα στο γυμνάσιο, δεν μπορεί ούτε  ιδιαίτερα, ούτε το άλλο φροντιστήριο, για να μπει στο Πανεπιστήμιο.

Το παιδάκι αυτό έχει μεγάλα προβλήματα, αλλά του λείπει εκείνο που θα συγκινούσε την άπονη κοινωνία: δεν πεινάει ποτέ. Ή μάλλον δεν χορταίνει ποτέ. Πεινάει συνέχεια και μασουλάει συνέχεια κάποιο άθλιο κρουασάν από αυτά που πουλάνε σε πλαστικό σακκούλι, οπότε θα δυσκολευτεί να λιποθυμήσει από την πείνα μια μέρα στο σχολείο του και να διεγείρει το ενδιαφέρον. Εξάλλου δεν ξέρω αν η γιαγιά του θα δεχ…

Σκουπίδια γιωταχί

Εικόνα

. 

Ντρέπομαι τα παιδιά μου

Εικόνα
Το πρωί ανεβαίναν απο την Πατησίων διάφορα μπλοκ. Απο τη Μάρνη άλλα. Μερικοί φορούσαν καπελάκια πορτοκαλι, κάποιοι κόκκινα, κάποιοι άσπρα, ανά συνδικάτο φαντάζομαι. Στο Σύνταγμα είχαν κλείσει τους δρόμους, αλλά στη μέση, στην πλατεία, είχε κενό.
Κάποια στιγμή είδα στη Σταδίου μια ομάδα να ανεβαίνει, νεαροί με μάσκες, μάσκες αερίων, μάσκες επαγγελματικές, μαντίλια, παλούκια στον ώμο με μαύρα σημαιάκια στην κορφή, προχωρούσαν ορμητικά προς τα πάνω, τα σκαλιά, τη Βουλή. Πέταξαν απο κει μολότοφ, βάλαν φωτιά, όπως είδα στην τηλεόραση αργότερα, σε ένα στέγαστρο φρουρού. Γύρισα προς τα πίσω, κατέβηκα την Πανεπιστημίου, άδεια, γεμάτη σκουπίδια, με μερικές παρέες να πηγαινοέρχονται. Τα κτίρια κλειστά όλα, άνυπεράσπιστα. Μεθαύριο θα έχουν ξεκολλήσει κι άλλα μάρμαρα απο τις προσόψεις, κι άλλες παλιές πέτρες, όπως εκείνη η τεράστια που την έβγαλαν απο τη γωνία Κριεζώτου και Πανεπιστημίου.
Ας καταφέρω να τ' αντικρίσω όλα χωρίς να με νοιάζει. Γιατί να με νοιάζει;
Περνάω απο τα Εξάρχεια, οι αφ…

Ηλιόλουστο πρωινό στην Αθήνα

Εικόνα
Σήμερα βρήκα μια διαδρομή με λιγότερη κατάθλιψη. Πήγα μετά το πάρκο προς την Ομόνοια αντί να πάω προς την Πανεπιστημίου. Η Πανεπιστημίου τώρα τελευταία μου φαίνεται ό,τι πιο καταθλιπτικό υπάρχει. Είναι γεμάτη ζητιάνους, μερικούς πολύ επιθετικούς, μουτζουρωμένους τοίχους, κλειστά μαγαζιά, κι εκεί μπροστά στην έρμη την Αθηναϊκή Τριλογία νομίζεις ότι αναδίδεται το μίσος που νοιώθει όλος ο κόσμος για κάθε τι 'αστικό', δημόσιο και προσεγμένο. Εκείνη η εθνική Βιβλιοθήκη βρωμοκοπάει κοτετσίλα, με ένα στρώμα κουτσουλιές μονίμως στα σκαλιά της, με φτερά και σκουπίδια κολλημένα, σιχαίνεσαι να τα πατήσεις.
Σήμερα κατέβηκα στην Κάνιγκος, ρώτησα σε ένα μαγαζί πού είναι η Σατωβριάνδου γιατί την είχα ξεχάσει (επειδή είναι δίπλα στο Μινιόν, την είχα απωθήσει) ο πωλητής με έστειλε σωστά μιλώντας με πολύ πολωνέζικη προφορά, κι η Ομονοια γενικά μου φάνηκε πολύ νορμάλ σε σχέση με τις προηγούμενες φορές που είχα πάει. Είναι να πετύχεις τη σωστή μέρα και ώρα τελικά. Η Αγορά ήταν γεμάτη κόσμο και μ…

Aρχαία στο Δημοτικό!

Εικόνα
Μου ήρθε μια πρόσκληση να ενισχύσω το γκρουπ του Facebook που προτείνει την εισαγωγή του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών απο το Δημοτικό, επειδή είναι η μοναδική μας κληρονομιά και πρέπει να μεταβιβάζεται στα παιδια μας. Νομίζω ότι αυτά είναι ημίμετρα. Τα αρχαία πρέπει μεν να διδάσκονται απο το Νηπιαγωγείο, αλλά αυτό δεν φτάνει αν στα σπίτια μας μιλάμε νέα ελληνικά και μεγαλώνουμε γλωσσικά λάθος τα παιδιά μας. Κανονικά πρέπει να μπαίνει ένα τσιπάκι στον εγκέφαλο κάθε μωρού που γεννιέται εντός των ελληνικών συνόρων, αφού όμως πρώτα εξεταστεί το DNA του αν είναι γνησίως ελληνικό. Κι εδώ είμαστε πάρα πολύ πίσω σε σχέση με τους προγόνους μας, οι οποίοι αν ήταν στη θέση μας θα είχαν εντοπίσει το γνησίως ελληνικό γονιδίωμα και θα πετούσαν στα σκουπίδια ή στονΚαιάδα όποιο μωρό δεν το είχε. Εκείνοι ήταν φυλετιστές οργανωμένοι, όχι σας εμάς τους ξενέρωτους. Ο Περικλής ας πούμε είχε βάλει νόμο ότι αθηναίος πολιτης είναι μόνο όποιος έχει και τους δυο γονείς αθηναίους, κι ας εμενε απ' έξω ο ί…

Τα καημένα τα παιδιά

Εικόνα
Τα καημένα τα παιδιά του σχολείου, τα λυπάμαι. Να πρέπει από τα δεκαπέντε και τα δεκατρία να μπαίνουν στο κουρμπέτι της πολιτικής ανάδειξης, θέλουν δε θέλουν… Να πρέπει να παίρνουν μέρος σε όλες αυτές τις αναμετρήσεις, ή να οφείλουν απλώς να γυρίσουν την πλάτη στο σχολείο και όλα όσα θα μπορούσε να τους προσφέρει, και να αφοσιωθούν στο φροντιστήριο, άλλη τραγωδία απώλειας κι αυτή.Νομίζετε ότι είναι εύκολο, ότι έχει πλάκα; Ακούγεται πρακτικό, τα σχολεία κλείνουν, τα παιδιά πάνε φροντιστήριο κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Κι αν ήθελαν το σχολείο, σε ποιον θα τολμήσουν να το πουν; Αν προτιμούσαν αυτό που δικαιούται κάθε έφηβος, το λίγο χρόνο που μοιάζει απέραντος και ξεχειλωμένος, αυτά τα τρία, τα τέσσερα χρονάκια, αυτό το μοναδικό κι ανεπανάληπτο προνόμιο που αν το χάσουν δεν επανέρχεται, από ποιον θα το διεκδικήσουν; Κοιτάχτε τις φωτογραφίες από τη φτωχή Αφρική και την Ασία. Τα παιδιά δεν δικαιούνται εφηβεία, κι αυτό είναι μια από τις χειρότερες στερήσεις. Δώδεκα χρονών και δέκα κι εννιά τα …

H εκπαίδευση του σκύλου και του ανθρώπου

Εικόνα
Τα σκυλιά μου προκαλούσαν πάντα αμηχανία. Δεν τα συμπαθούσα, ειδικά τα μεγάλα και κακομαθημένα που αυξάνονται και πληθύνονται στη γειτονιά τα τελευταία χρόνια. Έχουν βαλθεί οι Κυψελιώτες να δοκιμάσουν τα όρια αντοχής διαμερισμάτων, και κυρίως πεζοδρομίων. Όμως  δέκα χρόνια τώρα τριγυρνούσα κι εγώ με ένα ημίαιμο γκριφόν μεσαίου μεγέθους κατά πόδας, κι όχι  για να ξεπεράσω την τόσο ντεμοντέ αμηχανία έως αντιπάθεια μου για τα σκυλιά. Ήταν μια ακόμα από τις παλικαριές που έκανα ως μητέρα. Λέμε  μεγάλες κουβέντες, παίρνουμε γελοίες σοφές αποφάσεις γεμάτες αδιαλλαξία πριν κάνουμε παιδιά, ύστερα βάζουμε νερό στο κρασί και σκυλιά στη ζωή μας. Τα παιδιά ήθελαν σκυλάκι, κι  αντιστάθηκα σθεναρά τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια (δεν είναι και λίγα), αλλά τελικά ένα υπέροχο κουτάβι παρατημένο στα σκουπίδια μαζεύτηκε σπίτι κι έγινε μέλος της οικογένειας. Επειδή αντιπαθώ τα σκυλιά, τα φοβάμαι και δεν έχω ιδέα, πέρασα ένα ολόκληρο πρωινό να ψάχνω το κατάλληλο βιβλίο για την ανατροφή σκύλου σε διαμέρισμα, κι…

Επιστροφή στην Τοσίτσα

Εικόνα
Πέρασα το μεσημέρι απο την Τοσίτσα, επειδή είχα γράψει στο Πρόταγκον (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9277) για τις εκδηλώσεις που τέλειωσαν, κι είχα πάρει τη φωτογραφική μου μηχανή μαζί. Κατέβηκα απο πάνω, απο Μπουμπουλίνας, παίρνοντας την αριστερή πλευρά του παρτεριού, αλλά κάπου στη μέση ομολογώ ότι άλλαξα πλευρά, επειδή στη δεξιά κατεβαίνοντας έχει λιγότερη συναλλαγή. Και δεν τόλμησα να βγάλω φωτογραφία. Ήταν μια κατάσταση απερίγραπτη, δεν υπάρχουν λόγια. Φαίνεται πως με τις εκδηλώσεις κάπως είχαν απομακρυνθεί τα πρεζόνια και οι έμποροι, οπότε μόλις τέλειωσαν οι εκδηλώσεις, εκείνη την ώρα ακριβώς, είχαν ξεχυθεί πιο χαρμάνηδες απο ποτέ; Δεν ξέρω. Κάτω είχε γεμίσει ήδη σκουπίδια, βρωμοκοπούσε, σύριγγες είχαν βγει και μετρούσαν δόσεις, κάμποσοι άνθρωποι αδύνατοι, παραμορφωμένοι, είχαν ήδη χυθεί στα παγκάκια, άλλοι ετοιμάζονταν στα παρτέρια. Και μιλάμε για πλήθος. Κατέβηκα με σφιγμένη καρδιά και στομάχι μέχρι την Πατησίων, στάθηκα στη στάση του τρόλει, όπου οι άνθρ…

Κι ύστερα οι εκδηλώσεις τέλειωσαν

Εικόνα
Επτά μέρες στην Τοσίτσα έκαναν εκδηλώσεις για να τη ζωντανέψουν και να την ανθρωπέψουν, κι όσο να’ ναι τη ζωντάνεψαν. Δηλαδή στην Πατησίων επάνω, μπροστά στο Πολυτεχνείο όπου έχει και άσυλο (κανονικό άσυλο ανιάτων αυτό) το εμπόριο και η διανομή ναρκωτικών συνεχιζόταν με ζήλο, αλλά στον πεζόδρομο λίγο πιο πάνω ένα σωρό κανονικοί άνθρωποι ανακάλυπταν ίσως με έκπληξη έναν ωραίο χώρο. Όπου θα μπορούσαν να έχουν ξαναπεράσει, να έχουν καθίσει και ρομαντζάρει, χαζέψει και φλερτάρει, ξεκουραστεί και δώσει ραντεβού. Γιατί δεν το είχαν κάνει μέχρι τότε, θα αναρωτιούνται ίσως. Οι επτά μέρες πέρασαν, οι εκδηλώσεις τέλειωσαν και οι κανονικοί άνθρωποι γύρισαν στα κανονικά τους στέκια και τις γειτονιές τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στο γνωστό εμπόριο. Δεν μπορείς να απαιτήσεις να γίνονται κάθε μέρα και ώρα της μέρας εκδηλώσεις στην Τοσίτσα μπας και αποφασίσουν να ξεκουμπιστούν οι ανίατοι. Τι μπορείς να κάνεις;Κάποιοι λένε να έχει συνέχεια φρουρά, αστυνομία, φύλαξη και τα σχετικά. Πιο πάνω, στη δ…

Γιαπωνέζοι στην Πανεπιστημίου

Εικόνα
Δυο γιαπωνέζοι τουρίστες κατέβαιναν την Πανεπιστημίου νωρίς ένα απόγευμα την περασμένη εβδομάδα. Περιέργως ήταν εντελώς άδειο το πεζοδρόμιο, δεν είχαν απλώσει πραμάτεια οι μετανάστες, έλειπαν οι ζητιάνοι, δεν είχε καν ανοίξει ο κουλουράς, κανείς δεν πουλούσε εισιτήρια λεωφορείων. Τι να πουλήσει, δεν υπήρχαν λεωφορεία, απεργούσαν μαζί με τρόλεϊ και μετρό. Ψυχή στη στάση, έρημα τα πεζοδρόμια. Και πολύ καθαρά. Μια σπάνια στιγμή δηλαδή, αλλά το ζευγάρι δεν θα ήξερε. Η λεπτή γιαπωνέζα, με μακριά άσπρη φούστα όλο δαντέλες και βολάν, έσερνε μια βαλίτσα εκτυφλωτικού ροζ χρώματος, ο άντρας με πράσινη καρό βερμούδα και βαλίτσα ζωγραφισμένη στο χέρι. Καλλιτεχνικές παρουσίες.
Χωρίς να σταθεί καθόλου η γυναίκα έβγαλε μια μεγάλη φωτογραφική μηχανή από την τσάντα της και προσπάθησε να φωτογραφίσει την Ακαδημία, αλλά δεν τα κατάφερνε περπατώντας. Είχε όμορφο φθινοπωρινό φως, έμοιαζαν ρόδινοι οι τοίχοι. Παιδεύτηκε λίγο με τη μηχανή, τελικά κοντοστάθηκε μπροστά στις νεραντζιές. Κοίταξε γύρω, ίσως έψαχν…

Νησίδα στην Πατησίων

Εικόνα
Έβλεπα πάντα απο το τρόλει αυτή τη βίλα, και μου φαινόταν σαν οφθαλμαπάτη. Πάνω στην Πατησίων αυτό το παλιό κτίριο χωμένο στα δέντρα, πώς ξέφυγε; Επι χρόνια έμοιαζε να κατοικείται, ύστερα να ρημάζει, κλειδωμένο και με κάτι σαβούρες μπροστά. Κατέβηκα τις προάλλες απο το τρόλει στην απέναντι στάση και πέρασα στον κήπο του. Εχει μια ταμπέλα του Δήμου, λέγεται Βίλα Κλωναρίδου, ήδη λοιπόν προχώρησε πολύ το πράγμα, γιατί το να μαθαίνεις τα ονοματα των πραγμάτων και των τόπων στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Μια παρέα γέρων αλβανών καθόταν σε ένα παγκάκι παραπλεύρως και κουβέντιαζαν. Το φωτογράφισα κόντρα στον ήλιο, δεν βγήκε και πολύ σπουδαία. Φαίνεται πάντως η αμηχανία μπροστά σε ένα τέτοιο απόκτημα. Δεν ξέρω πώς κατέληξε στο Δήμο, κι αν θα τελειώσει η αποκατάσταση. Μπορεί να βοηθήσει στην προσπάθεια όποιου κάποτε θελήσει να φανταστεί την Πατησίων ως εξοχική οδό. Αυτό. Για να γίνει λειτουργικό -ως τι; δανειστική βιβλιοθήκη;- βλέπουμε.