Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2011

Koρίτσια και κλαριά

Εικόνα
Στην καινουργιοστρωμένη αλέα του πάρκου κάνουν βόλτα δυο οικογένειες μουσουλμανικές. Οι γυναίκες φοράνε μαντίλα, τα κορίτσια που έχουν μπει στην εφηβεία επίσης. Εφηβεία μεν, αλλά είναι ακόμα τόσο μικρά, ασχημάτιστα κορμάκια και γελαστά προσωπάκια υπονομεύουν τη σεμνότητα της μαντίλας. Παίζουν μπάλα, μαντιλοφορούσες μικρές και μη, ένα σμάρι αγόρια και κορίτσια. Κάποια στιγμή την κλωτσάει ένα πιτσιρίκι ψηλά, μπλέκεται η μπάλα στα γυμνά κλαριά της ακακίας και μένει εκεί. Μια πλαστική παλιόμπαλα είναι, τα παιδιά όμως τη θέλουν διακαώς, να συνεχίσουν το παιχνίδι. Προσπαθούν να κουνήσουν τον κορμό, τίποτε. Ένα από τα μαντιλοφορεμένα κορίτσια σκαρφαλώνει στο δέντρο. Φοράει τζιν, τα καταφέρνει, με δυο κινήσεις βρίσκεται ανάμεσα στα κλαριά. Της φωνάζουν από κάτω, οι γονείς ανησυχούν, η μπάλα είναι μακριά, στα ακριανά κλωνάρια, δεν τη φτάνει. Στέκονται μερικοί περαστικοί και σχολιάζουν, θα σκοτωθεί παρατηρεί κάποιος. Αλλά η μικρή δε σκοτώνεται, τινάζει τα κλαριά, τρικυμίζει το δέντρο, φτάνει η …

Το βαρετό κριτήριο

Εικόνα
Κι όµως, ο Καντάφι υπήρξε κάποτε επαναστάτης. ∆εν ξέρω αν το καθεστώς του βασιλιά που ανέτρεψε ήταν λιγότερο ή περισσότερο τυραννικό από το δικό του, πάντως ήταν σίγουρα φιλοαµερικανικό. Το ανέτρεψε µε µια οµάδα αξιωµατικών και κήρυξε ∆ηµοκρατία. Ισλαµική, άµεση, τζαµαχιριγιανή, της άλλαζε διάφορα ονόµατα κατά καιρούς, και κάθε τόσο την κήρυττε από την αρχή µε αλλαγές προς το λαϊκότερο και το αµεσότερο.
Πώς µπορεί λοιπόν κανείς να καταλάβει αν ένας αντιαµερικανός ανατροπέας βασιλείας, σπουδασµένος στην ελληνική Σχολή των Ευελπίδων είναι αρκετά εντάξει για να τον κάνει παρέα και να µην κινδυνεύει στο µέλλον να βρεθεί εκτεθειµένος;
Γιατί πρέπει να παραδεχτούµε πως όλα τα καλά τα είχε ο Καντάφι.
Αντιιµπεριαλιστής δεδηλωµένος. Προστάτης όλων των αντιιµπεριαλιστών του κόσµου. Εµπνευστής ιδεών για τρίτο δρόµο, τέταρτο, πέµπτο. Ασίγαστη έµπνευση για νεωτερισµούς, άφηνε άφωνο τον κόσµο κάθε τόσο. Θα πρέπει να έκρυβε µέσα του και µια καλλιτεχνική φλέβα. Πότε το πράσινο βιβλιαράκι, πότε οι σ…

Οι Πομάκοι και οι φοιτητές

Στα Πομακοχώρια όπου μετέβη ο αεικίνητος πρωθυπουργός μας, δεν είχε πρόβλημα με τους νέους. Χαμογελαστά παιδιά έδειξαν γύρω του οι φωτογραφίες. Κορίτσια με μαντίλες και χωρίς μαντίλες, αγόρια κανονικά, όλα φαίνονταν ευχαριστημένα που βρίσκονταν δίπλα του. Μήπως δεν είχαν λόγους δυσαρέσκειας; Στο κάτω- κάτω ο πρωθυπουργός εκπροσωπεί το ελληνικό κράτος, από το οποίο έχουν αρκετά ταλαιπωρηθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μέχρι πριν δεκατρία χρόνια χρειάζονταν χαρτιά για να περνάνε μια μπάρα και να πηγαίνουν στο χωριό τους. Ίσως, μπροστά στη μεταχείριση του παρελθόντος, το παρόν να μοιάζει ειδυλλιακό. Δεν ξέρω. Λίγες μέρες μετά, ο πρωθυπουργός μιλώντας σε κοινό φοιτητών στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, είχε μπροστά του μερικούς έλληνες φοιτητές που φώναζαν, έβριζαν, τον διέκοπταν, και γενικά φέρθηκαν αρκετά άσχημα. Διάβασα στο ρεπορτάζ ότι κάποιος ζήτησε να ηρεμήσουν για να γίνει διάλογος και ένας φοιτητής απάντησε: «Τι λες ρε, αυτός μου έκοψε την υποτροφία μου, τι διάλογο να κάνω;»Λίγο …

Επιστροφή στην Αλεξάνδρεια

Εικόνα
Από τη µέρα που ξεκίνησαν τα γεγονότα στην Αίγυπτο, ο πιο καλός ο µαθητής στα µαθήµατα ελληνικής γλώσσας, Αλεξανδρινός που µένει εδώ χρόνια, γυµναστής επαγγελµατίας, είναι αδύνατον να συγκεντρωθεί στο µάθηµα. Κάναµε τις λέξεις της πολιτικής, µιλήσαµε για δηµοκρατία, συνεχίζουµε να µιλάµε, αλλά αδύνατον να ξαναβρεί το ενδιαφέρον του για ρήµατα και ουσιαστικά. Το βλέµµα του χάνεται όσο εξηγώ χρόνους και πτώσεις, ταξιδεύει κάπου στο Λιβυκό, ατενίζει το λιµάνι της πόλης του. Θα ήθελε να είναι εκεί, µας λέει συνέχεια. Ζωντανεύει λίγο όταν τα κορίτσια, Ευρωπαίες όλες, τον ρωτάνε ανήσυχα αν υπάρχει φόβος να επιβληθεί σαρία στην Αίγυπτο. Οχι, µας διαβεβαιώνει, δεν είναι τέτοια η επανάσταση. Τον ενοχλείπου δεν ξέρει αρκετές λέξεις. Πιάνει παθιασµένη συζήτηση µε τους συµπατριώτες του στα αραβικά. Αντε να κάνεις µάθηµα… Τη µέρα που έφυγε ο Μουµπάρακ, µας έφερε γλυκά. Μα είναι καλό να παίρνει ο στρατός την εξουσία; ρωτάµε εµείς που έχουµε άλλα στάνταρ. Χαµογελά πλέον κάπως απόµακρα, κουνά το κεφά…

Ο Σισέ της χρονιάς

Εικόνα
Πέντε χρόνια πριν δεν ήξερα το όνοµα Σισέ. Τώρα έχω τρεις Σισέ στη ζωή µου. Ο ένας είναι εξώφυλλο στις εφηµερίδες µε φούστα και τατουάζ, µόνο σαν εικόνα τον ξέρω. Πάµπλουτος και άνετος, δεν έχει καµία σχέση µε τους Σισέ που γνωρίζω. Αυτός είναι ποδοσφαιριστής και φοράει εκτός εργασίας ρούχα υψηλής ραπτικής. Αυτοί είναι µικροπωλητές και φοράνε παντού ρούχα ποδοσφαιρικά. Ισως έχουν ταλέντο στην µπάλα, ονειρεύονται να ήταν στη θέση του. Νοµίζω πως είναι συµπατριώτες, αν ο γνωστός Σισέ είναι Σενεγαλέζος.
Ο ένας από τους δυο γνωστούς µου Σισέ είναι όµορφος, θα γινόταν καλύτερο φωτοµοντέλο από τον ποδοσφαιριστή. Αν φορούσε αυτός µαύρη φούστα µε λευκό σακάκι, θα έµενε τόσο άφωνο το κοινό των ντεφιλέ, που δεν θα µπορούσε να συζητάει για ανδρισµό και τέτοια. Κι ας µην εµφανιζόταν σαν άνδρας της χρονιάς, ας ήταν απλώς ο Σισέ της χρονιάς.
Οµως ακόµα ο δικός µου Σισέ δεν έχει συναντήσει τον φωτογράφο που θα τον αναδείξει. Μόνο εµάς συνάντησε, τις εθελόντριες δασκάλες που τον µάθαµε να γράφει ελ…

Η δημόσια γη μας ανήκει!

Ουφ, ευτυχώς που θα κατοχυρωθεί νοµοθετικά πως η Ελλάδα δεν πουλάει τη γη της, γιατί είχα αρχίσει να ανησυχώ. ∆εν ήταν για τη γη, για τις παραδόσεις µας ήταν ό,τι πολυτιµότερο έχουµε. ∆ιότι εµείς τη δηµόσια γη δεν την έχουµε για πούληµα. Την έχουµε για καταπάτηση. Να πηγαίνει ο κοσµάκης που δεν έχει αλλού οικόπεδο (ή που έχει οικόπεδο και µαζί πείρα καταπατήσεων) να χτίζει το εξοχικό του, να βάζει το ρεύµα του, το κοπάδι του, το περιβολάκι του, όλα τα ωραία του τέλος πάντων, να σηκώνει και τον φράκτη του, να φτιάχνει τη χωµατερή του δίπλα στο δάσος προβλέποντας και την καταπάτηση του µέλλοντος και µετά να αρχίζει τις διαπραγµατεύσεις µε τον ιδιοκτήτη δηµόσιο. Ετσι τα βρήκαµε, έτσι τα θέλουµε. Φανταστείτε τώρα να πουλιόταν δηµόσια γη σε τίποτε Ευρωπαίους που θέλουν να χτίζουν µε σχέδιο, µε πολεοδόµους (κι όχι µόνο µε πολεοδοµίες), να χαράζουν δρόµους, πλατείες, να προβλέπουν πεζοδρόµια, να βάζουν αποχετευτικά δίκτυα, υπόγεια καλώδια, και δενξέρω εγώ τι άλλο ξένο µε τον πατροπαράδοτο ε…

Nά' στε καλά!

Βραδάκι, το τηλέφωνο χτυπά µε χαρούµενο κουδούνισµα, γεµάτο υποσχέσεις. Μια άγνωστη φωνή µε ρωτά για την υγεία µου, θέλει να µου πουλήσει καλλυντικά. Τη βεβαιώνω πως είµαι εξοπλισµένη για έναν χρόνο. «Να είστε καλά!», λέει θυµωµένα και το κλείνει.

Τι ευχή κι αυτή, σαν κατάρα ακούστηκε µέσα από το σύρµα. Αντε πνίξου ήθελε να πει η γυναίκα, αλλά συγκρατήθηκε και είπε, να είστε καλά. Και λοιπόν τι πειράζει; Γιατί µε πιάνει ακεφιά; Εγώ δεν είµαι υπέρ της αυτοσυγκράτησης; Αυτό δεν πρέπει να κάνουµε για να συµβιώνουµε; Να καταπίνουµε την αγανάκτηση, να είµαστε τυπικά ευγενικοί, να µη βριζόµαστε και σφαζόµαστε ανά πάσα στιγµή και µε πάσα αφορµή; Γιατί δεν µου άρεσε λοιπόν η ευχή της;

Βγαίνω στην Πατησίων, µε πλησιάζει µια γυναίκα µε δυο παιδιά, ζητιανεύει. Δεν δίνω ποτέσε παιδιά, αν και µου κοστίζει η θέα τους κρίση ταχυπαλµίας και κρυφά αλλεπάλληλα εγκεφαλικά.

Την πληροφορώ πως δεν δίνω σε παιδιά, µην ξεχνάµε και τη διαφωτιστική εργασία µας.

Αποµακρύνεται φτύνοντας ένα «να είστε καλά» σ…

Βοήθεια μας Βαλεντίνε μας

Εικόνα
Θα ήµουν αχάριστη να τον ξεχνούσα τον Αγιο Βαλεντίνο, προστάτη άγιο του κάθε χρονογράφου.

Πόσα δεν έχουµε γράψει µε τη φώτισή του, από λιβέλλους µέχρι λιβανωτούς, πόσα δεν του χρωστάµε του χριστιανού. Ας είναι καλά το ανθοπωλείο της γειτονιάς που µου τον θύµισε πάλι εγκαίρως, να µη χάσω την ακριβή του µέρα.

Τα πρώτα χρόνια που είχε εισβάλει στο ελληνικό εορτολόγιο ήµουνα όλο χολή και ειρωνεία εναντίον του. Τι σαχλαµάρας, µε τριαντάφυλλα και καρδούλες θα ξόρκιζε τις µαύρες δυνάµεις του έρωτα, µε σοκολατάκια και κακόγουστες κάρτες; Αγιο της κακογουστιάς τον ανέβαζα, δαίµονα της φτήνιας τον κατέβαζα. Ηταν η κακία του ανθρώπου που βλέπει τις νεώτερες γενιές να αποκτάνε ευκολίες που εκείνος δεν είχε. Γιατί πολύ θα µας άρεσε όταν πηγαίναµε σχολείο να έχουµε έναν Αγιο Βαλεντίνο να γιορτάζουµε ανεπίσηµα και να µπορούµε να στέλνουµε στα αγοράκια καρτούλες µε διάφορους υπαινιγµούς, αλλά δυστυχώς δεν είχε φτάσει η χάρη του µέχρις εδώ ακόµα. Αιώνες έκανε να περάσει την Αδριατική ο ευλογηµένος.…

Tα τετρακόσια χρόνια

Εικόνα
Πρωί πρωί, πριν η καφεΐνη φτάσει στον εγκέφαλο, ακούω διαφήµιση για την τηλεοπτική σειρά «1821», που ξεσηκώνει εθνικιστικές αντιδράσεις. «Επειτα από 400 χρόνια σκλαβιά…», λέει η φωνή. Η φράση µε φέρνει πίσω, στα µαθητικά χρόνια των παιδιών µου. Ενα απόγευµα είχα πάρει τον µεγάλο από τον παιδικό σταθµό, αναστατωµένο. «Το ήξερες ότι ήµασταν 400 χρόνια σκλάβοι;» µου είχε πει κλαίγοντας, σαν να µε κατηγορούσε που είχα αποκρύψει αυτό το βαρύ µυστικό. Και τότε είχα θυµηθεί τον εαυτό µου σε παρόµοια ηλικία. Κι εµένα µε είχε σοκάρει αφάνταστα αυτή η κουβέντα, το «ήµασταν 400 χρόνια σκλάβοι». Είχα φανταστεί τους προγόνους µου αλυσοδεµένους, να σέρνονται σε φυτείες, ορυχεία, και ανήλιαγα µπουντρούµια. Στο δικό µου παιδικό τραύµα κατέφυγα γιανα παρηγορήσω τα παιδιά µου.

«Πώς τοφαντάζεσαι αυτό;» είχα ρωτήσει, κι εκείνα, το καθένα µε τη σειρά του, γιατί επαναλήφθηκε η σκηνή µε όλα, µου είχαν περιγράψει την ίδια εικόνα αλυσοδεµένης εξαθλίωσης. Εκεί ξεκινούσαµε το πρώτο µάθηµα Ιστορίας, για το χατ…

Zavarakatranemia

Εικόνα
Αδεια η Μάρνη, η οδός που θα µπορούσε να είναι ποταµός. Ο Μάρνης. Αφιερωµένη στη µάχη του Μάρνη, αλλά τώρα όλοι τη λένε «Μάρνης» και κανείς δεν ξέρει γιατί. Ισως βάλουν στη Μάνη ρω σε λίγο καιρό. Αδεια λόγω των γιατρών, που στέκονται µε τα πανό στο βάθος. Στην Αλεξάνδρας τα αυτοκίνητα αγκοµαχούν, υπάρχουν και µερικά λεωφορεία «εκτός υπηρεσίας» για να συµπληρώνεται το καυσαεριογόνο µποτιλιάρισµα. Εκεί πήξιµο, εδώ κενό. Εκεί η καθηµερινότητα, εδώ η εξέγερση. Αλλά και η εξέγερση καθηµερινότητα έχει γίνει. Μια εξέγερση τη µέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα.
Δεν ψάχνω πια τη λογική των απεργιών. Το κράτος έχει χρέη, όµως ακόµα δανείζεται, από τα δανεικά θα πάρει ο πιο πεισµατάρης, άρα πίεζε όσο µπορείς, να κουραστ ούν οι άλλοι πριν από σένα (ίσως και να την κατάλαβα τελικά τη λογική).

Στους γιατρούς συµπαρίστανται οδηγοί λεωφορείων,καθηγητές σχολείων και µηχανικοί τρένων. Οχι πως δεν έχουν τη δική τους εξέγερση, αλλά συµµετέχουν και σε αυτή. Παρόλο που κατά βάθος είναι ανταγωνιστικοί, συµπαρ…

Άλλα ανακλαστικά δεν έχουμε;

Εικόνα
Οι µέρες περνάνε και στο Μέγαρο Υπατία τα µάτια των απεργών αρχίζουν να θαµπώνουν και να µην µπορούν πολύ καλά να ξεχωρίσουν τα λευκά αγάλµατα γύρω τους.

Αποκτά κάτι τραγικό αυτή η µάταιη πολυτέλεια. Αλλά αν δεν έχουµε πια άλλο συναίσθηµα απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που παίζουν τη ζωή τους κορόνα - γράµµατα, µήπως να θυµηθούµε τα συναισθήµατα για τα αγάλµατα; Αυτά που µάθαµε να θαυµάζουµε και να σεβόµαστε παιδιόθεν.

Είπαµε πολλά για το λάθος της αναζήτησης ασύλου στη Νοµική. Καταδικάσαµε, αναλύσαµε και ξανακαταδικάσαµε.

Επαινέσαµε την ψυχραιµία των πολιτικών και λοιπών αρχών που κατάφεραν να ξεπεράσουν τον σκόπελο χωρίς βία. Αλλά τώρα που οι µέρες περνάνε τι γίνεται;

Αυτοί οι άνθρωποι που κατάφεραν να βγουν από τη Μασσαλίας αναίµακτα, πρέπει να µείνουν να πεθάνουν στην Πατησίων; Υπάρχουν επίσης οι Αφγανοί µε τα ραµµένα στόµατα στα Προπύλαια. Εκείνοι είχαν διαλέξει άλλο δρόµο διεκδίκησης. Εκεί δεν πάνε τα κανάλια, δεν κινδυνεύει το άσυλο, δεν καλούνται ΜΑΤ, δεν ανακατεύεται ο…

Zυμώνοντας φιλίες

Βιαζόµουνα πολύ, λέει η παλιά µου φίλη καθώς µας υποδέχεται σπίτι της, δεν ετοίµασα τίποτε σπουδαίο… Μόνο ένα ταψί πρασόπιτα, µια πιατέλα λαχανοντολµάδες, και για επιδόρπιο µια µικρή µηλόπιτα να συνοδεύσει τον καφέ. Το φύλλο ανοιγµένο στο χέρι και για την αλµυρή και για τη γλυκιά πίτα, χωριστά. Ελα µωρέ, πώς κάνεις έτσι, δεν είναι και τίποτε δύσκολο. Η συζήτηση µοιραία στρέφεται σε αποκαλύψεις µυστικών για την επιτυχία του φύλλου και την οµοιοµορφία των ντολµάδων. Την ακούω σαν µουσικούλα από ρυάκι που τρέχει δίπλα στα αυτιά µου, δροσερή και ακατανόητη. Γοητευτική και ερµητικά κλειστή. Χάνονται στο παρελθόν οι αναµνήσεις από δικές µου αποτυχηµένες πίτες. Δεν θέλω να ξύνω πληγές, αλλά κάποια στιγµή είχα αποφασίσει ότι δεν είµαι για τέτοια. Το ζυµάρι και τα χέρια µου διάγουν βίους παραλλήλους.

Ωστόσο πόσο µου αρέσει να ακούω τις άλλες καθώς περιγράφουν συνταγές. Θα έρχοµαι να τρώω σπίτι σας και πάντα θα µου λέτε λεπτοµέρειες. Δεν θέλω µυστήριο. Δεν θα βάζω µπουκιά χωρίς να µαθαίνω µαγ…

Οι γυναίκες μπροστά

Εικόνα
Φέρνουν οι νεαροί Αιγύπτιοι φωτογραφίες από το Κάιρο. Είναι εικόνες χωρίς αίµατα αυτή τη φορά, δείχνουν πλήθος διαδηλωτών, άοπλων, υποµονετικών, απέναντι σε πλήθος αστυνοµικών. Αντοχή και υποµονή διαφαίνονται πια σε αυτές τις ακίνητες πόζες. ∆εν υπάρχει σύγκρουση, πού και πού βλέπεις κάποια χέρια υψωµένα, αλλά στις περισσότερες µοιάζει όλοι να έχουν πάρει απόφαση ότι θα µείνουν εκεί ακίνητοι για µερικές µέρες, να καλογνωριστούν, να κουραστούν, να είναι παρόντες σε ό,τι ακολουθήσει. Το πλήθος είναι ανδρικό κυρίως, αλλά υπάρχουν και γυναίκες. Λίγες γυναίκες, οι πιο µεγάλες µε µαντίλες και µαύρα φορέµατα, οι νεώτερες µισές µισές, άλλες µε ελεύθερα µαλλιά, άλλες µε χρωµατιστές µαντίλες. Ελάχιστες σε σχέση µε τους άντρες και µαζεµένες κοντά στους πάνοπλους αστυνοµικούς. Σαν να δηµιουργούν ένα ενδιάµεσο στρώµα µεταξύ πολιτών και αστυνοµίας. Μια σειρά από µαντίλες και γυναικεία µαλλιά, σαν λεπτή στρώση κρέµας ανάµεσα σε φέτες παντεσπάνι. Ενθεν και ένθεν οι άντρες, τα µαύρα κράνη από τη µια, …

Στη συνείδησή μου έσταξα σαγκουίνι

Εικόνα
Πριν λίγα χρόνια η επιστήµη κατέρριψε οριστικά κάθε ιδέα που είχε περάσει ανά τους αιώνες σε σχέση µε τοαίµα και τις κατηγορίες του. ∆εν ήταν καθόλου αυτονόητο. Χιλιάδες επιστήµονες επί εκατοντάδες χρόνια ξόδεψαν φαιά ουσία και πολύ χαρτί για να διατυπώσουν σοφίες για το αίµα και τη συνέχειά του, την καθαρότητά και τη µίανση του, να χωρίσουν τους ανθρώπους σε φυλές κατά το αίµα, επειδή το χρώµα όσο να ‘ναι είναι πολύ επιφανειακό και δεν ικανοποιεί. Το αποκορύφωµα της επιστηµοσύνης αυτής ήταν η ναζιστική κατοχή της Ευρώπης, µε επιστήµονες να αλωνίζουν την Πολωνία, την Ουκρανία, τον Καύκασο, τη Λευκορωσία, και να ψάχνουν να βρουν ποιοι πολίτες είχαν αίµα ύποπτο για ανάµειξη µε φυλές που θεωρούσαν κατώτερες και ποιοι το είχαν κρατήσει έτσι καθαρό ώστε να µπορούν να µετέχουν στο Γ’ Ράιχ. Μπορεί να ακούγονται γελοία αυτά σήµερα, αλλά κόστισαν εκατοµµύρια ζωές και θα έπρεπε προ πολλού να έχουµε ξανασκεφτεί εκφράσεις όπως «∆ίκαιο του αίµατος». Ακούγεται βέβαια πολύ σοβαρό στα λατινικά: jus s…

Μαθήματα ελληνικών, πολιτικές λέξεις

Εικόνα
Οι αιγύπτιοι µαθητές µου χθες βράδυ δεν είχαν όρεξη να συνεχίσουν τη γραµµατική. «Μάθε µας λέξεις της πολιτικής», είπαν. Οι Εράσµους διαµαρτυρήθηκαν. ∆ιότι έχουµε και φοιτητές Εράσµους στα µαθήµατα Ελληνικών που δίνουµε δωρεάν στηνΑγορά της Κυψέλης, οι οποίοι, αν και διδάσκονται Ελληνικά στο πανεπιστήµιο, έρχονται και σε µας και κάθονται δίπλα-δίπλα µε τους µετανάστες. Θα είµαστε καλοί δάσκαλοι, φαίνεται, ή θα τους αρέσει η παρέα. Κι ας κάνει κρύο τροµερό αυτές τις µέρες κι ας µην µπορούµε µε τίποτα να ζεστάνουµε αυτά τα παλιά µαγαζιά που έχουν γίνει τάξεις. Οµως ήταν η µέρα των Αιγυπτίων και το αίτηµα έγινε δεκτό. Την πρώτη µισή ώρα τους ρωτούσαµε πώς βλέπουν τα πράγµατα, τι θα γίνει στην πατρίδα τους. Είναι νέοι,γεµάτοι ενθουσιασµό, θα ήθελαν να είναι εκεί. Θέλουν δηµοκρατία. ∆εν φοβούνται. Στις εξεγέρσεις,τους λέω, σηµασία έχει ποιος παίρνει τελικά την εξουσία. Με κοιτάνε παραξενεµένοι, τι θα πει αυτό; Εξέγερση, εξουσία; ∆ύσκολες λέξεις.

Αρχισα να γράφω στον πίνακα λέξεις: ∆ηµοκρα…

Η πετρόσουπα

Εικόνα
Πέφτει η νύχτα ακόµα νωρίς, κάνει κρύο και το περπάτηµα δεν ζεσταίνει αρκετά. Επιστρέφοντας στο σπίτι αρχίζω να ονειρεύοµαι µια σούπα που δεν θα προλάβω να φτιάξω. Μου αρέσει τον χειµώνα να φτιάχνω σούπες, είναι τόσο παρηγορητικές και καταπραϋντικές, πέρα από θρεπτικές και νόστιµες. Θυµάµαι τις σούπες του µπαµπά µου, που έφτιαχνε πάντα παράξενα πράγµατα, κάθε σούπα και επινόηση. Αισθάνοµαι αµέσως ότι αξίζω λίγη φροντίδα,ταυτόχρονα θα µπορούσα και να τη δώσω όµως. Θα µπορούσα να φτιάξω εγώ µια σούπα, σε µια µεγάλη κατσαρόλα µάλιστα, και να τη µοιράσω σε µια µεγάλη παρέα, η οποία θα µε είχε βοηθήσει νατηνπαρασκ ευάσω προηγουµένως. Θα ήθελα τέτοιες µέρες ναείµαι ο ήρωας της «Πετρόσουπας», ενός παραµυθιού από τα Κλασικά Εικονογραφηµένα. Είναι η βάση της κουλτούρας µου τα Κλασικά, το παραδέχοµαι. Σαν να βλέπω µπροστά µου τη σελίδα, µε τον ταξιδιώτη που φτάνεισε έναν πύργο και του κλείνουν την πόρτα κατάµουτρα. Εξω βρέχει και κάνει κρύο, αλλά αυτός χαµογελώντας επιµένει να ζητά µια γωνιά να…

Tο περίσσευμα

Το όµορφο κτίριο στην Πατησίων το έβλεπα να ανακαινίζεται και αναρωτιόµουν τι θα γίνει. Να τι έγινε: το περίσσευµα που έλειπε την κρίσιµη ώρα των διαπραγµατεύσεων. Θα µπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι το ελληνικό πανεπιστήµιο µε τα τόσα κληροδοτήµατα θα έβρισκε µόνο του ένα κτίριο να παράσχει στους µετανάστες. Αλλά ίσως δεν ήθελε να δώσει ελπίδες σε περισσότερους και επιχειρήµατα στους µεν εξ αριστερών και στους δε εκ δεξιών, που καραδοκούσαν να αρπάξουν ό,τι επιχειρήµατα χάνανε τον δρόµο τους τις δύσκολες εκείνες ώρες. Ισως και ο ∆ήµος Αθηναίων θα µπορούσε να βρει χώρο, έχει κι αυτός διάφορα κτίρια.

Ή το υπουργείο Εσωτερικών, Προστασίας του Πολίτη κ.λπ. Η Εκκλησία της Ελλάδος θα ήτανλογικό να τρέξει επίσης, µε πολλές προτάσεις, γιατί αυτή πια κι αν έχει ακίνητα, αφότου µάλιστα αντάλλαξε και κάτι λίµνες που της περίσσευαν από την οθωµανική περίοδο… Κι αυτήν ποιους θα έπρεπε να φοβάται, σε ποιον θα έδινε επιχειρήµατα; Οµως κανείς απ’ όλους αυτούς δεν τη ρισκάρισε την προσφορά. Μόνο ένας …